Ο Όσιος Ακάκιος ασκήτεψε κατά τον έκτο μετά Χριστόν αιώνα σε μοναστήρι της Ασίας ως νεαρός δόκιμος υποτακτικός. Ζούσε υπό σκληρό και βάναυσο Γέροντα, ο οποίος τον δοκίμαζε ανελέητα μέρα και νύχτα με αλύπητη αυστηρότητα και κανέναν λόγο. Ο Γέροντας τον φόρτωνε με ακατάπαυστους κόπους και τον κρατούσε αδυνατισμένο από την πείνα και τη συνεχή στέρηση τροφής. Πολλές φορές μάλιστα τον χτυπούσε σκληρά μπροστά στους άλλους αδελφούς, ακόμη και χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αφορμή.

Ο πράος Ακάκιος υπέμενε όλα αυτά αγόγγυστα και ευχαριστούσε τον Θεό για κάθε δοκιμασία που του έστελνε η αγία πρόνοιά Του. Επί εννέα ολόκληρα χρόνια άντεξε αυτή τη φρικτή τυραννία με αδιατάρακτη υπακοή και χωρίς ποτέ ψίθυρο γογγυσμού. Στο τέλος υποτάχθηκε στον θάνατο και κοιμήθηκε εν Κυρίω, χωρίς να εγκαταλείψει την ταπείνωση και την ευχαριστία προς τον Πλάστη του. Η αγία ψυχή του πέταξε προς τον Νυμφίο Χριστό, αφήνοντας πίσω της φωτεινό παράδειγμα μοναχικής τελειότητας και ολόκαρδης παράδοσης στο θείο θέλημα.

Ο Γέροντας τον έθαψε όπως κάθε άλλον αδελφό, χωρίς να κατανοεί ακόμη το μέγεθος της οσιότητας και της κρυφής του αρετής. Πέντε ημέρες αργότερα ο σκληρός Γέροντας διηγήθηκε τον θάνατο του Ακακίου σε σεβάσμιο πατέρα της μονής, ο οποίος δεν θέλησε να πιστέψει. Οι δύο Γέροντες κατευθύνθηκαν τότε στον τάφο του Ακακίου για να εξακριβώσουν την αλήθεια του γεγονότος και να βεβαιωθούν για την κοίμησή του. Έσκυψε ο επισκέπτης πάνω στο μνήμα και φώναξε δυνατά τον κεκοιμημένο αδελφό με μεγάλη ζέση πίστεως και θερμή προσμονή.

Ρώτησε αμέσως τον υποτακτικό αν είχε όντως αναχωρήσει από αυτή τη ζωή και αν είχε γευτεί τον θάνατο. Από το χώμα του τάφου ακούστηκε τότε καθαρή και ζωντανή η φωνή του Οσίου, χωρίς δισταγμό και χωρίς κανένα φόβο. Αποκρίθηκε με σιγανό και ταπεινό τρόπο πως δεν ήταν δυνατόν να πεθάνει ποτέ άνθρωπος που έζησε με αληθινή υπακοή. Ο σκληρός Γέροντας έπεσε αμέσως κάτω συντετριμμένος και έκλαψε πικρά μπροστά στον τάφο του υποτακτικού του.

Ζητούσε με δάκρυα ολόψυχη συγχώρηση από τον αδελφό που τόσο σκληρά είχε κακομεταχειριστεί επί εννέα ολόκληρα χρόνια. Έκτοτε ο Γέροντας έζησε μετανοημένος και έλεγε διαρκώς στους πατέρες της μονής ότι είχε διαπράξει στυγνή ανθρωποκτονία. Έχτισε μικρό κελί κοντά στον τάφο του Οσίου και τέλειωσε τη ζωή του εκεί με αδιάλειπτη προσευχή και πραότητα. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μνημονεύει τον μακάριο Ακάκιο στο τέταρτο σκαλοπάτι του πνευματικού του έργου ως φωτεινό παράδειγμα.

Τον προβάλλει ως υπέρτατο τύπο υπομονής και υπακοής και των πλούσιων στεφάνων που χαρίζει στους πιστούς η ταπείνωση. Ευχαίς του Οσίου Ακακίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου, αμήν.