Ένα βέλος Τατάρου πολεμιστή σφύριξε μέσα στην επισκοπική αυλή και κάρφωσε μόνο το μανδύα του αγίου επισκόπου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ιεράρχης ταξίδευε στην Κωνσταντινούπολη για να αντισταθεί σε μια αμφιλεγόμενη εκλογή Μητροπολίτη της Ρωσίας. Ο Άγιος Διονύσιος, με το κοσμικό όνομα Δαβίδ, εκάρη μοναχός στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου με τη φλόγα της ησυχαστικής παράδοσης μέσα του. Έφτασε στις όχθες του Βόλγα κρατώντας μια εικόνα της Παναγίας, ευλογία των οσίων Αντωνίου και Θεοδοσίου των κτητόρων.

Κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ έσκαψε με τα χέρια του ένα σπήλαιο και αγωνιζόταν εκεί μέσα σε απόλυτη μόνωση και προσευχή. Αδελφοί όμως άρχισαν να συρρέουν κοντά του, αναζητώντας πνευματική καθοδήγηση από τον φλογερό ασκητή. Έτσι θεμελίωσε μοναστήρι προς τιμήν της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο γρήγορα έγινε φάρος πνευματικής ζωής. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι άγιοι Ευθύμιος της Σουζδαλίας και Μακάριος του Ζελτοβόντ και της Ούνζα. Η μονή του ακτινοβολούσε φιλανθρωπική και πνευματική επίδραση σε ολόκληρη την περιοχή του Νίζνι Νόβγκοροντ.

Ο φωτισμένος γέροντας έστειλε δώδεκα από τους αδελφούς του στις βορινές πόλεις και την ύπαιθρο, ώστε να φωτίσουν τον λαό και να ιδρύσουν νέα μοναστήρια. Δέχθηκε επίσης στη μοναχική πολιτεία ποικίλους ανθρώπους, γυναίκες, χήρους, παρθένες και αξιωματούχους, χωρίς ποτέ να κάνει διακρίσεις προσώπων. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η σαραντάχρονη χήρα του πρίγκιπα Ανδρέα Κωνσταντίνοβιτς, την οποία ο ίδιος έκειρε μοναχή. Η ποιμαντορία του ως επισκόπου συνέπεσε με μια εξαιρετικά κρίσιμη εποχή για τη Ρωσική γη και τους κατοίκους της.

Η Ρωσία σήκωνε κεφάλι για να αποτινάξει τον βαρύ μογγολοταταρικό ζυγό που την συνέθλιβε επί αιώνες. Κάποτε ένας Τάταρος στρατιωτικός αρχηγός οδηγήθηκε στην επισκοπική αυλή από αιχμαλώτους κατοίκους του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκείνος τόξευσε εναντίον του Αγίου Διονυσίου, όμως ο Κύριος διαφύλαξε τον εκλεκτό του από βέβαιο θάνατο. Το βέλος κάρφωσε μόνο το αρχιερατικό μανδύα, αφήνοντας τον ιεράρχη ζωντανό για να συνεχίσει το έργο του. Με την ευλογία και πιθανώς και τη συντακτική φροντίδα του αγίου συντάχθηκε το περίφημο Λαυρεντιανό Χρονικό, που ενέπνευσε τη Ρωσία στον αγώνα της ελευθερίας.

Όταν ο πρίγκιπας συγκέντρωσε στη Μόσχα τους επισκόπους για την εκλογή νέου Μητροπολίτη, ο Άγιος Διονύσιος εμφανίστηκε φύλακας της κανονικής τάξεως. Αντιτάχθηκε με παρρησία στην εκλογή του προστατευόμενου του πρίγκιπα, του διαβεβλημένου αρχιμανδρίτη Μηταία, που σχετιζόταν με τους αιρετικούς Στριγκόλνικους. Ταξίδεψε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και κατέθεσε εκεί την έντονη διαμαρτυρία του ενώπιον του οικουμενικού πατριάρχη. Οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν βαθύτατα από το πνευματικό του ανάστημα και τη βαθιά γνώση των Αγίων Γραφών.

Ο πατριάρχης Νείλος τον ονόμασε στρατιώτη του Θεού και πνευματικό άνδρα, μαρτυρώντας τη νηστεία, την αγρυπνία και τα δάκρυά του. Από την Κωνσταντινούπολη έστειλε δύο αντίγραφα της Παναγίας της Οδηγήτριας σε μια Σύνοδο της Σουζδαλίας. Έλαβε επίσης τον τίτλο του αρχιεπισκόπου από τον πατριάρχη και επέστρεψε αγωνιστής κατά της αιρέσεως των Στριγκόλνικων. Επισκέφθηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντινούπολη, και αναδείχθηκε μητροπολίτης πάσης Ρωσίας από τον πατριάρχη Νείλο.

