Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύριλλος εξεδίωξε ολόκληρη φάλαγγα δαιμόνων από αρχαίο ναό, μεταφέροντας εκεί τα τίμια λείψανα δύο αγίων ανάργυρων ιατρών. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννου αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία της Αλεξανδρινής Εκκλησίας. Οι δύο αυτοί άγιοι μάρτυρες είχαν μαρτυρήσει στις τριάντα μία Ιανουαρίου επί της εποχής του ασεβούς αυτοκράτορος Διοκλητιανού. Έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου στην πόλη Κανώπος, η οποία απείχε δώδεκα στάδια από τη μεγάλη πόλη της Αλεξανδρείας.
Μετά τη μαρτυρική κοίμησή τους οι πιστοί χριστιανοί παρέλαβαν κρυφά τα ιερά λείψανα και τα ενταφίασαν με ιδιαίτερη ευλάβεια. Τα θαυματουργά λείψανα παρέμειναν κρυμμένα για πολλά χρόνια μέσα στη γη της Αλεξανδρινής επαρχίας μέχρι των πρώτων χριστιανικών νικών. Όταν οι ορθόδοξοι χριστιανοί νίκησαν τους Έλληνες ειδωλολάτρες άρχισαν παντού να ανεγείρουν ναούς χωρίς φόβο για τη χριστιανική λατρεία. Η οικοδόμηση των ναών εντάθηκε ιδιαίτερα μετά την επικράτηση του αυτοκράτορος Θεοδοσίου του Μεγάλου της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ο Θεοδόσιος είχε νικήσει τον δυτικό βασιλέα Μάξιμο μαζί με τα στρατεύματά του χάρη στις προσευχές των αγίων πατέρων της ερήμου. Είχε αποστείλει ιδιαιτέρους απεσταλμένους προς τους ασκητές της Αιγύπτου ζητώντας τη βοήθειά τους στις πολεμικές προσπάθειες της Ρωμαίων αυτοκρατορίας. Έβλεπε στους πατέρες της ερήμου τους αληθινούς υπερασπιστές της χριστιανικής αυτοκρατορίας μέσω των αδιακόπων προσευχών τους. Ξεχωριστή θέση κατείχε ο όσιος Σενούφιος, ο οποίος ασκητεύε στη σκήτη της Αιγύπτου και ήταν φημισμένος για τα θαύματά του.
Ο Θεοδόσιος έγραψε προσωπικά στον πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο ζητώντας να αποστείλει τον γέροντα Σενούφιο στην Κωνσταντινούπολη. Επιθυμούσε να ενισχυθεί από την ευλογία και τις προσευχές του αγίου γέροντος ενόψει των πολεμικών αγώνων. Ο Θεόφιλος μετέβη ο ίδιος στη σκήτη και ικέτευσε τον γέροντα Σενούφιο να ταξιδέψει προς τον αυτοκράτορα στην πρωτεύουσα. Ο όσιος όμως αρνήθηκε να εγκαταλείψει το κελί του και επέμεινε στην ησυχαστική του μοναξιά μέσα στην έρημο.
Μετά από επίμονες παρακλήσεις του πατριάρχου, ο γέρων πήρε τη χλαμύδα και τη ράβδο του και τα σήκωσε προς τον ουρανό. Ζήτησε από τον Κύριο να μεταδώσει στη χλαμύδα και τη ράβδο τη δύναμη που θα του χάριζε εάν πήγαινε ο ίδιος. Παρέδωσε στη συνέχεια τη χλαμύδα και τη ράβδο στον πατριάρχη ως προσωπικό αναπληρωματικό σύμβολο για τον αυτοκράτορα. Ζήτησε επίσης να γράψει στον αυτοκράτορα ότι έπρεπε να φορέσει τη χλαμύδα κατά την ώρα της μάχης.
