Μέσα στο σκάφος ενός νέου ναού, κάτω από το χώμα της Μονής της Μεταμορφώσεως στο Σούζνταλ, οι εργάτες βρήκαν έναν τάφο σφραγισμένο με τρεις πέτρες και σκεπασμένο με σανίδες. Ήταν το έτος χίλια πεντακόσια επτά, και ο όσιος Ευθύμιος κοιμόταν στη γη πάνω από έναν αιώνα χωρίς φθορά. Μετά την κοίμηση του οσίου αρχιμανδρίτη και πολλών διαδόχων του, η ηγουμενία πέρασε σε έναν μοναχό της ίδιας μονής, τον Κωνσταντίνο. Στα χρόνια εκείνα, με παραχώρηση Θεού, ξέσπασε φοβερή πυρκαγιά και κατέκαψε σχεδόν ολόκληρη την αδελφότητα.

Ο αρχιμανδρίτης ταράχθηκε βαθιά και αναρωτιόταν μήπως είχε λυπήσει με κάτι τον μακάριο Ευθύμιο. Σκεφτόταν μήπως είχε παραβεί κάποια εντολή του ή είχε αλλοιώσει τις παραδόσεις της αδελφότητας. Τότε ο όσιος εμφανίστηκε στον ύπνο ενός μοναχού και του παρήγγειλε να μεταφέρει στον ηγούμενο πως δεν είχε τίποτε εναντίον του. Όταν ο μοναχός διηγήθηκε το όραμα, ο Κωνσταντίνος γέμισε χαρά και δόξασε τον Θεό για το έλεός Του. Λίγο αργότερα ευλαβείς χριστιανοί πρόσφεραν χρήματα και υλικά για την ανοικοδόμηση της μονής.

Ο ηγούμενος ξανάχτισε τα κελιά πιστά στο αρχικό σχέδιο, σεβόμενος την παράδοση που είχε αφήσει ο ίδιος ο ιδρυτής της μονής. Μετά την κοίμηση του αρχιμανδρίτη Κωνσταντίνου, την ηγουμενία ανέλαβε ένας άλλος μοναχός της ίδιας αδελφότητας, ο Κύριλλος, που έγινε αργότερα αρχιεπίσκοπος της πόλης Ροστόβ. Ήταν άνδρας σοφός και διακριτικός, ικανός στα πνευματικά αλλά και στα πρακτικά ζητήματα της μοναστικής ζωής. Φρόντιζε με κάθε τρόπο να μη χαθεί τίποτε από τους κανόνες του κοινοβίου και τις παραδόσεις που είχαν παραλάβει από τον ιδρυτή.

Καθώς προχωρούσε ο καιρός, ωρίμασε μέσα του η σκέψη να ανεγείρει νέο, μεγαλύτερο ναό για τη μονή. Ο παλαιός πέτρινος ναός, που είχε χτίσει ο ίδιος ο μακάριος Ευθύμιος, ήταν μικρός και είχε φθαρεί βαριά από τα χρόνια. Ο Κύριλλος συμβουλεύτηκε την αδελφότητα και όλοι συμφώνησαν πρόθυμα στο ιερό αυτό έργο. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά γίνονταν με την πρόνοια του παντοδύναμου Θεού. Έπρεπε να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου, ότι δεν μπορεί να κρυφτεί πόλη που βρίσκεται πάνω στην κορυφή ενός βουνού.

Έπρεπε να φανερωθεί ο φωτεινός λύχνος της μονής, ο όσιος Ευθύμιος, που είχε μείνει τόσα χρόνια κρυμμένος μέσα στη γη, μακριά από τα μάτια των πιστών. Όταν άρχισαν οι εργασίες και οι τεχνίτες έσκαβαν την τάφρο των θεμελίων στη δεξιά πλευρά του νέου ναού, βρήκαν τον περίεργο εκείνο τάφο μέσα στο χώμα. Έντρομοι και έκπληκτοι, έτρεξαν να αναγγείλουν το εύρημα στον αρχιμανδρίτη Κύριλλο και να ζητήσουν την ευλογία του. Εκείνος αμέσως πρόσταξε να κρούσει το σήμαντρο, για να συγκεντρωθεί όλη η αδελφότητα γύρω από το ιερό λείψανο.

Οι μοναχοί έσπευσαν στον τόπο της ανακαλύψεως και πλημμύρισαν από χαρά μεγάλη και ανείπωτη πνευματική αγαλλίαση. Στη συνέχεια ο ηγούμενος πήρε μαζί του μερικούς αδελφούς και πήγε στον επίσκοπο Συμεών για να αναγγείλει το θαύμα. Όταν άκουσε τη διήγηση, ο επίσκοπος δόξασε τον Θεό και αναφώνησε τα λόγια του Κυρίου, ότι ο Πατέρας απέκρυψε ταύτα από σοφούς και φανέρωσε στους νηπίους. Λίγες ημέρες αργότερα κατέφθασε στη μονή με όλο τον κλήρο και προσκύνησε ευλαβικά τον τάφο του μακαρίου πατρός.

Άνοιξαν με σεβασμό το ιερό σκήνωμα και αντίκρισαν θέαμα παράδοξο και θαυμαστό. Το πρόσωπο του οσίου έλαμπε φωτεινό και ολόκληρα τα ενδύματά του φαίνονταν σαν να είχαν φορεθεί την προηγούμενη ημέρα. Ένα πραγματικά εξαίσιο θαύμα φανέρωσε ο Θεός στη μονή του Σούζνταλ εκείνη την ευλογημένη ημέρα. Είχαν περάσει τόσα χρόνια μέσα στο χώμα και όμως ούτε το ιερό σώμα ούτε τα ενδύματα είχαν αγγίξει καθόλου τη φθορά της γης. Οι αδελφοί ασπάστηκαν με δάκρυα ευλαβείας τα τίμια λείψανα του οσίου πατρός Ευθυμίου.

Έψαλαν τους νεκρώσιμους ψαλμούς και τις ιερές ωδές, καθώς τα μετέφεραν με πομπή μέσα στον ναό. Τοποθέτησαν τα χαριτόβρυτα λείψανα μέσα στον τοίχο του καθολικού της θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου και Σωτήρος Ιησού Χριστού. Εκεί παρέμειναν προσκυνητά και θαυματουργά, πηγάζοντας πλήθος ιάσεων και ευεργεσιών σε όσους κατέφευγαν με πίστη. Η ανακομιδή τελέστηκε την τετάρτη του μηνός Ιουλίου, κατά το έτος χίλια πεντακόσια επτά μετά τη Γέννηση του Σωτήρος.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση και η ανοικοδόμηση του ιερού ναού, εκείνος καθιερώθηκε στο όνομα του ίδιου του οσίου Ευθυμίου. Ο ναός αυτός αποτελεί σπάνιο μνημείο της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του δέκατου τέταρτου αιώνα και διασώζει ζωντανή τη μνήμη του αγίου. Δόξα στον Θεό μας, που θαυμαστώνει πάντοτε τους αγίους Του, τώρα και στους αιώνες των αιώνων.