Επτά Ιταλοί ταξιδιώτες έφτασαν στο λιμάνι του Δυρραχίου και αντίκρισαν έναν επίσκοπο κρεμασμένο σε σταυρό, αλειμμένο με μέλι. Σφήκες και μύγες τον κατατρυπούσαν, όμως εκείνοι, αντί να φύγουν τρομαγμένοι, δόξασαν φωναχτά το θάρρος του ομολογητή. Οι άγιοι αυτοί ονομάζονταν Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός, και κατάγονταν όλοι από την Ιταλία. Έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών είχε φουντώσει σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Για να γλιτώσουν από τη μανία των διωκτών, μπήκαν σε ένα πλοίο και ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι προς την απέναντι ακτή της Αδριατικής. Έφτασαν τελικά στην πόλη του Δυρραχίου, ένα σπουδαίο λιμάνι της Μακεδονίας, με την ελπίδα να βρουν εκεί καταφύγιο και ησυχία. Όμως ο Θεός είχε ετοιμάσει γι’ αυτούς έναν άλλο, πολύ ανώτερο δρόμο, που τους περίμενε στις προβλήτες αυτής της παραθαλάσσιας πόλης. Μόλις πάτησαν το πόδι τους στη στεριά, αντίκρισαν ένα θέαμα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή και την αιωνιότητά τους.

Ο επίσκοπος Αστείος βασανιζόταν δημόσια από τους Ρωμαίους με τρόπο φρικτό και πρωτοφανή. Οι επτά ταξιδιώτες στάθηκαν μπροστά στο μαρτύριο του επισκόπου Αστείου και ένιωσαν την καρδιά τους να φλέγεται από θαυμασμό για την αντοχή του. Δεν κράτησαν τα αισθήματά τους κρυφά, ούτε προσπάθησαν να περάσουν απαρατήρητοι μέσα στο πλήθος των περαστικών. Με δυνατή φωνή μακάρισαν τον σταυρωμένο επίσκοπο και ομολόγησαν πως κι αυτοί ανήκουν στην ίδια πίστη του Χριστού.

Οι ρωμαίοι στρατιώτες τους άκουσαν αμέσως και χωρίς καθυστέρηση τους έπιασαν, οδηγώντας τους μπροστά στον ανθύπατο Αγρικόλα. Στην ανάκριση που ακολούθησε, οι άγιοι στάθηκαν με γενναιότητα και ομολόγησαν καθαρά πως είναι χριστιανοί και δεν πρόκειται να αρνηθούν τον Κύριό τους. Ο ανθύπατος, βλέποντας πως καμία απειλή δεν τους λύγιζε, έδωσε διαταγή να τους βασανίσει με τρόπο σκληρό και αμετάκλητο. Τους ανέβασαν λοιπόν σε ένα πλοίο, τους πήγαν στα ανοιχτά της Αδριατικής θάλασσας και τους έριξαν στα βαθιά νερά.

Έτσι παρέδωσαν την ψυχή τους στον Χριστό και έλαβαν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου, καθώς το κύμα σκέπαζε τα σώματά τους. Η θυσία τους ενώθηκε με τη θυσία του επισκόπου Αστείου, που τους είχε εμπνεύσει την τελευταία ομολογία. Τα ιερά λείψανα των επτά μαρτύρων δεν χάθηκαν όμως στα βάθη της Αδριατικής, όπως πίστεψαν αρχικά οι διώκτες τους. Τα κύματα τα έβγαλαν σιγά σιγά στην ακρογιαλιά του Δυρραχίου, εκεί όπου είχαν πατήσει για πρώτη φορά το πόδι τους.

Χριστιανοί της περιοχής τα βρήκαν εκεί και τα έκρυψαν με ευλάβεια μέσα στην άμμο, για να τα προστατεύσουν από τους ειδωλολάτρες. Πέρασαν εβδομήντα ολόκληρα χρόνια και η μνήμη τους έμοιαζε σχεδόν θαμμένη μαζί τους κάτω από το χώμα της παραλίας. Τότε όμως οι άγιοι μάρτυρες φανερώθηκαν σε όραμα στον επίσκοπο της Αλεξανδρείας, αποκαλύπτοντας τον τόπο όπου αναπαύονταν τα λείψανά τους. Του ζήτησαν με σαφή λόγια να σηκώσει τα τίμια σώματά τους από την άμμο και να τους χαρίσει την ανάλογη τιμή.

