Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, η θαυματουργή εικόνα του Τιχβίν αποτελεί μία από τις εικόνες που ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Η ιερή αυτή εικόνα μεταφέρθηκε ευλαβώς από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη κατά τον πέμπτο χριστιανικό αιώνα. Στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα τοποθετήθηκε στον περίφημο ιερό ναό των Βλαχερνών, ο οποίος είχε κτιστεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό. Το χίλια τριακόσια ογδόντα τρία, δηλαδή εβδομήντα έτη πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους, εμφανίστηκε.

Συγκεκριμένα ψαράδες της λίμνης Λάντογκα στο πριγκιπάτο του Μεγάλου Νοβγκορόντ είδαν την εικόνα να περιφέρεται θαυμαστά. Η ιερή εικόνα αιωρείτο πάνω από τα νερά της μεγάλης λίμνης μέσα σε ολόλαμπρο ουράνιο φως. Σύμφωνα με αρχαίο ρωσικό χειρόγραφο του δεκάτου έκτου αιώνος, η ίδια η Θεοτόκος αποφάσισε να αναχωρήσει από την Κωνσταντινούπολη. Επρόκειτο μάλλον για προφητική πρόρρηση της επερχόμενης πτώσεως της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στα χέρια των βαρβάρων Τούρκων εισβολέων.

Λίγο μετά τη θαυμαστή αυτή εμφάνιση, η ιερή εικόνα έγινε ορατή σε διάφορα γειτονικά χωριά της περιοχής. Επισκέφθηκε μάλιστα και το ευλογημένο χωριό Μοτσενίτσι στις πανέμορφες όχθες του ποταμού Τιχβίνκα και αλλού επίσης. Στην πορεία αυτή χτίστηκαν παρεκκλήσια προς τιμήν της Θεοτόκου σε κάθε τόπο όπου εμφανίστηκε η εικόνα. Τέλος η ιερή εικόνα σταμάτησε οριστικά κοντά στην πόλη του Τιχβίν, πάνω από τον ποταμό Τιχβίνκα. Στον τόπο της οριστικής αναπαύσεως της θαυματουργής εικόνας οι ντόπιοι κάτοικοι έχτισαν αμέσως ένα μικρό ξύλινο παρεκκλήσι.

Πλήθος λαού είχε συγκεντρωθεί από τον Τιχβίν και τα γύρω χωριά για να προσκυνήσει την ιερή εικόνα. Μαζί τους ήλθαν και πολλοί ιερείς με σταυρούς και εικόνες, ψάλλοντας ψαλμούς και εκκλησιαστικούς ύμνους ευλαβικά. Όλοι παρακαλούσαν τη Δέσποινα να επισκεφθεί τον δικό τους τόπο και να δωρίσει τη χάρη της σε αυτούς. Όταν προσευχήθηκαν με δάκρυα, η ιερή εικόνα κατέβηκε από τον αέρα στα χέρια τους με χαρά. Έκοψαν αμέσως ξύλα για να φτιάξουν παρεκκλήσι και τοποθέτησαν τρεις στρώσεις δοκαριών γύρω από την εικόνα.

Όταν έπεσε η νύχτα, ο λαός διασκορπίστηκε στα σπίτια του και άφησε φρουρούς να αγρυπνούν εκεί. Οι φρουροί προσευχήθηκαν θερμά όλη τη νύχτα, αλλά κατά το πρωί νύσταξαν τελικά και αποκοιμήθηκαν για λίγο. Όταν ξύπνησαν τελικά, δεν βρήκαν ούτε την εικόνα ούτε τα ξύλα ούτε καν τα μικρά υπολείμματά τους. Μετά από έντονη και επίπονη αναζήτηση είδαν θαυμαστό φως στην ανατολή, στην άλλη όχθη του ίδιου ποταμού. Έσπευσαν λοιπόν εκεί όλοι μαζί και βρήκαν την εικόνα και τα ξύλα στην ίδια διάταξη όπου είχαν αρχικά τοποθετηθεί.