Έπρεπε ακόμη να βαστάξει τη ράβδο στο χέρι και να προχωρήσει με θάρρος μπροστά από το στράτευμά του. Ο πατριάρχης απέστειλε τη χλαμύδα και τη ράβδο στον αυτοκράτορα και του παρέδωσε τα λόγια του οσίου γέροντος. Ο αυτοκράτωρ δέχθηκε με πίστη τα ιερά αντικείμενα και ακολούθησε επακριβώς τις οδηγίες του οσίου γέροντος Σενουφίου. Πέτυχε λαμπρή νίκη επί των εχθρών της αυτοκρατορίας μέσα από την ευλογία του ασκητού της Αιγύπτου.
Σε ανάμνηση της νίκης και προς τιμή του γέροντος, οι κάτοικοι της Αλεξανδρείας έστησαν άγαλμα του αυτοκράτορος. Το άγαλμα στεκόταν σε υψηλό βάθρο και ο βασιλεύς εικονιζόταν φέροντας μοναχική χλαμύδα και κρατώντας τη ράβδο. Κάθε χρόνο οι κάτοικοι της Αλεξανδρείας εόρταζαν επισήμως την ημέρα της νίκης ευχαριστώντας μαζί τον φιλάνθρωπο Θεό. Από εκείνη την περίοδο και μετά, χάρη στην εξάπλωση του χριστιανισμού, οι πιστοί άρχισαν να κτίζουν ναούς σε ολόκληρη την Αίγυπτο.
Ο πατριάρχης Θεόφιλος επιθυμούσε να κτίσει μεγάλο ναό στον Κανώπο αφιερωμένο στους αγίους Αποστόλους της Εκκλησίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των εργασιών αποκαλύφθηκαν τα ιερά λείψανα των αγίων θαυματουργών Κύρου και Ιωάννου των Αναργύρων. Το γεγονός συνέβη μετά την κοίμηση του Θεοδοσίου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του υιού του Αρκαδίου. Σε απόσταση δύο σταδίων από τον Κανώπο υπήρχε τόπος ονομαζόμενος Μανουθίν, παλαιό κωμίδιο της ευρύτερης περιοχής.
Εκεί βρισκόταν αρχαίος ειδωλολατρικός ναός που ήταν κατοικία πολλών δαιμόνων και προκαλούσε φόβο σε όλους τους κατοίκους. Κανείς πιστός χριστιανός δεν τολμούσε να πλησιάσει τον τόπο εκείνον λόγω της ισχυρής δαιμονικής παρουσίας στην περιοχή. Ο πατριάρχης Θεόφιλος επιθυμούσε να καθαρίσει τον Μανουθίν από τους δαίμονες και να αγιάσει τον τόπο για τη χριστιανική λατρεία. Δυστυχώς όμως ο γέρων πατριάρχης πέθανε προτού προλάβει να ολοκληρώσει το πνευματικό αυτό έργο της εκκλησιαστικής επαρχίας του.
Ο διάδοχός του στον αλεξανδρινό θρόνο, ο άγιος Κύριλλος, αποφάσισε να εκπληρώσει την επιθυμία του προκατόχου του. Προσευχόταν θερμά στον Θεό να του χαρίσει βοήθεια ουρανία και δύναμη για να εκδιώξει τους δαίμονες από τον τόπο. Ένας άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε σε όραμα και του υπέδειξε τη μεταφορά των ιερών λειψάνων των δύο αναργύρων στον Μανουθίν. Ο άγγελος του διεμήνυσε ότι η παρουσία των αγίων λειψάνων θα έδιωχνε αμέσως τη δαιμονική παρουσία από τον αρχαίο τόπο.
Ο άγιος Κύριλλος υπάκουσε αμέσως στην εντολή και μετέφερε τα ιερά λείψανα προς τον τόπο εκείνο της δαιμονικής λατρείας. Ίδρυσε ταυτόχρονα και ναό στον Μανουθίν αφιερωμένο στους αγίους μάρτυρες Κύρο και Ιωάννη της Αλεξανδρινής Εκκλησίας. Λίγο μετά τη μεταφορά των ιερών λειψάνων οι ακάθαρτοι δαίμονες απομακρύνθηκαν οριστικά από τον τόπο εκείνον για πάντα. Ο τόπος μετατράπηκε σε πηγή ιαμάτων μέσα από τα ιερά λείψανα των δύο μαρτύρων του Σωτήρος Χριστού.
