Οι Άγιοι αυτοί δύο σεπτοί ομογάλακτοι αδελφοί Ιούλιος και Ιουλιανός υπήρξαν δύο φωτεινοί αστέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας του πέμπτου χριστιανικού αιώνα. Καταγωγικά οι ευλογημένοι αυτοί αδελφοί προέρχονταν από τη Μυρμιδονία, μια αρχαία ελληνική περιοχή που υπήρχε στα πολύ παλαιά χρόνια. Από τη βρεφική τους ηλικία αναθράφηκαν στους κόλπους ευσεβούς ορθόδοξης οικογενείας, με βαθιά αληθινή χριστιανική ευσέβεια και ευλάβεια. Πήραν επιπλέον με μεγάλη επιμέλεια εξαιρετική γνώση των ιερών χριστιανικών γραμμάτων και των αιώνιων αληθειών της θεόσδοτης ορθόδοξης Πίστεως.

Όταν έφτασαν σε ώριμη ηλικία, αποφάσισαν με χαρά να αφιερώσουν ολόκληρη την επίγεια ζωή τους στον αληθινό Σωτήρα Χριστό. Επέλεξαν δηλαδή να ζήσουν με αυστηρή παρθενική καθαρότητα, υπηρετώντας με ευλάβεια τον Σωτήρα Θεό μέσα από νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Μελετούσαν με βαθιά ευλάβεια ημέρα και νύχτα τον αγιασμένο νόμο του Κυρίου και την ιερή αποστολική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για την ευλογημένη και θεάρεστη βιωτή τους αξιώθηκαν να λάβουν ιδιαίτερες χαριτωμένες εκκλησιαστικές βαθμίδες της θεόσδοτης ορθόδοξης ιεροσύνης.

Συγκεκριμένα ο μεγαλύτερος αδελφός Ιούλιος χειροτονήθηκε σε πρεσβύτερο της Εκκλησίας του Σωτήρος Χριστού, υπηρετώντας ως ιερουργός των αχράντων μυστηρίων. Παράλληλα ο μικρότερος αδελφός Ιουλιανός χειροτονήθηκε σε διάκονο και έγινε υπηρέτης πιστός των αχράντων μυστηρίων του Σωτήρος Παναγάθου Θεού. Έλαμπαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία σαν δύο φωτεινά λυχνάρια, δοξάζοντας τον επουράνιο Θεό Πατέρα με τα θεάρεστα έργα τους. Στα χρόνια εκείνα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρχαν ακόμη πολλοί άπιστοι, που τιμούσαν τα ψεύτικα είδωλα της εθνικής αρχαίας ειδωλολατρίας.

Ιδιαίτερα στα μακρινά αγροτικά χωριά και στις απόκεντρες ορεινές περιοχές οι κάτοικοι κρατούσαν ακόμη τη σκοτεινή αρχαία ειδωλολατρία της Ρώμης. Με ζήλο για τον Παναγάθο Θεό, οι δύο γενναίοι ορθόδοξοι αδελφοί ταξίδεψαν προς τη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη με σπουδαίο πνευματικό σκοπό. Ζήτησαν συγκεκριμένα από τον ευσεβή ορθόδοξο αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Νεώτερο μια σπουδαία θεόσδοτη βασιλική γραπτή και υπογεγραμμένη παντοτινή άδεια. Με αυτή την υψηλή θεόσδοτη βασιλική άδεια θα μπορούσαν να καταστρέφουν χωρίς ανάλογη απαγόρευση τα ασεβή ειδωλολατρικά είδωλα όλης της οικουμένης.

Επίσης θα μπορούσαν να γκρεμίζουν με ευλάβεια τα ασεβή ψευδολατρικά αρχαία ειδωλολατρικά καπίσματα και να καίνε τα ψευδοϊερά άλση των ξενικών ψευδοθεών. Στη θέση των κατεστραμμένων ψευδοϊερών ναών θα οικοδομούσαν με ευλάβεια αντίθετα νέους ορθόδοξους ναούς προς δόξα του Σωτήρος Παναγάθου Θεού. Θα μπορούσαν επίσης να διαδίδουν με χαρά τη δόξα του Σωτήρος Ιησού Χριστού στους πεπλανημένους κατοίκους όλης της ευρύτερης ευλογημένης οικουμένης. Ο ευλαβής αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Νεώτερος έδωσε με χαρά αμέσως την επιθυμητή ορθόδοξη βασιλική άδεια στους ευλογημένους πιστούς ορθόδοξους αδελφούς.