Η εικόνα ήταν αναρτημένη σε εκείνον τον νέο τόπο χωρίς να είναι στερεωμένη σε κάποιον τοίχο. Όλοι θαύμασαν για την παράδοξη αυτή θεία εκδήλωση και δόξασαν τον Κύριο και την Πανάχραντη Μητέρα του. Έστειλαν στη συνέχεια εκλεκτούς άνδρες προς τον αρχιεπίσκοπο Νοβγκορόντ Αλέξιο για να αναγγείλουν το θαυμαστό γεγονός. Ο αρχιεπίσκοπος αυτός χάρηκε πάρα πολύ και ενημέρωσε αμέσως τον μέγα πρίγκιπα της Μόσχας Δημήτριο Ιωάννοβιτς για τα γεγονότα.

Χειροτόνησε ευλαβικά πρεσβυτέρους και διακόνους για τον Τιχβίν και τους έδωσε αντιμήνσιο και ευλογία για ναό. Έχτισαν στη συνέχεια εκεί ευσεβώς ναό αφιερωμένο στην Πανάχραντη και Πανευλόγητη Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εκκλησίας. Λίγο πριν την εορτή της Κοιμήσεως κάποιος ευλαβής νεωκόρος, ονόματι Γεώργιος, επέστρεφε στον ναό από αγγελιοφορική αποστολή. Σε απόσταση τριών μιλίων από εκεί μέσα στην έρημο αισθάνθηκε ξαφνικά εξαιρετική ουράνια ευωδία ολόγυρα του από παντού.

Είδε τότε αμέσως ολοζώντανα μπροστά του την Πανάχραντη Παρθένο Μαρία να κάθεται πάνω σε ένα πεσμένο πεύκο. Δίπλα της στεκόταν φωτεινός ιεράρχης ντυμένος με λαμπρά άμφια, που έμοιαζε με τον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό. Από τον φόβο του ο νεωκόρος έπεσε στη γη σαν νεκρός και δεν μπορούσε να σηκωθεί. Ο ιεράρχης τον άγγιξε αμέσως απαλά και του είπε με γαλήνη να σηκωθεί χωρίς να φοβάται. Η Παναγία τον πρόσταξε να πει στους ιερείς να μη βάλουν σιδερένιο σταυρό στον νέο ναό αλλά ξύλινο.

Όταν ο νεωκόρος έφθασε στον ναό, αναφέρθηκε στους ιερείς το οραθέν αλλά εκείνοι δεν τον πίστεψαν. Διέταξαν τους εργάτες να ανεβάσουν τον σιδερένιο σταυρό στη στέγη του ναού όπως είχαν αρχικά αποφασίσει. Όταν ένας εργάτης ανέβηκε με τον σταυρό, σηκώθηκε ξαφνική θύελλα και τον κατέβασε στη γη χωρίς τραυματισμό. Φοβήθηκαν τότε όλοι μαζί, εμπίστευσαν τα λόγια του ευλαβούς νεωκόρου και έφτιαξαν αμέσως ξύλινο σταυρό προς ευλάβειαν.

Έγιναν στη συνέχεια πολλά θαύματα από την ιερή εικόνα κατά την εορτή των εγκαινίων του ναού. Σε επόμενα χρόνια ξέσπασαν διαδοχικές πυρκαγιές στον ξύλινο ναό, αλλά η ιερή εικόνα παρέμενε άφθαρτη μέσα στις φλόγες. Στο ίδιο μέρος έχτισαν πάλι ναό και αργότερα ο μέγας πρίγκιπας Βασίλειος Ιωάννοβιτς διέταξε λίθινο ναό. Όταν χτιζόταν αυτός, η νάρθηξ έπεσε ξαφνικά και έθαψε είκοσι εργάτες κάτω από τους πεσμένους λίθους. Όλοι θρήνησαν για τους χαμένους εργάτες, αλλά μετά από τριών ημερών εργασία αποκαλύφθηκαν όλοι ζωντανοί και αβλαβείς.

Όταν ολοκληρώθηκε τελικά ο ναός, ήλθε αμέσως ο αρχιεπίσκοπος Σεραπίων του Νοβγκορόντ για τα πανηγυρικά εγκαίνια. Με μεγάλη τιμή και ψαλμωδία τοποθέτησε τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου ευλαβικά στη νέα της λίθινη θέση. Αργότερα ο τσάρος Ιωάννης Βασίλιεβιτς ίδρυσε εκεί κανονικό μοναστήρι με κοινόβιο κατά τα ορθόδοξα μοναστηριακά πρότυπα. Στη συνέχεια έγιναν αμέτρητα πολλά θαύματα στο μοναστήρι από τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν προς όλους τους πιστούς.