Η μεταφορά των ιερών λειψάνων πραγματοποιήθηκε επισήμως κατά το χιλιοστό τετρακοσιοστό δωδέκατο έτος από Χριστού γεννήσεως. Από εκείνη την περίοδο και μετά πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμα θαύματα δια των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννου. Ο υιός του στρατηγού Ιουλιανού ονόματι Αμμώνιος έπασχε από φοβερές εκβλαστήσεις στον λαιμό του και κινδύνευε σοβαρά. Πολλοί διάσημοι ιατροί προσκλήθηκαν να τον θεραπεύσουν αλλά δεν έλαβε καμία ανακούφιση από τις φάρμακα τους.
Ο πατέρας του τότε τον οδήγησε με δάκρυα στα ιερά λείψανα των αγίων αναργύρων ζητώντας θερμά βοήθεια. Οι άγιοι εμφανίστηκαν σε όραμα και διέταξαν τον νεαρό να εγκαταλείψει τις φιλόδοξες σκέψεις του προς τον πλούτο. Διέταξαν επίσης να σκουπίσει τη σκόνη του ναού των με ταπεινό φρόνημα ως πράξη μετανοίας και υποταγής. Ζήτησαν στη συνέχεια να φτιάξει επίδεσμο από κερί και ψωμί για να τον τοποθετήσει στον λαιμό του. Όταν εκπλήρωσε όλα αυτά τα παράδοξα παραγγέλματα των αγίων, οι εκβλαστήσεις διαλύθηκαν αμέσως και έλαβε πλήρη ίαση.
Κάποιος αλεξανδρινός πιστός ονόματι Θεόδωρος είχε τυφλωθεί και στα δύο μάτια από καιρό και δεν έβλεπε καθόλου. Οι άγιοι του εμφανίστηκαν σε όραμα και του είπαν να πλυθεί στην πηγή που ανέβλυζε κοντά στον ναό τους. Έπλυνε τα μάτια του στην ευλογημένη πηγή και αμέσως ανέκτησε την όρασή του χάρη στη θαυματουργική επέμβαση των αγίων αναργύρων. Πολλά ακόμη θαύματα πραγματοποιήθηκαν μέσα από τα τίμια λείψανα και αναφέρονται στις βιογραφίες του πατριάρχου Κυρίλλου της Αλεξανδρείας.
Ένας άνδρας ονόματι Καλός είχε σπάσει τη κνήμη του πέφτοντας από σκάλα και δεν εύρισκε ίαση από κανέναν ιατρό. Άλειψε τη πάσχουσα κνήμη του με λάδι από την κανδήλα των αγίων και έλαβε αμέσως πλήρη ίαση. Ένας άλλος πιστός ονόματι Ισίδωρος υπέφερε από τρομερή ασθένεια του ήπατος και έβγαζε αίμα μαζί με σιελοϋγρά. Οι άγιοι του παρέδωσαν ένα κομμάτι λεμονιού να φάει και θεραπεύτηκε αμέσως μετά την πρόσληψη της θαυματουργικής τροφής.
Ένας άρχοντας ονόματι Μηνάς υπέφερε από σοβαρό πυρετό και ξηρότητα του στομάχου, αλλά τα φάρμακα δεν τον ανακούφιζαν. Μεταφέρθηκε στον Μανουθίν και οι άγιοι του χάρισαν ένα σύκο που το βρήκε στο κρεβάτι του μετά τον ύπνο του. Έφαγε το σύκο και η ασθένεια του στομάχου διαλύθηκε αμέσως μέσα από τη θαυματουργική επέμβαση των αναργύρων αγίων. Μια γυναίκα ονόματι Θεοδώρα είχε καταπιεί κατά λάθος μικρό βάτραχο που μεγάλωσε στην κοιλιά της και την πλήγωνε.
Οι άγιοι την διέταξαν να πιει άφθονο νερό πριν από κάθε γεύμα και αμέσως αποβλήθηκε ο μεγάλος βάτραχος. Η Εκκλησία τιμά την ανακομιδή των λειψάνων στις είκοσι οκτώ Ιουνίου εκάστου έτους με μεγάλη ευλάβεια.