Σε εποχή ιδιαιτέρως σκοτεινή για την αυτοκέφαλη Εκκλησία της Γεωργίας, ο πιστός υπερασπιστής των δικαίων της έπεσε νεκρός μέσα στο ίδιο το πατριαρχικό κελί του χωρίς ποτέ να αποκαλυφθεί ο πραγματικός δολοφόνος. Ολόκληρη η ζωή του ιερομάρτυρος Κυρίωνος υπήρξε συνεχής αγώνας υπέρ της ορθοδόξου παραδόσεως και της εθνικής ταυτότητος του ποιμνίου του. Γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Νικόζι της επαρχίας Γκόρι κατά τη διάρκεια του χιλιοστού οκτακοσιοστού πεντηκοστού πέμπτου έτους από την κατά σάρκα γέννηση του Σωτήρος Χριστού. Ο πατέρας του υπηρετούσε ως ιερεύς της εκκλησιαστικής επαρχίας και ενέπνευσε τον μικρό Γεώργιο Σαντζαγκλισβίλι προς την αγαπημένη ζωή της Εκκλησίας.

Φοίτησε αρχικά στο ενοριακό σχολείο της κωμοπόλεως Ανανούρι και κατόπιν στη θεολογική σχολή της επαρχιακής πόλεως Γκόρι. Ολοκλήρωσε τις βασικές θεολογικές σπουδές του στο φημισμένο Ιερατικό Σεμινάριο της πρωτεύουσας Τιφλίδος και ταξίδεψε προς τη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου. Έλαβε το πτυχίο του κατά τη διάρκεια του χιλιοστού οκτακοσιοστού ογδοηκοστού έτους και ανέλαβε αμέσως καθήκοντα βοηθού κοσμήτορος στη Θεολογική Σχολή της μεγάλης πόλεως Οδησσού. Διακρίθηκε ήδη από την αρχή της σταδιοδρομίας του για την αγάπη του προς τη μελέτη και την έρευνα των πατερικών κειμένων.

Ο νεαρός θεολόγος υπήρξε προικισμένος με σπάνια χαρίσματα και βαθιά πίστη προς την παράδοση των πατέρων της Εκκλησίας. Από τα πρώτα έτη της εκκλησιαστικής διακονίας του εκδηλώθηκε η μεγάλη αγάπη του προς την παιδεία και την ιστορία της γεωργιανής Εκκλησίας. Διετέλεσε επόπτης πολλών γεωργιανών μοναστηριών και κοσμήτωρ των σχολείων της Εταιρείας προς Ανανέωσιν του Χριστιανισμού στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου. Ίδρυσε αξιόλογες βιβλιοθήκες και πλούσιες συλλογές σπανίων εντύπων μέσα στα ενοριακά σχολεία ολοκλήρου της εκκλησιαστικής επαρχίας του.

Συνέταξε ακόμη πολυάριθμα μελετήματα και άρθρα για την ιστορία, τη λαογραφία και τη λογοτεχνία της αγαπημένης πατρίδος του υπό διάφορα ψευδώνυμα. Πολύτιμα χειρόγραφα και σπανιότατα αντικείμενα δωρήθηκαν με προσωπικές δαπάνες στο Εκκλησιαστικό Μουσείο της πρωτεύουσας Τιφλίδος και σε άλλους εκκλησιαστικούς θησαυροφύλακες. Εκείνη ακριβώς την περίοδο της εντόνου εκκλησιαστικής δράσεως δέχθηκε το αγγελικό μοναχικό σχήμα και έλαβε το όνομα Κυρίων κατά τη μοναχική κουρά. Ενθρονίστηκε λίγο αργότερα ηγούμενος της ιστορικής μονής Κβαπταχέβι και ενέτεινε ταυτόχρονα τις πνευματικές και επιστημονικές προσπάθειές του προς αμφότερες τις κατευθύνσεις.

Συγκέντρωσε ακόμη πλουσιότατο λαογραφικό και εθνογραφικό υλικό και μελέτησε σπάνια αντικείμενα από τους αρχαίους ναούς της Γεωργίας με ιδιαίτερη φιλοπονία. Δημοσίευσε άρθρα στα γεωργιανά εκκλησιαστικά περιοδικά για την προστασία της κληρονομιάς της πατρώας Εκκλησίας από τους εχθρούς της. Ασχολήθηκε επίσης ενεργά με τη διάσωση πολυτίμων κειμηλίων που είχαν ξεχαστεί στα αρχαία μοναστικά κέντρα της εκκλησιαστικής επαρχίας του. Αναζήτησε διαρκώς αυθεντικές πηγές της γεωργιανής εκκλησιαστικής παραδόσεως μεταξύ των απομακρυσμένων ορεινών κοινοτήτων του ποιμνίου του.

Το έργο του ως ερευνητού των αρχαίων γεωργιανών μνημείων υπήρξε ιδιαιτέρως πολύτιμο και διασώζει σήμερα μνήμες πολυτίμων χαμένων μνημείων του παρελθόντος. Δημοσίευσε αξιόλογη περιγραφή των ιστορικών μνημείων του φαραγγιού του Λιάχβι, η οποία θεωρείται βασική πηγή πληροφοριών για όσους ερεύνησαν αργότερα την περιοχή. Πολλά από αυτά τα μνημεία κατεστράφησαν μετέπειτα από εχθρούς της Εκκλησίας και του γεωργιανού έθνους κατά τη διάρκεια των επομένων δυσχερών ετών. Κατά τη διάρκεια του χιλιοστού οκτακοσιοστού ενενηκοστού ογδόου έτους χειροτονήθηκε επίσκοπος Αλαβέρδι και ανέλαβε αμέσως με μεγάλο ζήλο την ανακαίνιση του ναού.

