Όσιος Σισώης ο Μέγας

Με την ανάσταση ενός νεκρού παιδιού στην απόμακρη έρημο της Αιγύπτου εκδηλώθηκε η αγγελική χάρις του Οσίου Σισώη του Μεγάλου. Από την παιδική του ηλικία ο μακάριος αυτός Πατήρ αγάπησε με όλη του τη δύναμη τον Κύριο και ανέλαβε γενναία τον σταυρό. Ακολούθησε με ζήλο τον Χριστό και αφιέρωσε τη ζωή του στους αγώνες της νηστείας μέσα στην αιγυπτιακή έρημο. Ζούσε ζωή ισάγγελη, νικώντας τα πλήθη των αοράτων εχθρών με την ταπεινή προσευχή και τον αυστηρό αγώνα της ψυχής του.

Επέλεξε ως τόπο των ασκητικών του πόνων το ίδιο εκείνο όρος, όπου είχε ασκηθεί παλαιότερα ο Όσιος Αντώνιος ο Μέγας. Έτσι έγινε αληθινός μιμητής του βίου και της πολιτείας του Μεγάλου Αντωνίου, του πρώτου των ερημιτών της Αιγύπτου. Για τη βαθιά του ταπεινοφροσύνη έλαβε από τον Θεό μεγάλη χάρη και έκανε πολλά θαυμαστά σημεία στους πιστούς. Έφθασε μάλιστα και στο παράδοξο χάρισμα να αναστήσει νεκρούς, όπως διασώζει ο πατερικός Παράδεισος της Εκκλησίας.

Κάποτε ένας λαϊκός χριστιανός ξεκίνησε για το Όρος του Αντωνίου, να ζητήσει την ευλογία του Σισώη, μαζί με το νεαρό παιδί του. Στον δρόμο όμως το παιδί αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε μέσα στα χέρια του πατέρα του ταξιδιώτη. Εκείνος δεν ταράχθηκε από τον θάνατο, αλλά μετέφερε το νεκρό παιδί στο κελί του Γέροντα με δυνατή πίστη. Άφησε το άψυχο παιδί στα πόδια του Οσίου, σαν να ήλθε για να ζητήσει ευλογία και προσευχή. Με τη γνήσια ταπεινοφροσύνη και τη μυστική προσευχή του ασκητή θαυματουργήθηκε η ανάσταση του νεκρού παιδιού στο κελλί του Σισώη.

Όταν ο Άγιος ολοκλήρωσε την ευλογία και τις προσευχές του, ο πατέρας έφυγε αφήνοντας πίσω το άψυχο παιδί. Ο γέρων Σισώης δεν αντιλήφθηκε ότι το παιδί ήταν νεκρό και νόμισε ότι περίμενε τη συνηθισμένη του ευλογία. Στράφηκε προς το παιδί και του είπε με γαλήνη να σηκωθεί και να φύγει από το κελί. Το παιδί αμέσως αναστήθηκε με θαυμαστό τρόπο και έτρεξε χαρούμενο πίσω από τον αναμένοντα πατέρα του. Ο πατέρας του παιδιού χάρηκε υπερβολικά για το θαύμα και επέστρεψε στον γέροντα προσκυνώντας τον με πολλά δάκρυα ευγνωμοσύνης.

Όταν ο Άγιος κατάλαβε τι είχε συμβεί, λυπήθηκε πολύ μέσα του γιατί δεν επιθυμούσε καθόλου τη φήμη του θαυματουργού. Απαγόρευσε αυστηρά στον λαϊκό άνθρωπο να αποκαλύψει το γεγονός σε άλλους, μέχρι την ίδια του την κοίμηση. Έτσι έδειξε ο Σισώης σε όλους ότι το θαύμα δεν ήταν δικό του, αλλά αποτέλεσμα της παντοδυναμίας του Θεού. Πραγματικά το χάρισμα της θαυματουργικής προσευχής του διώκει εύκολα τους δαίμονες και προστάτευε τους μαθητές του στους πειρασμούς.

Από έναν μαθητή του, τον Αβραάμ, η προσευχή του Σισώη έδιωξε ισχυρό δαιμονικό πνεύμα που τον βασάνιζε. Όλα τα πονηρά πνεύματα έφευγαν μακριά από τον Σισώη, μη τολμώντας να τον πλησιάσουν για κανέναν λόγο. Με τη μετριοπαθή προσευχή και την ασκητική σοφία απάντησε ο Όσιος Σισώης σε διάφορα ερωτήματα μοναχών για τη μετάνοια και την επιστροφή. Κάποτε αδελφοί τον ρώτησαν αν ένας χρόνος ήταν αρκετός για τη μετάνοια ενός μοναχού που έπεσε σε αμαρτία.

Εκείνος όμως απάντησε αυστηρά πως ο λόγος αυτός ήταν σκληρός και υπερβολικός για τη μετάνοια του πεσόντος. Όταν τον ρώτησαν αν αρκούν έξι μήνες, ο γέροντας τους είπε ότι ακόμα και αυτό ήταν πάρα πολύ. Τον ρώτησαν λοιπόν αν αρκούν σαράντα ημέρες και πάλι ο Σισώης απάντησε ότι ήταν πολύ μεγάλο διάστημα μετανοίας. Στο τέλος εξήγησε ότι πιστεύει στο μεγάλο έλεος του φιλανθρώπου Θεού και αρκούν τρεις ημέρες ολοκάρδιας μετανοίας.

