Στις ημέρες του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοφίλου, το τετρακόσια ένδεκα μετά Χριστόν, έγινε επίσκοπος Κυρήνης ο Συνέσιος ο Φιλόσοφος. Ο νέος αυτός επίσκοπος ξεκίνησε για την επαρχία του και συνάντησε εκεί έναν παλαιό φίλο του από τα φοιτητικά του χρόνια. Ο φίλος αυτός ονομαζόταν Ευάγριος και ήταν φιλόσοφος, αληθινός μελετητής της κλασικής αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και γραμματείας. Επρόκειτο για άνθρωπο μεγάλης παιδείας, αλλά διατηρούσε δυστυχώς μεγάλη δεισιδαιμονία και ισχυρή προσκόλληση στην αρχαία παγανιστική ειδωλολατρία.

Ο Συνέσιος, ποθώντας να μεταστρέψει τον φίλο του από την πλάνη των ειδώλων, έκανε πολυάριθμες προσπάθειες. Ζητούσε με κάθε διαφορετικό τρόπο να τον φέρει στη γνώση της αληθινής χριστιανικής πίστεως και της Εκκλησίας. Εκείνος όμως αρχικά δεν δεχόταν με κανέναν απολύτως τρόπο τους πνευματικούς λόγους του παλαιού φίλου του Συνεσίου. Ο Συνέσιος όμως, ελκόμενος από τη μεγάλη φιλία τους, δεν έπαυε να τον νουθετεί καθημερινά με αγάπη.

Τον παρακαλούσε επίμονα κάθε ημέρα να έλθει σε επίγνωση της αληθείας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο Ευάγριος αμφισβητούσε ιδιαίτερα δύο σπουδαία δόγματα της χριστιανικής πίστεως, τα οποία του φαίνονταν εντελώς αδύνατα. Δεν δεχόταν αρχικά τη συντέλεια του κόσμου ούτε την κοινή ανάσταση των νεκρών στην εσχάτη ημέρα της κρίσεως. Επιπλέον δεν παραδεχόταν την επερχόμενη φοβερή κρίση του φιλάνθρωπου Θεού στην ολοκλήρωση της ιστορίας του κόσμου τελικά.

Ένα άλλο σημείο, στο οποίο επίσης δυσκολευόταν πολύ, ήταν ο λόγος του Κυρίου περί ελεημοσύνης προς τους πτωχούς. Δηλαδή ότι όποιος ελεεί τους φτωχούς, αυτός δανείζει χρήματα τον ίδιο τον Δημιουργό Θεό μέσω της ευσπλαχνίας του. Επιπλέον ότι όποιος σκορπίζει τον πλούτο του στους φτωχούς, αυτός θησαυρίζει αληθινούς και ανεκτίμητους πνευματικούς θησαυρούς στους ουρανούς. Λαμβάνει δε στην κοινή ανάσταση εκατονταπλάσια θεϊκή ανταπόδοση και ζωή την αιώνια κοντά στον φιλάνθρωπο Θεό και Δημιουργό.

Όλα αυτά τα δόγματα του φαίνονταν αρχικά ως απλά παραμύθια και πλάνη και απογοητευτικός περιγέλασμα ανθρώπινου νου. Ο μακάριος Συνέσιος όμως τον βεβαίωνε με ζήλο ότι όλα όσα διδάσκουν οι χριστιανοί είναι απολύτως αληθινά. Δεν περιέχουν κανένα ψεύδος ή παραμύθι, παρότι ο ειδωλολάτρης φιλόσοφος δυσκολευόταν αρχικά να τα δεχθεί ευθέως. Απέδειξε με πολλούς θεολογικούς συλλογισμούς και με ισχυρά πειστικά επιχειρήματα την αλήθεια της χριστιανικής διδασκαλίας στον φίλο του.

Έτσι μετά από λίγο χρονικό διάστημα ο επίσκοπος κατάφερε να τον πείσει και τον έκανε γνήσιο χριστιανό. Βάπτισε αμέσως ο Συνέσιος τον Ευάγριο και επίσης τα παιδιά του και όλους τους ανθρώπους του οίκου του. Έτσι ολόκληρη η οικογένεια του Ευαγρίου εντάχθηκε με χαρά στην ευλογημένη κοινότητα της Εκκλησίας του Χριστού. Αφού βαπτίστηκε λοιπόν ο Ευάγριος, έδωσε στον επίσκοπο Συνέσιο τριακόσια λίτρα χρυσού ως αξιόλογη ευλογημένη προσφορά.