Διέθεσε ίδιους πόρους για το έργο της αναστηλώσεως και ξεκίνησε ταυτόχρονα συστηματική μελέτη των αρχαίων κειμηλίων της Καχετίας και της Χερετίας. Παρέδωσε στο Εκκλησιαστικό Μουσείο μεταξύ άλλων ένα Ιερό Ευαγγέλιο γραμμένο κατά τον ενδέκατο αιώνα, εντελώς άγνωστο μέχρι τότε στους ερευνητές της εποχής. Συνέγραψε επίσης περισσότερες από σαράντα αξιόλογες μελέτες πάνω σε ζητήματα ιστορίας της γεωργιανής Εκκλησίας και του χριστιανικού πολιτισμού στη Γεωργία γενικότερα. Συνέταξε ακόμη ένα μικρό λεξικό όρων της αρχαίας γεωργιανής γλώσσας μαζί με τον γνωστό γλωσσολόγο Γρηγόριο Κιπσίντζε.

Έγινε επίσης τιμητικό μέλος της φημισμένης Αρχαιολογικής Εταιρείας της Μόσχας μετά τις πολυετείς αξιόλογες ερευνητικές εργασίες του. Συγκαταλεχθηκε ακόμη μεταξύ των πλέον αξιόλογων ερευνητών της εκκλησιαστικής ιστορίας του ευρύτερου Καυκάσου κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών. Η ποιμαντική και επιστημονική του προσφορά αποτελεί ζωντανή παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενεές της γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στις αρχές του εικοστού αιώνος ο Κυρίων αντιμετώπισε με αξιοθαύμαστο σθένος τις διάφορες επιθέσεις κατά της εκκλησιαστικής περιουσίας του ποιμνίου του.

Πολέμησε σθεναρώς την οικειοποίηση γεωργιανών ορθοδόξων ναών από τους Αρμενίους Μονοφυσίτες και ζήτησε επισήμως την επιστροφή τους στους πιστούς. Απέστειλε λεπτομερές υπόμνημα προς τον ρώσο έξαρχο της Γεωργίας απαιτώντας την άμεση επιστροφή των ορθοδόξων ναών στους κανονικούς ποιμένες. Κατά τη διάρκεια του χιλιοστού εννιακοσιοστού πρώτου έτους ενθρονίστηκε επίσκοπος της επαρχίας Γκόρι και ανεδείχθη σύμβολο του αγώνος υπέρ της αυτοκεφαλίας. Η ρωσική κυβέρνηση τον μετέθετε διαρκώς σε διάφορες απομακρυσμένες επαρχίες της αυτοκρατορίας προκειμένου να τον απομακρύνει από το γεωργιανό ποίμνιο.

Πέρασε διαδοχικά από την μακρινή Χερσώνα, το Ορέλ, το Σοχούμι και τέλος τη Λιθουανία υπηρετώντας πάντοτε με μεγάλη ταπείνωση. Στο απομακρυσμένο Σοχούμι εργάστηκε με συστηματικό τρόπο για την αναστήλωση των ιστορικών γεωργιανών ναών και μονών της ιστορικής περιοχής. Συκοφαντήθηκε χυδαία κατά τη διάρκεια του χιλιοστού εννιακοσιοστού ογδόου έτους ως δήθεν συνωμότης στη δολοφονία του εξάρχου Νίκωνος και φυλακίστηκε αδίκως. Στερήθηκε επισήμως τον επισκοπικό του βαθμό και υπέστη πολυετείς διωγμούς από τις ρωσικές πολιτικές αρχές της εποχής εκείνης.

Η αδικία αυτή προκάλεσε μεγάλη αγανάκτηση τόσο μεταξύ του γεωργιανού όσο και μεταξύ του ρωσικού ορθοδόξου ποιμνίου της εποχής. Η σθεναρή και θεοφιλής υπομονή του Κυρίωνος μέσα στη σκοτεινή φυλακή προκάλεσε μεγάλη αγανάκτηση μεταξύ των πιστών της Γεωργίας και της Ρωσίας. Ακόμη και δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης συνέλεξαν υπογραφές απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση του αδίκως διωκομένου ορθοδόξου ιεράρχου. Ο ίδιος δεχόταν τους διωγμούς με ταπεινό φρόνημα και παρηγορούσε τους συμπαθούντας με τα φωτεινά λόγια του ποιητή Σότα Ρουσταβέλι.

Μέχρι το χιλιοστό εννιακοσιοστό δέκατο πέμπτο έτος αποκαταστάθηκε επισήμως ως επίσκοπος και ονομάστηκε αρχιεπίσκοπος των πόλεων Πολότσκ και Βιτέμπσκ. Δεν του επιτράπηκε όμως η επιστροφή στην αγαπημένη πατρίδα του παρά μόνον μετά την οριστική πτώση του τσαρικού καθεστώτος. Επανήλθε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Τιφλίδα συνοδευόμενος από εκατόν είκοσι ιππείς που τον υποδέχθηκαν στο φαράγγι του ιστορικού ποταμού Αραγκβί. Ενθρονίστηκε επισήμως Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας τον Σεπτέμβριο του χιλιοστού εννιακοσιοστού δεκάτου εβδόμου έτους από τον Σωτήρα Χριστόν.

Στις είκοσι επτά Ιουνίου του επομένου ευλογημένου έτους βρέθηκε νεκρός μέσα στο πατριαρχικό κελί της ιστορικής μονής Μαρτκόπι. Η Σύνοδος της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας τον κατέταξε επισήμως μεταξύ των αγίων κατά τη διάρκεια του δισχιλιοστού δευτέρου έτους από Χριστού γεννήσεως. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι επτά Ιουνίου από ολόκληρη την ορθόδοξη γεωργιανή Εκκλησία.