Στην επίσημη βασιλική γραπτή διαταγή πρόσθεσε επιπλέον αυστηρή εντολή προς όλους τους τοπικούς ορθοδόξους άρχοντες της οικουμενικής αυτοκρατορίας. Έπρεπε επίσης οι αρχιεπαρχιακοί άρχοντες και οι εκάστοτε επίσημοι πραίτορες να παρέχουν στους Αγίους κάθε αναγκαία υλική βοήθεια για το έργο. Παράλληλα οι ιεροί αδελφοί έλαβαν χαρμόσυνα και την επίσημη ευλογία του ορθοδόξου Πατριάρχη της βυζαντινής Κωνσταντινουπόλεως για το ευλογημένο τους ιεραποστολικό έργο. Με αυτές τις δύο σπουδαίες θεόσδοτες ευλογίες ξεκίνησαν αμέσως πανέτοιμοι σαν δύο γενναίοι ορθόδοξοι Απόστολοι το ιεραποστολικό τους ορθόδοξο έργο.

Πορεύονταν μαζί στις χώρες της ευρύτερης ορθόδοξης ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας, κηρύττοντας με ζήλο το όνομα του Σωτήρος Ιησού Χριστού. Σε όλους τους τόπους που επισκέπτονταν, οδηγούσαν αμέτρητους ειδωλολάτρες προς την αληθινή χριστιανική πίστη με κήρυγμα και θεόσδοτα θαύματα. Ο πανάγαθος Θεός χάρισε με ευσπλαχνία στους δύο ευλογημένους αδελφούς ένα ξεχωριστό θεόσδοτο χάρισμα να γιατρεύουν τους αρρώστους και τους δαιμονιζόμενους. Έτσι μπόρεσαν να γκρεμίσουν με ευλάβεια αμέτρητους ψευδολατρικούς ειδωλολατρικούς ναούς και να καταστρέψουν τις ψεύτικες ειδωλολατρικές αναγλυφικές αναπαραστάσεις.

Στους τόπους όπου οι ασεβείς ειδωλολάτρες πεισμωμένα τους εναντιώνονταν, παρουσίαζαν την επίσημη βασιλική γραμματική στους τοπικούς πραίτορες της επαρχίας. Έτσι λάμβαναν τη βοήθεια που χρειαζόντουσαν από τους ορθόδοξους τοπικούς κυβερνήτες και ολοκλήρωναν με επιτυχία το αποστολικό τους έργο της Εκκλησίας. Οικοδόμησαν αμέτρητους νέους ορθοδόξους χριστιανικούς ναούς, χρησιμοποιώντας πόρους από τη βασιλική κασσέλα της κωνσταντινουπολίτικης βασιλείας και άλλους πιστούς πόρους. Όλοι οι ευλαβείς πιστοί χριστιανοί προσέφεραν με ευχαρίστηση γενναιόδωρες προσφορές χρημάτων και υλικών αγαθών για το ευλογημένο αυτό άγιο εκκλησιαστικό έργο.

Όσοι έβλεπαν αυτούς τους θεόπνευστους διδασκάλους και θαυματουργούς, δεν λυπόντουσαν να προσφέρουν την περιουσία τους για τις παγκόσμιες ορθόδοξες εκκλησίες. Έτσι οι δύο ορθόδοξοι αδελφοί διέσχισαν με αγάπη ολόκληρη την Ανατολή και την ευρύτερη Δύση μαζί και ολοκλήρωσαν αρκετά μεγάλο έργο. Συνολικά οικοδόμησαν με ευλάβεια κοντά στις εκατό ορθοδόξους χριστιανικούς ιερούς ναούς προς δόξα του Σωτήρος Παναγάθου Θεού. Τα θεόσδοτα θαύματα που τέλεσαν με τη χάρη του Παναγάθου Θεού ήταν αναρίθμητα, αλλά μερικά από αυτά αξίζει να μνημονευθούν.