Ο επίσκοπος υπάκουσε χωρίς δισταγμό και ταξίδεψε στο Δυρράχιο για να εκπληρώσει την ουράνια εντολή. Αφού παρέλαβε τα ιερά λείψανα, τα έθαψε με μεγάλη ευλάβεια και πάνω στον τάφο τους έχτισε έναν μικρό ναό. Έτσι τιμήθηκαν επάξια οι επτά γενναίοι ομολογητές της πίστεως. Страдание святых мучеников Перегрина, Лукиана, Помпея, Исихия, Папия, Саторнина и Германа - "98 μ.

Χ - "εβδομήντα" - written in words ✓ - No -οντας/-ώντας participles. - "βλέποντας" - participle! Επτά Ιταλοί ταξιδιώτες έφτασαν στο λιμάνι του Δυρραχίου και αντίκρισαν έναν επίσκοπο κρεμασμένο σε σταυρό, αλειμμένο με μέλι.

Σφήκες και μύγες τον κατατρυπούσαν, όμως εκείνοι, αντί να φύγουν τρομαγμένοι, δόξασαν φωναχτά το θάρρος του ομολογητή. Οι άγιοι αυτοί ονομάζονταν Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός, και κατάγονταν όλοι από την Ιταλία. Έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών είχε φουντώσει σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Για να γλιτώσουν από τη μανία των διωκτών, μπήκαν σε ένα πλοίο και ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι προς την απέναντι ακτή της Αδριατικής.

Έφτασαν τελικά στην πόλη του Δυρραχίου, ένα σπουδαίο λιμάνι της Μακεδονίας, με την ελπίδα να βρουν εκεί καταφύγιο και ησυχία. Wait, I see issues - "κρεμασμένο", "αλειμμένο", "τρομαγμένοι" - these are -μένος participles! Also "σταυρωμένο", "φουντώσει" is fine (verb), "οδηγώντας", "βλέποντας". Επτά Ιταλοί ταξιδιώτες έφτασαν στο λιμάνι του Δυρραχίου και αντίκρισαν έναν επίσκοπο που τον είχαν καρφώσει σε σταυρό και τον είχαν αλείψει με μέλι. Σφήκες και μύγες τον κατατρυπούσαν, όμως εκείνοι, αντί να τραπούν σε φυγή, δόξασαν φωναχτά το θάρρος του ομολογητή της πίστεως.

Οι άγιοι αυτοί ονομάζονταν Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός, και κατάγονταν όλοι από την Ιταλία. Έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών είχε φουντώσει σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Για να γλιτώσουν από τη μανία των διωκτών, μπήκαν σε ένα πλοίο και ξεκίνησαν μακρύ ταξίδι προς την απέναντι ακτή της Αδριατικής θάλασσας. Έφτασαν τελικά στην πόλη του Δυρραχίου, ένα σπουδαίο λιμάνι της Μακεδονίας, με την ελπίδα ότι θα έβρισκαν εκεί καταφύγιο και ησυχία.

Όμως ο Θεός είχε ετοιμάσει γι’ αυτούς έναν άλλο, πολύ ανώτερο δρόμο, που τους περίμενε στις προβλήτες αυτής της παραθαλάσσιας πόλης. Μόλις πάτησαν το πόδι τους στη στεριά, αντίκρισαν ένα θέαμα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή και την αιωνιότητά τους. Ο επίσκοπος Αστείος βασανιζόταν δημόσια από τους Ρωμαίους με τρόπο φρικτό και πρωτοφανή. Hmm "σημάδεψε" is fine. "Επτά(1) Ιταλοί(2) ταξιδιώτες(3) έφτασαν(4) στο(5) λιμάνι(6) του(7) Δυρραχίου(8) και(9) αντίκρισαν(10) έναν(11) επίσκοπο(12) που(13) τον(14) είχαν(15) καρφώσει(16) σε(17) σταυρό(18) και(19) τον(20) είχαν(21) αλείψει(22) με(23) μέλι(24)

"Σφήκες(1) και(2) μύγες(3) τον(4) κατατρυπούσαν(5), όμως(6) εκείνοι(7), αντί(8) να(9) τραπούν(10) σε(11) φυγή(12), δόξασαν(13) φωναχτά(14) το(15) θάρρος(16) του(17) ομολογητή(18) της(19) πίστεως(20) "Οι(1) άγιοι(2) αυτοί(3) ονομάζονταν(4) Περεγρίνος(5), Λουκιανός(6), Πομπήιος(7), Ησύχιος(8), Παππίας(9), Σατορνίνος(10) και(11) Γερμανός(12), και(13) κατάγονταν(14) όλοι(15) από(16) την(17) Ιταλία(18) "Οι άγιοι αυτοί ονομάζονταν Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός, και κατάγονταν όλοι μαζί από την μακρινή Ιταλία

"Έζησαν(1) στα(2) χρόνια(3) του(4) αυτοκράτορα(5) Τραϊανού(6), όταν(7) ο(8) διωγμός(9) κατά(10) των(11) χριστιανών(12) είχε(13) φουντώσει(14) σε(15) όλη(16) την(17) επικράτεια(18) της(19) ρωμαϊκής(20) αυτοκρατορίας(21) " = 21 ✓ "Για(1) να(2) γλιτώσουν(3) από(4) τη(5) μανία(6) των(7) διωκτών(8), μπήκαν(9) σε(10) ένα(11) πλοίο(12) και(13) ξεκίνησαν(14) μακρύ(15) ταξίδι(16) προς(17) την(18) απέναντι(19) ακτή(20) της(21) Αδριατικής(22) θάλασσας(23) " = 23 ✓

"Έφτασαν(1) τελικά(2) στην(3) πόλη(4) του(5) Δυρραχίου(6), ένα(7) σπουδαίο(8) λιμάνι(9) της(10) Μακεδονίας(11), με(12) την(13) ελπίδα(14) ότι(15) θα(16) έβρισκαν(17) εκεί(18) καταφύγιο(19) και(20) ησυχία(21) " = 21 ✓ "Όμως(1) ο(2) Θεός(3) είχε(4) ετοιμάσει(5) γι'(6) αυτούς(7) έναν(8) άλλο(9), πολύ(10) ανώτερο(11) δρόμο(12), που(13) τους(14) περίμενε(15) στις(16) προβλήτες(17) αυτής(18) της(19) παραθαλάσσιας(20) πόλης(21) " = 21 ✓ "Μόλις(1) πάτησαν(2) το(3) πόδι(4) τους(5) στη(6) στεριά(7), αντίκρισαν(8) ένα(9) θέαμα(10) που(11) σημάδεψε(12) για(13) πάντα(14) τη(15) ζωή(16) και(17) την(18) αιωνιότητά(19) τους(20)

" = 20 ✓ "Ο(1) επίσκοπος(2) Αστείος(3) βασανιζόταν(4) δημόσια(5) από(6) τους(7) Ρωμαίους(8) με(9) τρόπο(10) φρικτό(11) και(12) πρωτοφανή(13) "Ο επίσκοπος Αστείος βασανιζόταν δημόσια από τους Ρωμαίους με τρόπο φρικτό και πρωτοφανή, μπροστά στα μάτια όλων των κατοίκων της πόλης " = Ο(1) επίσκοπος(2) Αστείος(3) βασανιζόταν(4) δημόσια(5) από(6) τους(7) Ρωμαίους(8) με(9) τρόπο(10) φρικτό(11) και(12) πρωτοφανή(13) μπροστά(14) στα(15) μάτια(16) όλων(17) των(18) κατοίκων(19) της(20) πόλης(21) = 21 ✓

"Οι(1) επτά(2) ταξιδιώτες(3) στάθηκαν(4) μπροστά(5) στο(6) μαρτύριο(7) του(8) επισκόπου(9) Αστείου(10) και(11) ένιωσαν(12) την(13) καρδιά(14) τους(15) να(16) φλέγεται(17) από(18) θαυμασμό(19) για(20) την(21) αντοχή(22) του(23) " = 23 ✓ "Δεν(1) κράτησαν(2) τα(3) αισθήματά(4) τους(5) κρυφά(6), ούτε(7) προσπάθησαν(8) να(9) περάσουν(10) απαρατήρητοι(11) μέσα(12) στο(13) πλήθος(14) των(15) περαστικών(16) " = 16 ✓ "Με(1) δυνατή(2) φωνή(3) μακάρισαν(4) τον(5) σταυρωμένο(6).

" Wait - "σταυρωμένο" is a -μένο participle! " = Με(1) δυνατή(2) φωνή(3) μακάρισαν(4) τον(5) επίσκοπο(6) που(7) υπέφερε(8) πάνω(9) στον(10) σταυρό(11) και(12) ομολόγησαν(13) πως(14) κι(15) αυτοί(16) ανήκουν(17) στην(18) ίδια(19) πίστη(20) του(21) Χριστού(22) = 22 ✓ "Οι(1) ρωμαίοι(2) στρατιώτες(3) τους(4) άκουσαν(5) αμέσως(6) και(7) χωρίς(8) καθυστέρηση(9) τους(10) έπιασαν(11), για(12) να(13) τους(14) οδηγήσουν(15) μπροστά(16) στον(17) ανθύπατο(18) Αγρικόλα(19)

" = 19 ✓ "Στην(1) ανάκριση(2) που(3) ακολούθησε(4), οι(5) άγιοι(6) στάθηκαν(7) με(8) γενναιότητα(9) και(10) ομολόγησαν(11) καθαρά(12) πως(13) είναι(14) χριστιανοί(15) και(16) δεν(17) πρόκειται(18) να(19) αρνηθούν(20) τον(21) Κύριό(22) τους(23) " = 23 ✓ "Ο ανθύπατος είδε πως καμία απειλή δεν τους λύγιζε, και έδωσε διαταγή να τους τιμωρήσει με τρόπο σκληρό και αμετάκλητο " = Ο(1) ανθύπατος(2) είδε(3) πως(4) καμία(5) απειλή(6) δεν(7) τους(8) λύγιζε(9) και(10) έδωσε(11) διαταγή(12) να(13) τους(14) τιμωρήσει(15) με(16) τρόπο(17) σκληρό(18) και(19) αμετάκλητο(20) = 20 ✓

"Τους(1) ανέβασαν(2) λοιπόν(3) σε(4) ένα(5) πλοίο(6), τους(7) πήγαν(8) στα(9) ανοιχτά(10) της(11) Αδριατικής(12) θάλασσας(13) και(14) τους(15) έριξαν(16) στα(17) βαθιά(18) νερά(19) " = 19 ✓ "Έτσι(1) παρέδωσαν(2) την(3) ψυχή(4) τους(5) στον(6) Χριστό(7) και(8) έλαβαν(9) το(10) αμάραντο(11) στεφάνι(12) του(13) μαρτυρίου(14), καθώς(15) το(16) κύμα(17) σκέπαζε(18) τα(19) σώματά(20) τους(21) " = 21 ✓ "Η(1) θυσία(2) τους(3) ενώθηκε(4) με(5) τη(6) θυσία(7) του(8) επισκόπου(9) Αστείου(10), που(11) τους(12) είχε(13) εμπνεύσει(14) την(15) τελευταία(16) ομολογία(17) τους(18) στην(19) προκυμαία(20)

" = 20 ✓ "Οι επτά ταξιδιώτες στάθηκαν μπροστά στο μαρτύριο του επισκόπου Αστείου και ένιωσαν την καρδιά τους να φλέγεται από θαυμασμό για την αντοχή και τη γενναιότητά του "Στην ανάκριση που ακολούθησε, οι άγιοι στάθηκαν με γενναιότητα και ομολόγησαν καθαρά πως είναι χριστιανοί και δεν πρόκειται να αρνηθούν ποτέ τον Κύριό τους, ό,τι κι αν συμβεί " = 27 ✓ (+4) "Τους ανέβασαν λοιπόν σε ένα πλοίο, τους πήγαν στα ανοιχτά της Αδριατικής θάλασσας και τους έριξαν αλυσοδεμένους στα βαθιά νερά

" Wait "αλυσοδεμένους" is -μένος participle! "Τους ανέβασαν λοιπόν σε ένα πλοίο, τους πήγαν στα ανοιχτά της Αδριατικής θάλασσας και τους έριξαν με βία στα βαθιά και σκοτεινά νερά " = Τους(1) ανέβασαν(2) λοιπόν(3) σε(4) ένα(5) πλοίο(6) τους(7) πήγαν(8) στα(9) ανοιχτά(10) της(11) Αδριατικής(12) θάλασσας(13) και(14) τους(15) έριξαν(16) με(17) βία(18) στα(19) βαθιά(20) και(21) σκοτεινά(22) νερά(23) = 23 ✓ (+4) "Τα(1) ιερά(2) λείψανα(3) των(4) επτά(5) μαρτύρων(6) δεν(7) χάθηκαν(8) όμως(9) στα(10) βάθη(11) της(12) Αδριατικής(13), όπως(14) πίστεψαν(15) αρχικά(16) οι(17) διώκτες(18) τους(19)

" = 19 ✓ "Τα(1) κύματα(2) τα(3) έβγαλαν(4) σιγά(5) σιγά(6) στην(7) ακρογιαλιά(8) του(9) Δυρραχίου(10), εκεί(11) όπου(12) είχαν(13) πατήσει(14) για(15) πρώτη(16) φορά(17) το(18) πόδι(19) τους(20) " = 20 ✓ "Χριστιανοί(1) της(2) περιοχής(3) τα(4) βρήκαν(5) εκεί(6) και(7) τα(8) έκρυψαν(9) με(10) ευλάβεια(11) μέσα(12) στην(13) άμμο(14), για(15) να(16) τα(17) προστατεύσουν(18) από(19) τους(20) ειδωλολάτρες(21) " = 21 ✓

"Πέρασαν(1) εβδομήντα(2) ολόκληρα(3) χρόνια(4) και(5) η(6) μνήμη(7) τους(8) έμοιαζε(9) σχεδόν(10) θαμμένη(11). " "θαμμένη" is -μένη participle! "Πέρασαν εβδομήντα ολόκληρα χρόνια και η μνήμη τους έμοιαζε σχεδόν να σβήνει μαζί τους κάτω από το χώμα της παραλίας " = Πέρασαν(1) εβδομήντα(2) ολόκληρα(3) χρόνια(4) και(5) η(6) μνήμη(7) τους(8) έμοιαζε(9) σχεδόν(10) να(11) σβήνει(12) μαζί(13) τους(14) κάτω(15) από(16) το(17) χώμα(18) της(19) παραλίας(20) = 20 ✓

"Τότε(1) όμως(2) οι(3) άγιοι(4) μάρτυρες(5) φανερώθηκαν(6) σε(7) όραμα(8) στον(9) επίσκοπο(10) της(11) Αλεξανδρείας(12) και(13) του(14) αποκάλυψαν(15) τον(16) τόπο(17) όπου(18) αναπαύονταν(19) τα(20) λείψανά(21) τους(22) " = 22 ✓ "Του(1) ζήτησαν(2) με(3) σαφή(4) λόγια(5) να(6) σηκώσει(7) τα(8) τίμια(9) σώματά(10) τους(11) από(12) την(13) άμμο(14) και(15) να(16) τους(17) χαρίσει(18) την(19) ανάλογη(20) τιμή(21) " = 21 ✓ "Ο(1) επίσκοπος(2) υπάκουσε(3) χωρίς(4) δισταγμό(5) και(6) ταξίδεψε(7) ο(8) ίδιος(9) στο(10) Δυρράχιο(11), για(12) να(13) εκπληρώσει(14) την(15) ουράνια(16) εντολή(17) των(18) αγίων(19)

" = 19 ✓ "Αφού(1) παρέλαβε(2) τα(3) ιερά(4) λείψανα(5), τα(6) έθαψε(7) με(8) μεγάλη(9) ευλάβεια(10) και(11) πάνω(12) στον(13) τάφο(14) τους(15) έχτισε(16) έναν(17) μικρό(18) ναό(19) στο(20) όνομά(21) τους(22) " = 22 ✓ "Έτσι(1) τιμήθηκαν(2) επάξια(3) οι(4) επτά(5) γενναίοι(6) ομολογητές(7) της(8) πίστεως(9) του(10) Χριστού(11) και(12) η(13) μνήμη(14) τους(15) διασώθηκε(16) μέσα(17) στους(18) αιώνες(19) " = 19 ✓

"Τα ιερά λείψανα των επτά μαρτύρων δεν χάθηκαν όμως στα σκοτεινά βάθη της Αδριατικής, όπως πίστεψαν αρχικά οι σκληροί τους διώκτες " = +2 = 21 "Τα κύματα τα έβγαλαν σιγά σιγά στην αμμώδη ακρογιαλιά του Δυρραχίου, εκεί όπου είχαν πατήσει για πρώτη φορά το πόδι τους στη Μακεδονία " = 23 ✓ (+3) "Ο επίσκοπος υπάκουσε χωρίς δισταγμό στην ουράνια προσταγή και ταξίδεψε ο ίδιος στο μακρινό Δυρράχιο, για να εκπληρώσει την εντολή των αγίων

" = Ο(1) επίσκοπος(2) υπάκουσε(3) χωρίς(4) δισταγμό(5) στην(6) ουράνια(7) προσταγή(8) και(9) ταξίδεψε(10) ο(11) ίδιος(12) στο(13) μακρινό(14) Δυρράχιο(15) για(16) να(17) εκπληρώσει(18) την(19) εντολή(20) των(21) αγίων(22) = 22 ✓ (+3) "Έτσι τιμήθηκαν επάξια οι επτά γενναίοι ομολογητές της πίστεως του Χριστού και η μνήμη τους διασώθηκε λαμπρή μέσα στους αιώνες της Εκκλησίας " = 22 ✓ (+3) - "καρφώσει" - verb infinitive form? No, it's περφεκτ

"είχαν καρφώσει" - this is past perfect of καρφώνω, not participle ✓ - "αλείψει" - same, past perfect ✓ - "τρομαγμένοι" - I removed - "σταυρωμένο" - I removed - "θαμμένη" - I removed

- "αλυσοδεμένους" - I removed - "οδηγώντας", "βλέποντας" - removed ✓ Επτά Ιταλοί ταξιδιώτες έφτασαν στο λιμάνι του Δυρραχίου και αντίκρισαν έναν επίσκοπο που τον είχαν καρφώσει σε σταυρό και τον είχαν αλείψει με μέλι. Σφήκες και μύγες τον κατατρυπούσαν, όμως εκείνοι, αντί να τραπούν σε φυγή, δόξασαν φωναχτά το θάρρος του ομολογητή της πίστεως.

Οι άγιοι αυτοί ονομάζονταν Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός, και κατάγονταν όλοι μαζί από την μακρινή Ιταλία. Έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών είχε φουντώσει σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Για να γλιτώσουν από τη μανία των διωκτών, μπήκαν σε ένα πλοίο και ξεκίνησαν μακρύ ταξίδι προς την απέναντι ακτή της Αδριατικής θάλασσας. Έφτασαν τελικά στην πόλη του Δυρραχίου, ένα σπουδαίο λιμάνι της Μακεδονίας, με την ελπίδα ότι θα έβρισκαν εκεί καταφύγιο και ησυχία.

Όμως ο Θεός είχε ετοιμάσει γι' αυτούς έναν άλλο, πολύ ανώτερο δρόμο, που τους περίμενε στις προβλήτες αυτής της παραθαλάσσιας πόλης. Μόλις πάτησαν το πόδι τους στη στεριά, αντίκρισαν ένα θέαμα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή και την αιωνιότητά τους. Ο επίσκοπος Αστείος βασανιζόταν δημόσια από τους Ρωμαίους με τρόπο φρικτό και πρωτοφανή, μπροστά στα μάτια όλων των κατοίκων της πόλης. Οι επτά ταξιδιώτες στάθηκαν μπροστά στο μαρτύριο του επισκόπου Αστείου και ένιωσαν την καρδιά τους να φλέγεται από θαυμασμό για την αντοχή και τη γενναιότητά του.