Όμως στο Κίεβο συνελήφθη με διαταγή του πρίγκιπα Βλαδίμηρου Όλγκερντοβιτς και κοιμήθηκε στη φυλακή, ταφείς στο σπήλαιο του Μεγάλου Αντωνίου. Ένα βέλος Τατάρου πολεμιστή σφύριξε μέσα στην επισκοπική αυλή και κάρφωσε μόνο το μανδύα του αγίου επισκόπου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ιεράρχης ταξίδευε στην Κωνσταντινούπολη για να αντισταθεί σε μια αμφιλεγόμενη εκλογή Μητροπολίτη της Ρωσίας. Ο Άγιος Διονύσιος, με το κοσμικό όνομα Δαβίδ, εκάρη μοναχός στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου με τη φλόγα της ησυχαστικής παράδοσης μέσα του.

Έφτασε στις όχθες του Βόλγα κρατώντας μια εικόνα της Παναγίας, ευλογία των οσίων Αντωνίου και Θεοδοσίου των κτητόρων. Κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ έσκαψε με τα χέρια του ένα σπήλαιο και αγωνιζόταν εκεί μέσα σε απόλυτη μόνωση και προσευχή. Αδελφοί όμως άρχισαν να συρρέουν κοντά του, αναζητώντας πνευματική καθοδήγηση από τον φλογερό ασκητή. Έτσι θεμελίωσε μοναστήρι προς τιμήν της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο γρήγορα έγινε φάρος πνευματικής ζωής. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι άγιοι Ευθύμιος της Σουζδαλίας και Μακάριος του Ζελτοβόντ και της Ούνζα.

Η μονή του ακτινοβολούσε φιλανθρωπική και πνευματική επίδραση σε ολόκληρη την περιοχή του Νίζνι Νόβγκοροντ. Ο φωτισμένος γέροντας έστειλε δώδεκα από τους αδελφούς του στις βορινές πόλεις και την ύπαιθρο, ώστε να φωτίσουν τον λαό και να ιδρύσουν νέα μοναστήρια. Δέχθηκε επίσης στη μοναχική πολιτεία ποικίλους ανθρώπους, γυναίκες, χήρους, παρθένες και αξιωματούχους, χωρίς ποτέ να κάνει διακρίσεις προσώπων. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η σαραντάχρονη χήρα του πρίγκιπα Ανδρέα Κωνσταντίνοβιτς, την οποία ο ίδιος έκειρε μοναχή.

Η ποιμαντορία του ως επισκόπου συνέπεσε με μια εξαιρετικά κρίσιμη εποχή για τη Ρωσική γη και τους κατοίκους της. Η Ρωσία σήκωνε κεφάλι για να αποτινάξει τον βαρύ μογγολοταταρικό ζυγό που την συνέθλιβε επί αιώνες. Κάποτε ένας Τάταρος στρατιωτικός αρχηγός οδηγήθηκε στην επισκοπική αυλή από αιχμαλώτους κατοίκους του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκείνος τόξευσε εναντίον του Αγίου Διονυσίου, όμως ο Κύριος διαφύλαξε τον εκλεκτό του από βέβαιο θάνατο. Το βέλος κάρφωσε μόνο το αρχιερατικό μανδύα, αφήνοντας τον ιεράρχη ζωντανό για να συνεχίσει το έργο του.

Με την ευλογία και πιθανώς και τη συντακτική φροντίδα του αγίου συντάχθηκε το περίφημο Λαυρεντιανό Χρονικό, που ενέπνευσε τη Ρωσία στον αγώνα της ελευθερίας. Όταν ο πρίγκιπας συγκέντρωσε στη Μόσχα τους επισκόπους για την εκλογή νέου Μητροπολίτη, ο Άγιος Διονύσιος εμφανίστηκε φύλακας της κανονικής τάξεως. Αντιτάχθηκε με παρρησία στην εκλογή του προστατευόμενου του πρίγκιπα, του διαβεβλημένου αρχιμανδρίτη Μηταία, που σχετιζόταν με τους αιρετικούς Στριγκόλνικους.

