Δεκατεσσάρων χιλιάδων Γεωργιανοί πέρασαν μια ολόκληρη νύχτα γονατιστοί στην προσευχή, και το πρωί έτρεψαν σε φυγή εξήντα χιλιάδες Τούρκους κοντά στο χωριό Κβενάτκοτσι. Επικεφαλής εκείνης της θαυμαστής νίκης στεκόταν ένας βασιλιάς μόλις είκοσι δύο ετών, που αργότερα έμελλε να πεθάνει αλυσοδεμένος μέσα σε περσική φυλακή για την πίστη του στον Χριστό. Πρόκειται για τον Άγιο Λουαρσάμπ τον Δεύτερο, γιο του βασιλιά Γεωργίου του Δέκατου της Γεωργίας. Ο πατέρας του δηλητηριάστηκε από τον Πέρση σάχη Αμπάς τον Πρώτο, και ο μικρός Λουαρσάμπ έμεινε ορφανός μαζί με τις δύο αδελφές του, τη Χορεσάν και την Ελένη.

Παρά τη μικρή του ηλικία, ξεχώριζε για τη σύνεση, την ευλάβεια και τη φωτεινή του διάνοια. Έτσι, σχεδόν παιδί ακόμη, ανέβηκε στον θρόνο της Γεωργίας με το όνομα Λουαρσάμπ ο Δεύτερος. Λίγα χρόνια αργότερα, η χώρα δοκιμάστηκε από φοβερή τουρκική εισβολή υπό τον Ντελί Μαμάντ χαν. Ο νεαρός βασιλιάς δεν δίστασε καθόλου, αλλά συγκέντρωσε αμέσως τον στρατό του για αποφασιστική μάχη. Πριν από τη σύγκρουση τέλεσαν θεία Λειτουργία, κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων και παρατάχθηκαν με θάρρος απέναντι σε εχθρό τετραπλάσιο σε αριθμό.

Η νίκη υπήρξε εκπληκτική και χαρακτηρίστηκε από όλους ως καθαρά θαυματουργική επέμβαση του Θεού. Η λαμπρή εκείνη νίκη όμως προκάλεσε μεγάλη ταραχή στον σάχη Αμπάς τον Πρώτο της Περσίας. Ο Πέρσης ηγεμόνας έτρεφε ήδη βαθύ μίσος για τον νεαρό βασιλιά και άρχισε να αναζητά τρόπο για να τον εξοντώσει οριστικά. Για να σώσει την κεντρική Γεωργία, το Καρτλί, από την ολοκληρωτική καταστροφή, ο Άγιος Λουαρσάμπ αναγκάστηκε να δώσει την αδελφή του Ελένη σύζυγο στον μουσουλμάνο σάχη.

Ωστόσο, ούτε αυτή η τεράστια θυσία στάθηκε ικανή να σταματήσει τη μανία του Πέρση δυνάστη. Πολλές φορές εισέβαλε στη Γεωργία με μεγάλες στρατιές, σπέρνοντας τον τρόμο σε πόλεις και χωριά. Εξαιτίας της προδοσίας ορισμένων ντόπιων φεουδαρχών, ο Λουαρσάμπ μαζί με τον βασιλιά της Καχετίας Τεϊμουράζ τον Πρώτο βρέθηκαν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Αναγκάστηκαν τότε να καταφύγουν στη δυτική Γεωργία, στην Ιμερετία, κοντά στον βασιλιά Γεώργιο τον Τρίτο. Ο σάχης Αμπάς ερήμωσε την Καχετία και απείλησε με ολοκληρωτικό αφανισμό και το Καρτλί.

Ζητούσε επίμονα να του παραδοθεί ο Λουαρσάμπ, υποσχόμενος εγγυημένη ειρήνη και ασφάλεια. Ο νεαρός βασιλιάς, θέλοντας να γλιτώσει τους ναούς και τον πιστό λαό του Καρτλί από τη βέβαιη καταστροφή, πήρε μια εξαιρετικά γενναία απόφαση. Ξεκίνησε τον δρόμο προς τον σάχη με τα λόγια ότι όλη του την ελπίδα την έθετε στον Χριστό, και ευλογητός να είναι ο Κύριος είτε τον περίμενε ζωή είτε θάνατος. Ο σάχης Αμπάς ο Πρώτος τον υποδέχτηκε αρχικά με φαινομενική φιλικότητα και έδειχνε ότι ήθελε να κρατήσει την υπόσχεσή του.

Μετά από ένα κοινό κυνήγι, τον προσκάλεσε να τον συνοδεύσει στη Μαζανταράν, όπου ξεκίνησαν οι πρώτοι πειρασμοί. Ο Άγιος Λουαρσάμπ αρνήθηκε να γευτεί ψάρι, επειδή βρισκόταν στη Μεγάλη Σαρακοστή, παρά τις απειλές και τις επίμονες πιέσεις του σάχη. Οργισμένος ο Πέρσης ηγεμόνας απαίτησε από τον Γεωργιανό βασιλιά να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπαστεί το Ισλάμ. Του υποσχέθηκε επιστροφή στο Καρτλί με ανυπολόγιστους θησαυρούς, ενώ τον απείλησε με φρικτά βασανιστήρια και θάνατο αν αρνιόταν.

Ο Άγιος, που από την παιδική του ηλικία τηρούσε αυστηρή νηστεία και ζούσε αδιάλειπτα μέσα στην προσευχή, απέρριψε χωρίς δισταγμό την πρόταση. Τότε οι Πέρσες τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στο απόρθητο φρούριο Γκουλάμπ Καλά, κοντά στη Σιράζ. Ο επίσκοπος Νικόλαος ο Μροβέλ διέσωσε τα τραγικά γεγονότα της φυλάκισης και του μαρτυρίου του ευλογημένου εκείνου βασιλιά της Γεωργίας. Επτά ολόκληρα χρόνια έμεινε ο Άγιος Λουαρσάμπ αλυσοδεμένος μέσα στα σκοτεινά μπουντρούμια του φρουρίου, υπομένοντας αδιάκοπες κακουχίες και φοβερά βασανιστήρια.

Οι δεσμοφύλακες τον μαστίγωναν συχνά με σκληρότητα, πιέζοντάς τον να αρνηθεί την πίστη του και να γίνει μουσουλμάνος. Ο άγιος ομολογητής όμως έμεινε ακλόνητος και πιστός στην Αγία του Χριστού Εκκλησία μέχρι τέλους. Δεχόταν τις πληγές με ευγνωμοσύνη, σαν πολυτιμότερα στολίδια από το βασιλικό του στέμμα, και προσευχόταν ακατάπαυστα μέσα στη φυλακή. Τελικά δέχτηκε τον μαρτυρικό θάνατο για τον Χριστό σε ηλικία μόλις τριάντα πέντε ετών. Μαζί του μαρτύρησαν επίσης δύο πιστοί ακόλουθοί του, που τον υπηρετούσαν με αφοσίωση όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια της φυλάκισης.

Τη νύχτα του μαρτυρίου τους, οι Πέρσες πέταξαν με περιφρόνηση τα τίμια σώματα έξω από τη φυλακή, για να μείνουν άταφα. Την επόμενη όμως ημέρα, ευλαβείς χριστιανοί της περιοχής τα παρέλαβαν με σεβασμό και τα ενταφίασαν σε κοινό τάφο. Έτσι ο νεαρός βασιλιάς της Γεωργίας έγινε φωτεινό παράδειγμα ομολογίας, υπομονής και αγάπης στον Χριστό. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι μία Ιουνίου από ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία.