Άγιοι Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός

Οι ένδοξοι αυτοί επτά μάρτυρες του Χριστού κατάγονταν από την Ιταλία και άθλησαν κατά τη βασιλεία του ασεβούς αυτοκράτορος Τραϊανού. Στους χρόνους εκείνους ξέσπασε ένας από τους πιο σκληρούς διωγμούς εναντίον των ορθοδόξων χριστιανών στην απέραντη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι μακάριοι Περεγρίνος, Λουκιανός, Πομπήιος, Ησύχιος, Παππίας, Σατορνίνος και Γερμανός αναζήτησαν ασφαλέστερο τόπο για την προστασία της ζωής τους. Επιβιβάστηκαν λοιπόν σε πλοίο και ταξίδεψαν προς τα ανατολικά παράλια της Αδριατικής θαλάσσης για να γλιτώσουν από τους διωγμούς.

Έφτασαν τελικά στην παραθαλάσσια πόλη του Δυρραχίου της Μακεδονίας, που βρισκόταν τότε στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής θαλάσσης. Ελπιζαν να βρουν εκεί ασφαλές καταφύγιο για να συνεχίσουν με ηρεμία την ορθόδοξη πίστη τους και την κατά Θεόν ζωή τους. Στην πόλη εκείνη υπήρχε τότε ευσεβής επίσκοπος με το όνομα Άστιος, ο οποίος ποίμαινε με αγάπη το ορθόδοξο ποίμνιό του. Οι ασεβείς Ρωμαίοι είχαν συλλάβει τον γέροντα ποιμενάρχη και τον είχαν σταυρώσει σε ξύλινο σταυρό σε δημόσιο χώρο.

Επιπλέον είχαν αλείψει ολόκληρο το άγιο σώμα του με μέλι, ώστε σφήκες και μύγες να τον τσιμπούν αδιάκοπα και να τον βασανίζουν. Οι επτά αυτοί ευσεβείς ταξιδιώτες είδαν με τα μάτια τους το φοβερό αυτό μαρτύριο του δίκαιου επισκόπου του Δυρραχίου. Συγκινήθηκαν βαθύτατα από τη γενναιότητα και την αμετάθετη ομολογία του γέροντα ιεράρχη μπροστά στους σκληρούς διώκτες της εποχής. Με όλο τους το θάρρος δόξασαν τότε δημόσια τον γενναίο επίσκοπο για την παρρησία του στην ομολογία του Χριστού.

Με τη στάση τους αυτή φανερώθηκε αμέσως στους ειδωλολάτρες της πόλεως πως και αυτοί οι επτά είναι χριστιανοί. Έσπευσαν λοιπόν οι Ρωμαίοι στρατιώτες και τους συνέλαβαν επιτόπου, οδηγώντας τους δεμένους ενώπιον του ανθυπάτου Αγρικολάου. Στην ανάκριση που ακολούθησε, οι μακάριοι μάρτυρες ομολόγησαν με γενναία παρρησία και χωρίς δισταγμό την πίστη τους στον αληθινό Χριστό. Δεν θέλησαν με κανέναν τρόπο να αρνηθούν τον Σωτήρα ούτε να προσφέρουν θυσία στα νεκρά είδωλα της ασεβούς εθνικής λατρείας.

Ο σκληρός Αγρικόλαος εξαγριωμένος από τη γενναία τους στάση διέταξε να τους τιμωρήσει με σκληρό και ασυνήθιστο μαρτυρικό τρόπο. Τους έβαλαν τους επτά μάρτυρες πάνω σε πλοίο και τους πήραν μακριά στο ανοιχτό πέλαγος της Αδριατικής. Εκεί στη μέση του απέραντου πελάγους τους έριξαν δεμένους χειροπόδαρα στα βαθιά νερά για να πνιγούν χωρίς ίχνη. Έτσι οι ένδοξοι μάρτυρες παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους στον Σωτήρα Χριστό, δεχόμενοι τους αμάραντους στεφάνους του ένδοξου μαρτυρίου.

Η θάλασσα έγινε για εκείνους κολυμβήθρα του δευτέρου μαρτυρικού βαπτίσματος και είσοδος για τη βασιλεία των ουρανών. Πέθαναν με ολόψυχη χαρά, μιμούμενοι τους πρώτους αποστόλους και τους ένδοξους μάρτυρες που είχαν διαλέξει την οδό του Σταυρού. Ο Σωτήρας Χριστός υποδέχθηκε τις άγιες ψυχές τους στους ουρανούς και τους έπλεξε αμάραντους στεφάνους ένδοξης μαρτυρικής νίκης. Τα τίμια λείψανα των επτά αθλοφόρων δεν χάθηκαν όμως μέσα στα βαθιά νερά της απέραντης Αδριατικής θαλάσσης.

Έπειτα από καιρό τα κύματα τα έβγαλαν στην παραλιακή ακτή κοντά στην ίδια πόλη του Δυρραχίου. Οι πιστοί χριστιανοί που τα βρήκαν δεν είχαν τότε τη δυνατότητα να κάνουν επίσημη και ευλαβική κηδεία τους. Τα έθαψαν λοιπόν πρόχειρα μέσα στην άμμο της παραλίας με όση ευλάβεια μπορούσαν εκείνες τις δύσκολες ημέρες των διωγμών. Πέρασαν στη συνέχεια ενενήντα ολόκληρα χρόνια χωρίς να ταραχθούν τα πάναγια λείψανα των ένδοξων μαρτύρων από κανέναν.

Τότε έγινε ένα μεγάλο και θαυμαστό γεγονός που φανέρωσε στους πιστούς τη χάρη του Παναγάθου Θεού. Οι ένδοξοι αυτοί επτά μάρτυρες εμφανίστηκαν θαυμαστά στον τότε επίσκοπο της Αλεξανδρείας μέσα σε φωτεινό και ουράνιο όραμα. Του ζήτησαν με σαφήνεια να πάει εκείνος ο ίδιος και να παραλάβει τα τίμια άγιά τους λείψανα από τη ξεχασμένη παραλία. Ο ευσεβής ιεράρχης άκουσε αμέσως την παράκληση των μαρτύρων και ταξίδεψε ως το Δυρράχιο για να εκπληρώσει την επιθυμία τους.

Έθαψε με μεγάλες τιμές τα πανίερα λείψανα των αθλοφόρων και έχτισε επάνω στον τάφο τους μικρή αλλά περικαλλή εκκλησία. Έτσι οι μακάριοι αυτοί επτά μάρτυρες τιμήθηκαν τελικά στη γη όπως άρμοζε στους νικηφόρους αθλητές της πίστεως. Ευχαίς των αθλοφόρων μαρτύρων Περεγρίνου και των συν αυτώ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.