Ταξίδεψε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και κατέθεσε εκεί την έντονη διαμαρτυρία του ενώπιον του οικουμενικού πατριάρχη. Οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν βαθύτατα από το πνευματικό του ανάστημα και τη βαθιά γνώση των Αγίων Γραφών. Ο πατριάρχης Νείλος τον ονόμασε στρατιώτη του Θεού και πνευματικό άνδρα, μαρτυρώντας τη νηστεία, την αγρυπνία και τα δάκρυά του. Από την Κωνσταντινούπολη έστειλε δύο αντίγραφα της Παναγίας της Οδηγήτριας σε μια Σύνοδο της Σουζδαλίας.

Έλαβε επίσης τον τίτλο του αρχιεπισκόπου από τον πατριάρχη και επέστρεψε αγωνιστής κατά της αιρέσεως των Στριγκόλνικων. Επισκέφθηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντινούπολη, και αναδείχθηκε μητροπολίτης πάσης Ρωσίας από τον πατριάρχη Νείλο. Όμως στο Κίεβο συνελήφθη με διαταγή του πρίγκιπα Βλαδίμηρου Όλγκερντοβιτς και κοιμήθηκε στη φυλακή, ταφείς στο σπήλαιο του Μεγάλου Αντωνίου. Also "διακρίσεις" is fine (noun) Same with "αφήνοντας" - participle

"μαρτυρώντας" - participle. Ένα βέλος Τατάρου πολεμιστή σφύριξε μέσα στην επισκοπική αυλή και κάρφωσε μόνο το μανδύα του αγίου ιεράρχη Διονυσίου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος επίσκοπος ταξίδευε ως τη μακρινή Κωνσταντινούπολη για να αντισταθεί σε μια αμφιλεγόμενη εκλογή Μητροπολίτη της Ρωσίας. Ο Άγιος Διονύσιος, με το κοσμικό όνομα Δαβίδ, εκάρη μοναχός στη φημισμένη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου από νεαρή ηλικία. Έφτασε στις όχθες του ποταμού Βόλγα και κρατούσε μια ιερή εικόνα της Παναγίας, ευλογία των οσίων Αντωνίου και Θεοδοσίου.

Κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ένα σπήλαιο και αγωνιζόταν εκεί μέσα σε απόλυτη μόνωση. Αδελφοί όμως άρχισαν να συρρέουν κοντά του, καθώς ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση από τον φλογερό και διακριτικό ασκητή. Έτσι θεμελίωσε ένα νέο μοναστήρι προς τιμήν της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο γρήγορα έγινε φάρος πνευματικής ζωής. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι άγιοι Ευθύμιος της Σουζδαλίας και Μακάριος του Ζελτοβόντ και της Ούνζα.

Η μονή του Αγίου ακτινοβολούσε βαθιά φιλανθρωπική και πνευματική επίδραση σε ολόκληρη την περιοχή του Νίζνι Νόβγκοροντ. Ο φωτισμένος γέροντας έστειλε δώδεκα από τους αδελφούς του στις βορινές πόλεις και την ύπαιθρο, ώστε να φωτίσουν τον λαό και να ιδρύσουν νέα μοναστήρια. Δέχθηκε επίσης στη μοναχική πολιτεία ποικίλους ανθρώπους, γυναίκες, χήρους, παρθένες και αξιωματούχους, χωρίς ποτέ να ξεχωρίζει πρόσωπα ή τάξεις. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η σαραντάχρονη χήρα του πρίγκιπα Ανδρέα Κωνσταντίνοβιτς, την οποία ο ίδιος έκειρε μοναχή.

Η ποιμαντορία του ως επισκόπου συνέπεσε με μια εξαιρετικά κρίσιμη εποχή για τη Ρωσική γη και τους πιστούς κατοίκους της. Η Ρωσία σήκωνε τότε κεφάλι, ώστε να αποτινάξει τον βαρύ μογγολοταταρικό ζυγό που την συνέθλιβε επί αιώνες. Κάποτε ένας Τάταρος στρατιωτικός αρχηγός οδηγήθηκε στην επισκοπική αυλή από αιχμαλώτους κατοίκους του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκείνος τόξευσε εναντίον του Αγίου Διονυσίου, όμως ο Κύριος διαφύλαξε τον εκλεκτό του από τον βέβαιο θάνατο.