Τον παρακάλεσε ευλαβικά να τα μοιράσει με αγάπη στους πτωχούς της επαρχίας του ως πραγματική χριστιανική ελεημοσύνη. Ζήτησε επίσης ευγενικά να του δώσει ο επίσκοπος Συνέσιος ένα ιδιόχειρο γράμμα ως πνευματική εγγύηση πιστοποιητικό. Στο επίσημο αυτό γράμμα θα γραφόταν ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός θα του απέδιδε τα τριακόσια αυτά λίτρα χρυσού. Έτσι ο φιλόσοφος αναζήτησε ένα ορατό τεκμήριο της θεϊκής υποσχέσεως, ώστε να βεβαιωθεί για την ουράνια ανταπόδοση.

Ο Συνέσιος δέχθηκε με χαρά το χρυσίο και έγραψε πρόθυμα το ζητούμενο γράμμα από τον Ευάγριο. Παρέδωσε αμέσως το επίσημο αυτό γραπτό κείμενο στον φίλο του Ευάγριο ως εγγύηση της επερχόμενης ουράνιας ανταποδόσεως. Πέρασε αρκετός καιρός και ο Ευάγριος αρρώστησε βαριά και έφθασε στο τέλος της επίγειας ζωής του. Έδωσε τότε στα παιδιά του το γράμμα του επισκόπου σφραγισμένο μαζί με μία ξεχωριστή και σαφή εντολή. Όταν τον έθαψαν, να τοποθετήσουν αμέσως το γράμμα στο χέρι του χωρίς να το γνωρίζει κανένας άνθρωπος.

Τα παιδιά του εκπλήρωσαν με ευλάβεια την επιθυμία του πατέρα τους κατά την ημέρα της κηδείας. Έτσι ο Ευάγριος κατατέθηκε στον τάφο μαζί με το χειρόγραφο του επισκόπου ως εξωσυμβολαιογραφικό σύμβολο της πίστεώς του. Ύστερα από την τρίτη ημέρα της ταφής του, ο Ευάγριος εμφανίστηκε τη νύχτα στον επίσκοπο Συνέσιο. Του είπε να ανοίξει τον τάφο του και να λάβει το ιδιόχειρο γράμμα του πίσω από εκεί. Διότι είχε λάβει την ανταπόδοση του χρέους από τον Κύριο και δεν είχε πια κανένα παράπονο.

Τον επληροφόρησε επίσης ότι είχε ο ίδιος υπογράψει στο πίσω μέρος του γράμματος για να βεβαιωθεί. Ο επίσκοπος δεν γνώριζε καθόλου ότι το γράμμα είχε ταφεί μαζί με τον νεκρό φίλο του. Το πρωί κάλεσε τα παιδιά του Ευαγρίου και τα ρώτησε αν είχαν θάψει κάτι μαζί του. Εκείνα ομολόγησαν αμέσως ότι ο πατέρας τους είχε ζητήσει να τοποθετηθεί ένα γράμμα στα χέρια του εκείνη την ώρα. Ο επίσκοπος αποκάλυψε τότε σε όλους το θαυμαστό όραμά του και πήγε στον τάφο μαζί με τα παιδιά.

Ανοίγοντας τον ιερό τάφο βρήκαν τον νεκρό να κρατά ακόμη το γράμμα του επισκόπου ως εγγύηση. Όταν το άνοιξαν, βρήκαν κάτω από το ιδιόχειρο του επισκόπου άλλα γράμματα γραμμένα από τον Ευάγριο. Ο μακάριος Ευάγριος βεβαίωνε γραπτώς ότι έλαβε εκατονταπλάσιο θησαυρό στους ουρανούς και ζωή την αιώνια στον Παράδεισο. Όλοι οι παρευρισκόμενοι έμειναν εκστατικοί από το θαύμα και φώναξαν για ώρα πολλή το «Κύριε ελέησον».