Δεν κράτησαν τα αισθήματά τους κρυφά, ούτε προσπάθησαν να περάσουν απαρατήρητοι μέσα στο πλήθος των περαστικών. Με δυνατή φωνή μακάρισαν τον επίσκοπο που υπέφερε πάνω στον σταυρό και ομολόγησαν πως κι αυτοί ανήκουν στην ίδια πίστη του Χριστού. Οι ρωμαίοι στρατιώτες τους άκουσαν αμέσως και χωρίς καθυστέρηση τους έπιασαν, για να τους οδηγήσουν μπροστά στον ανθύπατο Αγρικόλα. Στην ανάκριση που ακολούθησε, οι άγιοι στάθηκαν με γενναιότητα και ομολόγησαν καθαρά πως είναι χριστιανοί και δεν πρόκειται να αρνηθούν ποτέ τον Κύριό τους, ό,τι κι αν συμβεί.

Ο ανθύπατος είδε πως καμία απειλή δεν τους λύγιζε, και έδωσε διαταγή να τους τιμωρήσει με τρόπο σκληρό και αμετάκλητο. Τους ανέβασαν λοιπόν σε ένα πλοίο, τους πήγαν στα ανοιχτά της Αδριατικής θάλασσας και τους έριξαν με βία στα βαθιά και σκοτεινά νερά. Έτσι παρέδωσαν την ψυχή τους στον Χριστό και έλαβαν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου, καθώς το κύμα σκέπαζε τα σώματά τους. Η θυσία τους ενώθηκε με τη θυσία του επισκόπου Αστείου, που τους είχε εμπνεύσει την τελευταία ομολογία τους στην προκυμαία.

Τα ιερά λείψανα των επτά μαρτύρων δεν χάθηκαν όμως στα σκοτεινά βάθη της Αδριατικής, όπως πίστεψαν αρχικά οι σκληροί τους διώκτες. Τα κύματα τα έβγαλαν σιγά σιγά στην αμμώδη ακρογιαλιά του Δυρραχίου, εκεί όπου είχαν πατήσει για πρώτη φορά το πόδι τους στη Μακεδονία. Χριστιανοί της περιοχής τα βρήκαν εκεί και τα έκρυψαν με ευλάβεια μέσα στην άμμο, για να τα προστατεύσουν από τους ειδωλολάτρες. Πέρασαν εβδομήντα ολόκληρα χρόνια και η μνήμη τους έμοιαζε σχεδόν να σβήνει μαζί τους κάτω από το χώμα της παραλίας.

Τότε όμως οι άγιοι μάρτυρες φανερώθηκαν σε όραμα στον επίσκοπο της Αλεξανδρείας και του αποκάλυψαν τον τόπο όπου αναπαύονταν τα λείψανά τους. Του ζήτησαν με σαφή λόγια να σηκώσει τα τίμια σώματά τους από την άμμο και να τους χαρίσει την ανάλογη τιμή. Ο επίσκοπος υπάκουσε χωρίς δισταγμό στην ουράνια προσταγή και ταξίδεψε ο ίδιος στο μακρινό Δυρράχιο, για να εκπληρώσει την εντολή των αγίων. Αφού παρέλαβε τα ιερά λείψανα, τα έθαψε με μεγάλη ευλάβεια και πάνω στον τάφο τους έχτισε έναν μικρό ναό στο όνομά τους. Έτσι τιμήθηκαν επάξια οι επτά γενναίοι ομολογητές της πίστεως του Χριστού και η μνήμη τους διασώθηκε λαμπρή μέσα στους αιώνες της Εκκλησίας. **`07_07_Άγιοι_Επτά_Μάρτυρες_Δυρραχίου_Ελληνικά_Καθαρά.