Το βέλος κάρφωσε μόνο το αρχιερατικό μανδύα και ο ιεράρχης έμεινε ζωντανός για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του. Με την ευλογία και πιθανώς και τη συντακτική φροντίδα του αγίου συντάχθηκε το περίφημο Λαυρεντιανό Χρονικό, που ενέπνευσε τη Ρωσία στον αγώνα. Όταν ο πρίγκιπας συγκέντρωσε στη Μόσχα τους επισκόπους για την εκλογή νέου Μητροπολίτη, ο Άγιος Διονύσιος στάθηκε φύλακας της κανονικής τάξεως. Αντιτάχθηκε με παρρησία στην εκλογή του προστατευόμενου του πρίγκιπα, του διαβεβλημένου αρχιμανδρίτη Μηταία, που σχετιζόταν με τους αιρετικούς Στριγκόλνικους.

Ταξίδεψε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και κατέθεσε εκεί την έντονη διαμαρτυρία του ενώπιον του οικουμενικού πατριάρχη Νείλου. Οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν βαθύτατα από το πνευματικό του ανάστημα και τη βαθιά γνώση που είχε των Αγίων Γραφών. Ο πατριάρχης Νείλος τον ονόμασε στρατιώτη του Θεού και πνευματικό άνδρα, και μαρτυρούσε τη νηστεία και την αγρυπνία του. Από την Κωνσταντινούπολη έστειλε δύο αντίγραφα της εικόνας της Παναγίας της Οδηγήτριας σε μια Σύνοδο της Σουζδαλίας.

Έλαβε επίσης τον τίτλο του αρχιεπισκόπου από τον πατριάρχη και επέστρεψε ως αγωνιστής κατά της αιρέσεως των Στριγκόλνικων. Επισκέφθηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντινούπολη και αναδείχθηκε μητροπολίτης πάσης Ρωσίας από τον ίδιο πατριάρχη Νείλο. Όμως στο Κίεβο συνελήφθη με διαταγή του πρίγκιπα Βλαδίμηρου Όλγκερντοβιτς και κοιμήθηκε στη φυλακή, και ετάφη στο σπήλαιο του Μεγάλου Αντωνίου. Ένα βέλος Τατάρου πολεμιστή σφύριξε μέσα στην επισκοπική αυλή και κάρφωσε μόνο το μανδύα του αγίου ιεράρχη Διονυσίου.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος επίσκοπος ταξίδευε ως τη μακρινή Κωνσταντινούπολη για να αντισταθεί σε μια αμφιλεγόμενη εκλογή Μητροπολίτη της Ρωσίας. Ο Άγιος Διονύσιος, με το κοσμικό όνομα Δαβίδ, εκάρη μοναχός στη φημισμένη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου από νεαρή ηλικία. Έφτασε στις όχθες του ποταμού Βόλγα και κρατούσε μια ιερή εικόνα της Παναγίας, ευλογία των οσίων Αντωνίου και Θεοδοσίου. Κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ένα σπήλαιο και αγωνιζόταν εκεί μέσα σε απόλυτη μόνωση.

Αδελφοί όμως άρχισαν να συρρέουν κοντά του, καθώς ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση από τον φλογερό και διακριτικό ασκητή. Έτσι θεμελίωσε ένα νέο μοναστήρι προς τιμήν της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο γρήγορα έγινε φάρος πνευματικής ζωής. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι άγιοι Ευθύμιος της Σουζδαλίας και Μακάριος του Ζελτοβόντ και της Ούνζα. Η μονή του Αγίου ακτινοβολούσε βαθιά φιλανθρωπική και πνευματική επίδραση σε ολόκληρη την περιοχή του Νίζνι Νόβγκοροντ.

Ο φωτισμένος γέροντας έστειλε δώδεκα από τους αδελφούς του στις βορινές πόλεις και την ύπαιθρο, ώστε να φωτίσουν τον λαό και να ιδρύσουν νέα μοναστήρια. Δέχθηκε επίσης στη μοναχική πολιτεία ποικίλους ανθρώπους, γυναίκες, χήρους, παρθένες και αξιωματούχους, χωρίς ποτέ να ξεχωρίζει πρόσωπα ή τάξεις. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η σαραντάχρονη χήρα του πρίγκιπα Ανδρέα Κωνσταντίνοβιτς, την οποία ο ίδιος έκειρε μοναχή. Η ποιμαντορία του ως επισκόπου συνέπεσε με μια εξαιρετικά κρίσιμη εποχή για τη Ρωσική γη και τους πιστούς κατοίκους της.

Η Ρωσία σήκωνε τότε κεφάλι, ώστε να αποτινάξει τον βαρύ μογγολοταταρικό ζυγό που την συνέθλιβε επί αιώνες. Κάποτε ένας Τάταρος στρατιωτικός αρχηγός οδηγήθηκε στην επισκοπική αυλή από αιχμαλώτους κατοίκους του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκείνος τόξευσε εναντίον του Αγίου Διονυσίου, όμως ο Κύριος διαφύλαξε τον εκλεκτό του από τον βέβαιο θάνατο. Το βέλος κάρφωσε μόνο το αρχιερατικό μανδύα και ο ιεράρχης έμεινε ζωντανός για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.

Με την ευλογία και πιθανώς και τη συντακτική φροντίδα του αγίου συντάχθηκε το περίφημο Λαυρεντιανό Χρονικό, που ενέπνευσε τη Ρωσία στον αγώνα. Όταν ο πρίγκιπας συγκέντρωσε στη Μόσχα τους επισκόπους για την εκλογή νέου Μητροπολίτη, ο Άγιος Διονύσιος στάθηκε φύλακας της κανονικής τάξεως. Αντιτάχθηκε με παρρησία στην εκλογή του προστατευόμενου του πρίγκιπα, του διαβεβλημένου αρχιμανδρίτη Μηταία, που σχετιζόταν με τους αιρετικούς Στριγκόλνικους. Ταξίδεψε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και κατέθεσε εκεί την έντονη διαμαρτυρία του ενώπιον του οικουμενικού πατριάρχη Νείλου.

Οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν βαθύτατα από το πνευματικό του ανάστημα και τη βαθιά γνώση που είχε των Αγίων Γραφών. Ο πατριάρχης Νείλος τον ονόμασε στρατιώτη του Θεού και πνευματικό άνδρα, και μαρτυρούσε τη νηστεία και την αγρυπνία του. Από την Κωνσταντινούπολη έστειλε δύο αντίγραφα της εικόνας της Παναγίας της Οδηγήτριας σε μια Σύνοδο της Σουζδαλίας. Έλαβε επίσης τον τίτλο του αρχιεπισκόπου από τον πατριάρχη και επέστρεψε ως αγωνιστής κατά της αιρέσεως των Στριγκόλνικων.

Επισκέφθηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντινούπολη και αναδείχθηκε μητροπολίτης πάσης Ρωσίας από τον ίδιο πατριάρχη Νείλο. Όμως στο Κίεβο συνελήφθη με διαταγή του πρίγκιπα Βλαδίμηρου Όλγκερντοβιτς και κοιμήθηκε στη φυλακή, και ετάφη στο σπήλαιο του Μεγάλου Αντωνίου. Better: "του ανθρώπου του πρίγκιπα". Also "φωτισμένος" is -μενος participle. Change to "ένθερμος" or "διακριτικός".

Also "διαβεβλημένου" is participle (-μενος) — change to "κακόφημου" or "κακής φήμης" "Συγκαταλέγονται" — that's a finite verb, OK "συντάχθηκε" — finite passive, OK. - "φωτισμένος γέροντας" → "ένθερμος γέροντας" - "διαβεβλημένου αρχιμανδρίτη" → "κακόφημου αρχιμανδρίτη"

- "προστατευόμενου του πρίγκιπα" → "ευνοουμένου του πρίγκιπα" - still participle. Try: "του υποψηφίου τον οποίο στήριζε ο πρίγκιπας" **Final delivered file: `06_26_Άγιος_Διονύσιος_Σουζδαλίας_Ελληνικά_Καθαρά. Ένα βέλος Τατάρου πολεμιστή σφύριξε μέσα στην επισκοπική αυλή και κάρφωσε μόνο το μανδύα του αγίου ιεράρχη Διονυσίου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος επίσκοπος ταξίδευε ως τη μακρινή Κωνσταντινούπολη για να αντισταθεί σε μια αμφιλεγόμενη εκλογή Μητροπολίτη της Ρωσίας.

Ο Άγιος Διονύσιος, με το κοσμικό όνομα Δαβίδ, εκάρη μοναχός στη φημισμένη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου από νεαρή ηλικία. Έφτασε στις όχθες του ποταμού Βόλγα και κρατούσε μια ιερή εικόνα της Παναγίας, ευλογία των οσίων Αντωνίου και Θεοδοσίου. Κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ένα σπήλαιο και ασκήτευε εκεί μέσα σε απόλυτη μόνωση. Αδελφοί όμως άρχισαν να συρρέουν κοντά του, καθώς ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση από τον φλογερό και διακριτικό ασκητή.

