Ο όσιος αυτός Νικήτας υπήρξε ευσεβής κάτοικος της επταπύλου και ονομαστής πόλεως των Θηβών, στη Βοιωτία της Ελλάδος. Σε ηλικία μόλις δεκαέξι χρόνων κουρεύτηκε με ζήλο μοναχός και αφιέρωσε ολόκληρη τη νεότητά του στη μοναχική και ασκητική πολιτεία. Ο φήμη της αρετής του εξαπλώθηκε ταχύτατα στις γύρω περιοχές, και πολλοί άλλοι ασκητές προσήλθαν να μονάσουν κοντά του. Τους προσέλκυε η αρετή του πνευματικού του χαρακτήρα και η εξαιρετική ηθική του καθαρότητα, που έλαμπε ορατή σε όλους.

Μεταξύ των φωτισμένων αυτών μαθητών του υπήρξαν οι μοναχοί Δανιήλ, Θεόδωρος και Γρηγόριος, που ακολούθησαν ταπεινά την οσιακή του πορεία. Ο όσιος Νικήτας αξιώθηκε επίσης από τον φιλάνθρωπο Σωτήρα Χριστό του εξαιρετικού και σπάνιου χαρίσματος της θαυματουργίας. Επιτελούσε σημεία και θαύματα στους ασθενείς και τους δυστυχισμένους που προσέρχονταν με πίστη ζητώντας τη μεσιτεία του. Έζησε ευάρεστα ενώπιον του Θεού πολλές δεκαετίες, πλήρης ημερών και αρετών, μέσα στην ησυχία και την προσευχή.

Εκοιμήθη μακαρίως εν Κυρίω το χίλια εβδομήντα εννιά, παραδίδοντας ειρηνικά τη δικαία ψυχή του στον Δημιουργό. Στον βίο του διασώζεται η αγγελική περιγραφή ότι κάποτε ταξίδεψε προσκυνηματικά στην ξακουστή πόλη της Πάτρας. Εκεί συνάντησε τον μέγα ασκητή και άνδρα της προσευχής όσιο Δανιήλ, που πολιτευόταν αγιότατα στις εκείθεν περιοχές. Ο όσιος Δανιήλ είχε λάβει από τον φιλάνθρωπο Σωτήρα το χάρισμα της φιλοξενίας, παρόμοιο με εκείνο του πατριάρχη Αβραάμ.

Δηλαδή υποδεχόταν με μεγάλη ευγένεια κάθε ταξιδιώτη, προσφέροντας ανάπαυση και ξεκούραση μέσα από συμβουλές και πνευματική καθοδήγηση. Έτσι οι δύο όσιοι ωφελήθηκαν αμοιβαία ο ένας από τον άλλο, ενώ δοξάστηκε ο πανάγαθος Θεός με τη ζωή τους.