Έλαβαν θεραπείες πολλοί τυφλοί, δαιμονισμένοι, παράλυτοι, κωφοί και άλλοι ασθενείς, οι οποίοι είχαν προσκυνήσει την εικόνα. Στη βασιλεία του τσάρου Βασιλείου Ιωάννοβιτς Σούισκι, η Ρωσία ταράχθηκε από εμφυλίους πολέμους και ξένες επιδρομές. Οι Σουηδοί κατέλαβαν το Νοβγκορόντ και επεκτάθηκαν προς τη μονή του Τιχβίν με σκοπό την καταστροφή της. Οι μοναχοί και οι χριστιανοί της περιοχής κλείστηκαν μέσα στα τείχη του μοναστηριού και προσευχήθηκαν θερμά.

Σε μία ευσεβή γυναίκα ονόματι Μαρία εμφανίστηκε η Παναγία και της είπε να κάνουν λιτανεία γύρω από τα τείχη. Έλαβαν την εικόνα, σήκωσαν την κατά τα τείχη του μοναστηριού και προσευχήθηκαν παρακαλώντας τη Θεοτόκο για βοήθεια. Φόβος ξαφνικός και ουράνιος κατέλαβε τους εχθρούς και έφυγαν από το μοναστήρι, χωρίς να τους κυνηγά κανείς απολύτως. Σε επόμενη όμως πολιορκία οι Σουηδοί κατέφθασαν με μεγαλύτερη δύναμη και επιτέθηκαν με μανία στο μοναστήρι.

Ο Κύριος επέτρεψε τότε αυτή την επίθεση εξαιτίας ορισμένων αμαρτιών, οι οποίες είχαν διαπραχθεί μέσα στη μονή. Όταν εκείνοι μετανόησαν τελικά ειλικρινά και αποκάθαραν την μοναχική κοινότητά τους, η Παναγία πάλι τους χάρισε νίκη πολεμική. Έβγαλαν τους εχθρούς από το μοναστήρι με την επέμβαση της Θεοτόκου την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο επόμενος Σουηδός στρατηγός εξοργίστηκε σφόδρα και έστειλε ακόμη μεγαλύτερο στρατό προς το ευλογημένο μοναστήρι του Τιχβίν.

Διέταξε σαφώς να κατεδαφίσουν εντελώς το μοναστήρι, να κόψουν στα δύο την ιερή εικόνα και να ρίξουν τις πέτρες. Όταν οι χριστιανοί μέσα στο μοναστήρι αποφάσισαν να φύγουν παίρνοντας μαζί τους την εικόνα, εκείνη παρέμεινε ακίνητη. Δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να σηκώσουν την εικόνα από τη θέση της και κατάλαβαν τη θεία βούληση. Έμειναν λοιπόν εκεί με πίστη στη Δέσποινα Θεοτόκο και ανέμεναν τους εχθρούς με ευχαρίστηση και θάρρος.

Η Παναγία ξαφνικά παρουσίασε στους Σουηδούς εχθρούς ένα όραμα μεγάλου ρωσικού στρατού να έρχεται εναντίον τους. Φοβήθηκαν τότε τόσο πάρα πολύ ώστε έφυγαν τρέχοντας, ποδοπατώντας ο ένας τον άλλον σε φοβερή στρατιωτική σύγχυση. Από εκείνη την εποχή και έπειτα δεν τόλμησαν ξανά οι Σουηδοί να επιτεθούν στο ευλογημένο μοναστήρι του Τιχβίν. Η Παναγία προστάτευσε αδιάλειπτα τη μονή της και απελευθέρωσε επίσης το Νοβγκορόντ από τον ζυγό των Σουηδών.

Έτσι ήλθε αληθινή ειρήνη και βαθιά ησυχία σε όλη τη ρωσική ορθόδοξη γη με τις πρεσβείες της Παρθένου. Η ιερή εικόνα διασώθηκε αργότερα και κατά τη σοβιετική περίοδο, μεταφέρθηκε δε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Επέστρεψε τελικά στη μονή της το χίλια εννιακόσια εξήντα τρία ως ξεχωριστή ευλογία προς τη ρωσική Εκκλησία.