Πώς δύο ορφανοί πιστοί πρίγκιπες ανέλαβαν με ταπείνωσιν την βαρείαν διακυβέρνησιν της ορθοδόξου χώρας τους μέσα σε φοβεράς ταταρικάς επιδρομάς και πολλάς πικράς θλίψεις; Πώς οι άγιοι Βασίλειος και Κωνσταντίνος του Γιαροσλάβλ εδίδαξαν με την ζωήν τους την σιωπηρήν χριστιανικήν υπομονήν στα δύσκολα χρόνια της ρωσικής δουλείας; Στην νεαράν τους ηλικίαν, οι ευσεβείς πρίγκιπες Βασίλειος και Κωνσταντίνος Βσέβολοντοβιτς έχασαν με μεγάλην θλίψιν τον αγαπημένον πατέρα τους Βσέβολοντ. Ο πατήρ τους έπεσε ηρωικώς πολεμώντας γενναίως εναντίον των βαρβαρικών Τατάρων Μογγόλων, οι οποίοι εξεστράτευαν εναντίον των ορθοδόξων χωρών.

Ο άγιος Βασίλειος, ως ο μεγαλύτερος αδελφός μεταξύ των δύο, διεδέχθη τον πατέρα του στον πριγκιπικόν θρόνον με βαρείαν ευθύνην. Ως νέος πρίγκιπας έπρεπε να αντιμετωπίσει με σύνεσιν πλήθος ποικίλων μεριμνών, καθηκόντων, λύπας πολλάς και ποικίλους κινδύνους. Η πόλις και τα γύρω χωριά είχαν ερημωθεί ολοκληρωτικώς από την σκληράν επιδρομήν των βαρβαρικών στρατευμάτων των Τατάρων κατακτητών. Πολλά νοικοκυριά είχαν παραμείνει χωρίς στέγην και χωρίς τροφήν, ενώ ο νέος ηγεμών ωφειλε να φροντίζει διά όλους με αγάπην.

Επιπροσθέτως ήτο απαραίτητον να κερδίσει την εύνοιαν και την καλήν διάθεσιν του Τατάρου Χάνου, διά να ελαφρυνθεί η ταλαιπωρία του λαού. Ο ευλαβής πρίγκιπας εταξίδευσε με κόπον επανειλημμένως στην απομακρυσμένην Χρυσήν Ορδήν διαπραγματευόμενος ταπεινώς διά το καλόν της χώρας του. Επλήγη βαρύτατα και από οικογενειακόν δυστύχημα, την οδυνηράν απώλειαν του μοναδικού του υιού, ο οποίος απεβίωσε ξαφνικώς προ της ηλικίας του. Όλας τας πικράς θλίψεις του τας υπέφερε ο ευσεβής άγιος πρίγκιπας Βασίλειος χωρίς γογγυσμόν αλλά με χριστιανικήν υπομονήν και ευγνωμοσύνην.

Διεκυβέρνησε το πριγκιπάτον με σύνεσιν και αρχοντιάν σαν αληθινός γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός, μιμούμενος την ταπεινήν προσφοράν του Χριστού. Δεν εισήλθε ποτέ σε διαμάχας και πολιτικάς αντιπαραθέσεις με άλλους ορθοδόξους πρίγκιπας της εκείνης δύσκολης εποχής. Εφρόντιζε αδιαλείπτως διά τους δυστυχισμένους υπηκόους του και ανήγειρε με προσωπικά του έξοδα πολλούς ορθοδόξους ναούς προς δόξαν Θεού. Σύντομα όμως η ζωή του, η οποία ήτο γεμάτη ποικίλας θλίψεις και κόπους, εξήντλησε σωματικώς τας δυνάμεις του ταπεινού πρίγκιπος.

Αρρώστησε βαριά και εκοιμήθη ειρηνικώς εν Κυρίω το χίλια διακόσια σαράντα εννέα σωτήριον έτος της ορθοδοξίας. Μετά τον θάνατόν του ο άγιος Κωνσταντίνος, ο μικρότερος αδελφός του, ανέλαβε ταπεινώς και με σύνεσιν τον πριγκιπικόν θρόνον. Προσπάθησε με ζήλον να μιμηθεί τον αείμνηστον αδελφόν του στις χριστιανικές αρετές και στην ευσέβειαν προς τον Θεόν. Προς μεγάλην του απογοήτευσιν όμως, παντού γύρω του έβλεπε μόνον λεηλασίας και αιματοχυσίας προερχομένας από τους βαρβαρικούς Τατάρους.

Το χίλια διακόσια πενήντα επτά σωτήριον έτος, οι αιμοβόροι Τάταροι επετέθησαν φοβερά απευθείας εναντίον της ιδίας πόλεως του Γιαροσλάβλ. Ο γενναίος πρίγκιπας Κωνσταντίνος εξήλθε γενναίως διά να πολεμήσει εναντίον του βαρβαρικού εχθρού, αλλά εκεί εις την μάχην εκείνην έπεσε. Έδωσε την νεαράν ζωήν του υπέρ της ορθοδόξου ρωσικής πατρίδος του ως μάρτυς ευσεβείας και υπερασπιστής του ορθοδόξου λαού του. Διά πρεσβειών των αγίων πριγκίπων Βασιλείου και Κωνσταντίνου του Γιαροσλάβλ, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δούλων σου.