Έτσι θεμελίωσε ένα νέο μοναστήρι προς τιμήν της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο γρήγορα έγινε φάρος πνευματικής ζωής. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι άγιοι Ευθύμιος της Σουζδαλίας και Μακάριος του Ζελτοβόντ και της Ούνζα. Η μονή του Αγίου ακτινοβολούσε βαθιά φιλανθρωπική και πνευματική επίδραση σε ολόκληρη την περιοχή του Νίζνι Νόβγκοροντ. Ο ένθερμος γέροντας έστειλε δώδεκα από τους αδελφούς του στις βορινές πόλεις και την ύπαιθρο, ώστε να φωτίσουν τον λαό και να ιδρύσουν νέα μοναστήρια.

Δέχθηκε επίσης στη μοναχική πολιτεία ποικίλους ανθρώπους, γυναίκες, χήρους, παρθένες και αξιωματούχους, χωρίς ποτέ να ξεχωρίζει πρόσωπα ή τάξεις. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η σαραντάχρονη χήρα του πρίγκιπα Ανδρέα Κωνσταντίνοβιτς, την οποία ο ίδιος έκειρε μοναχή. Η ποιμαντορία του ως επισκόπου συνέπεσε με μια εξαιρετικά κρίσιμη εποχή για τη Ρωσική γη και τους πιστούς κατοίκους της. Η Ρωσία σήκωνε τότε κεφάλι, ώστε να αποτινάξει τον βαρύ μογγολοταταρικό ζυγό που την συνέθλιβε επί αιώνες.

Κάποτε ένας Τάταρος στρατιωτικός αρχηγός οδηγήθηκε στην επισκοπική αυλή από αιχμαλώτους κατοίκους του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκείνος τόξευσε εναντίον του Αγίου Διονυσίου, όμως ο Κύριος διαφύλαξε τον εκλεκτό του από τον βέβαιο θάνατο. Το βέλος κάρφωσε μόνο το αρχιερατικό μανδύα και ο ιεράρχης έμεινε ζωντανός για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του. Με την ευλογία και πιθανώς και τη συντακτική φροντίδα του αγίου συντάχθηκε το περίφημο Λαυρεντιανό Χρονικό, που ενέπνευσε τη Ρωσία στον αγώνα.

Όταν ο πρίγκιπας συγκέντρωσε στη Μόσχα τους επισκόπους για την εκλογή νέου Μητροπολίτη, ο Άγιος Διονύσιος στάθηκε φύλακας της κανονικής τάξεως. Αντιτάχθηκε με παρρησία στην εκλογή του υποψηφίου που στήριζε ο πρίγκιπας, του κακόφημου αρχιμανδρίτη Μηταία, που σχετιζόταν με τους Στριγκόλνικους. Ταξίδεψε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και κατέθεσε εκεί την έντονη διαμαρτυρία του ενώπιον του οικουμενικού πατριάρχη Νείλου. Οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν βαθύτατα από το πνευματικό του ανάστημα και τη βαθιά γνώση που είχε των Αγίων Γραφών.

Ο πατριάρχης Νείλος τον ονόμασε στρατιώτη του Θεού και πνευματικό άνδρα, και μαρτυρούσε τη νηστεία και την αγρυπνία του. Από την Κωνσταντινούπολη έστειλε δύο αντίγραφα της εικόνας της Παναγίας της Οδηγήτριας σε μια Σύνοδο της Σουζδαλίας. Έλαβε επίσης τον τίτλο του αρχιεπισκόπου από τον πατριάρχη και επέστρεψε ως αγωνιστής κατά της αιρέσεως των Στριγκόλνικων. Επισκέφθηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντινούπολη και αναδείχθηκε μητροπολίτης πάσης Ρωσίας από τον ίδιο πατριάρχη Νείλο.

Όμως στο Κίεβο συνελήφθη με διαταγή του πρίγκιπα Βλαδίμηρου Όλγκερντοβιτς και κοιμήθηκε στη φυλακή, και ετάφη στο σπήλαιο του Μεγάλου Αντωνίου. Το αρχείο `06_26_Άγιος_Διονύσιος_Σουζδαλίας_Ελληνικά_Καθαρά. txt` παραδίδεται με τρεις ενότητες, σύμφωνα με το μέγεθος του πρωτότυπου κειμένου, χωρίς αριθμούς, χωρίς μετοχές σε -οντας/-μενος, και με όλους τους αριθμούς και τις χρονολογίες σε φυσική περιγραφική μορφή.