Ένας επίσκοπος στάθηκε όρθιος πάνω στα νερά του ποταμού Όκα, κρατώντας στα χέρια του την εικόνα της Παναγίας του Μουρώμ. Ένας δυνατός άνεμος τον έσπρωξε αντίθετα στο ρεύμα, και ύστερα από λίγες ώρες έφτασε σώος στην πόλη του Ριαζάν. Αυτός ο επίσκοπος ήταν ο Άγιος Βασίλειος, θαυματουργός ιεράρχης της Ρωσίας, που έζησε ανάμεσα στον δέκατο τρίτο και τον δέκατο τέταρτο αιώνα μετά Χριστόν. Το όνομά του αναφέρεται στα παλαιά Λαυρεντιανά Χρονικά, ενώ στον αρχαίο κατάλογο των ιεραρχών του Ριαζάν μνημονεύεται ως τέταρτος στη σειρά.

Η αρχαία παράδοση συνδέει με το πρόσωπό του τη μεταφορά της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου του Μουρώμ στην πόλη του Ριαζάν, γεγονός που έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη του πιστού λαού. Αρχικά ο άγιος υπηρέτησε ως επίσκοπος Μουρώμ, ποιμαίνοντας με αφοσίωση το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Έδειξε από νωρίς αρετή, σύνεση και πατρική φροντίδα προς όλους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς προσωποληψίες. Η ζωή του ήταν διαρκής προσευχή, νηστεία και άσκηση, μέσα στο πνεύμα της αρχαίας αγιότητας της ρωσικής Εκκλησίας του μεσαίωνα.

Όμως, με τη συκοφαντία του πονηρού πνεύματος, οι κάτοικοι της πόλης ξεσηκώθηκαν εναντίον του ποιμένα τους. Τον κατηγόρησαν άδικα για παραπτώματα που δεν άρμοζαν σε αρχιερέα, αμαυρώνοντας την καθαρή ζωή του με ψευδείς διαβολές. Ο άγιος δεν αντέδρασε με οργή ούτε ζήτησε δικαίωση από τους ανθρώπους, αλλά κατέφυγε στη μόνη του παρηγοριά, την προσευχή. Έπειτα από πολύωρη και θερμή δέηση, βάδισε προς τον ποταμό Όκα, μόνος και ταπεινός. Άπλωσε επάνω στα νερά τη μαντύα του και στάθηκε όρθιος, κρατώντας με ευλάβεια την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Μουρώμ.

Ένας δυνατός άνεμος σήκωσε τον ιεράρχη και τον μετέφερε αντίθετα προς το ρεύμα, σαν να τον οδηγούσε αόρατο χέρι. Μετά από αρκετές ώρες θαυμαστού ταξιδιού πάνω στο νερό, έφτασε στην πόλη του Ριαζάν, όπου τον υποδέχθηκαν με δέος και βαθιά ευλάβεια. Ο ηγεμόνας και ο λαός της πόλης τον δέχθηκαν ως δώρο Θεού, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του τον αδικημένο και θαυματουργό ποιμένα. Από τότε ο άγιος συνέχισε το έργο του στο Ριαζάν, με την ίδια αγάπη, την ίδια σύνεση και την ίδια πατρική φροντίδα προς όλους.

Ακόμη και όσο ζούσε, ο Άγιος Βασίλειος θεωρούνταν από τον λαό άνθρωπος δίκαιος, ευλαβής και ευλογημένος από τον Θεό. Πολύ πριν φανερωθούν τα τίμια λείψανά του στις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα, οι κάτοικοι του Ριαζάν διατηρούσαν ζωντανή τη μνήμη του στις καρδιές τους. Τον αποκαλούσαν σταθερό μεσίτη τους, βοηθό στις θλίψεις και συμπαραστάτη στους κόπους της καθημερινής ζωής. Σε αυτόν κατέφευγαν με εμπιστοσύνη πριν ξεκινήσουν για μακρινά ταξίδια στη στεριά ή στα νερά.

Ζητούσαν τη βοήθειά του για να ξεπεράσουν τους κινδύνους του δρόμου και να προφυλαχθούν από τον πνιγμό μέσα στα ποτάμια. Γύρω στο έτος χίλια πεντακόσια σαράντα, ο μοναχός Έρασμος Ερμολάεφ συνέθεσε την «Αφήγηση περί Βασιλείου, Επισκόπου Ριαζάν και Μουρώμ». Στις δέκα Ιουνίου του έτους χίλια εξακόσια εννέα, τα ιερά λείψανα του αγίου φανερώθηκαν και μεταφέρθηκαν με μεγαλοπρέπεια στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο όσιος ιεράρχης κοιμήθηκε ειρηνικά την τρίτη Ιουλίου του έτους χίλια διακόσια ενενήντα πέντε, αφήνοντας πίσω του φωτεινή παρακαταθήκη αγιότητας και θαυμαστής υπομονής.