Ένας άλλος αδελφός τον ρώτησε τι να κάνει, καθώς είχε πέσει σε σοβαρή αμαρτία και βασανιζόταν από τύψεις. Ο Άγιος του απάντησε με στοργή να διορθωθεί και θα σωθεί από την κατάστασή του ο γενναίος αδελφός. Ο μοναχός αναφώνησε τότε ότι έχει πέσει ξανά μετά τη διόρθωσή του και ζήτησε νέα συμβουλή. Ο Όσιος Σισώης τον προέτρεψε να διορθωθεί ξανά χωρίς δισταγμό και να μην εγκαταλείψει τον αγώνα του. Όταν ο αδελφός ρώτησε μέχρι πότε θα συνεχιστεί αυτή η πτώση και η ανόρθωση της ψυχής του, έλαβε σοφή απάντηση.

Είπε λοιπόν ο γέροντας ότι αυτή η πορεία πρέπει να συνεχίζεται μέχρι την τελευταία πνοή του. Τόνισε ότι πάντοτε ο μοναχός πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση μετανοίας, ώστε να τον βρει η κοίμησή του στην οδό της επιστροφής. Με τη φοβερή πάλη του μαθητή του Απολλώ ενάντια σε δαιμονικό πειρασμό αποκαλύφθηκε η μυστική δύναμη της προσευχής του Σισώη. Είχε ο Σισώης κάποιον μαθητή ονομαζόμενο Απολλώ, τον οποίο πείραξε ο πονηρός με κρυφή επιθυμία της ιερωσύνης.

Στα όνειρά του εμφανίζονταν δαίμονες με μορφή ιεραρχών και του υπόσχονταν ψεύτικη χειροτονία σε επίσκοπο της Εκκλησίας. Ο νεαρός μαθητής, καθώς ξυπνούσε, ζητούσε από τον γέροντα να του επιτρέψει να πάει στην πόλη για χειροτονία. Ο σοφός Σισώης όμως απαγόρευε αυτή την κίνηση, διδάσκοντας τον να μη ζητά κανείς αξίωμα μεγαλύτερο της δικής του αξίας. Στενοχωρημένος ο Απολλώς από τη συνεχή νουθεσία του γέροντα, δραπέτευσε κρυφά μια νύχτα και αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια.

Στόχος του ήταν να εκμεταλλευτεί συγγενείς της οικογενείας του και να επιτύχει εκεί την επιθυμητή χειροτονία γρηγορότερα. Καθώς όμως βάδιζε στον δρόμο, εμφανίστηκε μπροστά του ένας πελώριος ψυχικά αποκρουστικός δαίμων με σιδερένια νύχια στα χέρια. Ο δαίμων του ομολόγησε ότι ο Απολλώς ανήκει στη δική του εξουσία, διότι εκπληρώνει σιωπηρά τις δικές του πονηρές επιθυμίες. Ο μαθητής τότε τρομαγμένος ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και κάλεσε με δυνατή φωνή τις πρεσβείες του γέροντος Σισώη.

Ο δαίμων αναγκάστηκε αμέσως να υποχωρήσει και ομολόγησε ότι οι προσευχές του Σισώη τον διώκουν μακριά. Ο Απολλώς γύρισε γεμάτος από φόβο πίσω στον γέροντά του, εξομολογήθηκε όλη την πτώση του και ζήτησε ταπεινή συγχώρηση. Με τη φωτεινή κοίμηση του γέροντος μετά εξήντα έτη ασκήσεως φανερώθηκε η αγγελική επίσκεψη της ψυχής του Σισώη του Μεγάλου. Έζησε ο Όσιος εξήντα ολόκληρα χρόνια μέσα στην αιγυπτιακή έρημο, αγωνιζόμενος με αδιάκοπη προσευχή και νηστεία.

Όταν έφθασε η ώρα της κοιμήσεώς του, βρέθηκαν γύρω του οι αγαπητοί μαθητές του και έγινε φοβερό θέαμα. Το πρόσωπο του γέροντος έλαμψε ξαφνικά σαν λαμπρός ήλιος και άρχισε να μιλά με αόρατα πρόσωπα γύρω του. Είπε στους μαθητές του ότι ήλθε ο μέγας Αντώνιος, στη συνέχεια ότι έφθασαν οι προφήτες και τέλος οι Απόστολοι. Το πρόσωπό του έλαμψε ακόμα περισσότερο και άρχισε διάλογο με αόρατα ουράνια πρόσωπα μέσα στο κελλί. Οι μοναχοί τον ρώτησαν με ποιον συνομιλεί, και ο γέρων αποκάλυψε ότι ήλθαν Άγγελοι για να παραλάβουν την ψυχή του.

Τους εξήγησε με ηρεμία ότι παρακαλούσε τους Αγγέλους να τον αφήσουν λίγο ακόμα στη γη για να μετανοήσει επαρκώς. Όταν οι αγαπητοί του μαθητές διαμαρτύρησαν λέγοντας ότι δεν χρειάζεται καμία μετάνοια, εκείνος αποκρίθηκε με ταπεινοφροσύνη φοβερή και βαθιά. Τους είπε ότι δεν γνωρίζει αν έχει κάνει ποτέ ούτε καν την αρχή της αληθούς μετανοίας του. Τότε το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ίδιο τον ήλιο και αναφώνησε ότι έρχεται ο ίδιος ο Κύριος.

Φάνηκε αστραπή και το κελλί γέμισε από ουράνια ευωδία, καθώς ο Σισώης παρέδωσε χαρούμενος την ψυχή του στον Σωτήρα. Με τις πρεσβείες του Οσίου πατρός Σισώη του Μεγάλου, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.