Ο Δίκαιος Αρτέμιος της Βερκόλα γεννήθηκε στο μικρό ευλογημένο χωριό της Δβίνας Βερκόλα γύρω στα χίλια πεντακόσια τριάντα δύο μετά Χριστόν. Η ευρύτερη περιοχή της Βερκόλα βρίσκεται στη μακρινή και απομονωμένη βόρεια ρωσική γη, σε μια περιοχή πλούσια σε δάση και ποτάμια. Ο μικρός Αρτέμιος γεννήθηκε σε μια ευσεβή και ευλαβή ορθόδοξη οικογένεια, με γονείς που τιμούσαν αληθινά τον Σωτήρα Χριστό. Από τα πρώιμα χρόνια της παιδικής του ηλικίας ο μικρός Αρτέμιος έδειχνε εξαιρετικές πνευματικές αρετές, που εντυπωσίαζαν όλους τους συγχωριανούς του.

Υπήρξε ένα παιδί ξεχωριστά γενναιόψυχο, ταπεινό, υπάκουο και πάντα επιμελές για κάθε καλό και θεάρεστο έργο που του ανατίθονταν. Τα χρόνια εκείνα της σύντομης πορείας του τα χαρακτήρισε μια αξιοθαύμαστη πραότητα της ψυχής και αληθινός σεβασμός προς τον αληθινό Θεό. Συνδύαζε με σπάνιο τρόπο την παιδική αθωότητα και την σοβαρή πνευματική ωριμότητα, καθιστώντας τον φωτεινό υπόδειγμα ευσεβείας. Ζούσε με φόβο Θεού, βοηθούσε τους γονείς του στις αγροτικές εργασίες της οικογένειας και αγαπούσε ιδιαίτερα την ορθόδοξη προσευχή.

Η αγνή ψυχή του ζούσε καθαρή σαν κρύσταλλο μέσα στην απλή και ταπεινή ζωή του βορειορωσικού αυτού ευλογημένου χωριού. Παρά τη μικρή του ηλικία, ο μικρός Αρτέμιος είχε αρχίσει ήδη να συμμετέχει στις γεωργικές εργασίες της οικογενειακής εστίας με ξεχωριστή προθυμία. Έδειχνε εμπιστοσύνη στον πανάγαθο Θεό και βαθιά αγάπη προς τη δημιουργία, καθιστώντας τον αληθινό μικρό άγγελο της απομακρυσμένης βορειορωσικής υπαίθρου. Στις είκοσι τρεις Ιουνίου του έτους χίλια πεντακόσια σαράντα πέντε, ο δωδεκάχρονος Αρτέμιος βρισκόταν στο χωράφι μαζί με τον πατέρα του.

Ξαφνικά την ώρα εκείνη ξέσπασε μια φοβερή και απρόσμενη καταιγίδα, με βροντές και αστραπές που κάλυψαν ολόκληρο τον ουρανό. Μια ξαφνική φοβερή κεραυνοβολία έσκασε ακριβώς πάνω από τα κεφάλια του πατέρα και του γιου, με αδιανόητα μεγάλη πνευματική ένταση. Ο μικρός παιδικός Αρτέμιος έπεσε εκεί στιγμιαία νεκρός εξαιτίας της κεραυνοβολίας του ουρανού, αφήνοντας έτσι τη μικρή επίγεια ζωή του. Ο κόσμος της εποχής, πιστεύοντας ότι ήταν σημάδι της κρίσεως του Θεού, άφησε το σώμα του στο πευκοδάσος.

Έτσι ο μικρός νεκρός παρέμεινε άθαφτος μέσα στον δασικό αυτό τόπο χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία και χωρίς την παραδοσιακή ορθόδοξη ταφή. Μετά από μερικά χρόνια, ο τοπικός αναγνώστης του χωριού είδε ένα ξεχωριστό υπερφυσικό φως πάνω από το άθικτο σώμα του δικαίου. Πραγματικά το ιερό λείψανο είχε διατηρηθεί άφθαρτο και ευωδιαστό, με την ευλογία και τη χάρη του Παναγίου Θεού. Το χίλια πεντακόσια εβδομήντα επτά τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν στον ναό του Αγίου Νικολάου, όπου επιτέλεσαν αναρίθμητα θεόσδοτα θαύματα.

Πρεσβείαις του Δικαίου Όσιου Αρτεμίου της Βερκόλα, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές μας, αμήν.