Κάποτε σε μια ορθόδοξη ευλογημένη πόλη, ένας εργάτης κόπηκε με σιδερένιο εργαλείο τον αντίχειρα του αριστερού του χεριού, χάνοντας πολλά αίματα. Ο ατυχής αυτός πιστός εργάτης έπεσε αναίσθητος από την απώλεια αίματος και τους φοβερούς αφορήτους πόνους του τραυματισμού του. Οι Άγιοι αδελφοί, βλέποντας τη φοβερή κατάσταση, πήραν με ευλάβεια τον κομμένο αντίχειρα και τον ένωσαν προσεκτικά στη φυσική του θέση. Έκαναν παράλληλα το σημείο του αγίου Σταυρού πάνω στο πληγωμένο σημείο και αμέσως ο αντίχειρας ενώθηκε ξανά οργανικά με το χέρι.

Πραγματικά η ανοιχτή πληγή έκλεισε εντελώς και ο εργάτης σηκώθηκε εντελώς υγιής, παίρνοντας ξανά στο χέρι του το σιδερένιο εργαλείο. Τότε οι Άγιοι Ιούλιος και Ιουλιανός του είπαν να εργάζεται με αφοσίωση στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Παναγίου Πνεύματος. Άλλη μια θαυμαστή ιστορία συνέβη όταν οι Άγιοι αδελφοί βρίσκονταν στη Μεδιολανική επαρχία, κοντά σε μια πόλη ονομαζόμενη Γαβδιανή. Πολλοί ευλαβείς πιστοί χριστιανοί προσέφεραν με χαρά τη βοήθειά τους, εργαζόμενοι σκληρά μαζί τους στην οικοδομή της ενενηκοστής ένατης Εκκλησίας.

Κάποτε πέρασαν από εκεί μερικοί άνθρωποι που πήγαιναν αλλού, τους οποίους κάλεσαν οι Άγιοι αδελφοί να βοηθήσουν στην οικοδομή. Εκείνοι όμως απάντησαν προσποιητά ότι μετέφεραν έναν νεκρό για κανονική ταφή και ότι δεν μπορούσαν καθόλου να καθυστερήσουν τη μεταφορά. Οι Άγιοι αδελφοί κατάλαβαν αμέσως ότι έλεγαν προς αυτούς ψέματα και ο ευσεβής Ιούλιος ρώτησε σχολαστικά αν έλεγαν την πραγματική αλήθεια. Όμως οι ταξιδιώτες επέμειναν στο ψεύτικό τους τέχνασμα και διαβεβαίωσαν με σθένος ότι αληθινά μετέφεραν έναν νεκρό προς ευλαβική ταφή.

Ο μακάριος Ιουλιανός τους είπε τότε ξεκάθαρα να γίνει σε αυτούς ακριβώς όπως οι ίδιοι το είχαν δηλώσει με τα λόγια τους. Όταν προχώρησαν λίγο παραπέρα στον δρόμο τους, αυτοί που προσποιούνταν τον νεκρό φώναξαν να σηκωθεί από την παγίδα της προσποιήσεως. Όμως ο ταξιδιώτης δεν σηκωνόταν με κανέναν τρόπο και άρχισαν να τον σπρώχνουν δυνατά νομίζοντας ότι απλώς είχε αποκοιμηθεί. Σε λίγη ώρα όμως κατάλαβαν με τρόμο ότι πραγματικά είχε πεθάνει εξαιτίας του ψέματος που είπαν στους Αγίους.

Το θαυμαστό αυτό περιστατικό έγινε γρήγορα γνωστό σε όλη την περιοχή, και κανένας πια δεν τολμούσε να ψεύδεται στους ευλαβείς αδελφούς. Μετά τη Γαβδιανή ο πρεσβύτερος Ιούλιος αναζήτησε τόπο για την εκατοστή Εκκλησία και έφτασε στη λίμνη Μουκόρος. Στη μέση της λίμνης υπήρχε ένα μεγάλο νησί, όπου κανείς δεν τολμούσε να μείνει εξαιτίας των αμέτρητων φιδιών και ερπετών. Ο Άγιος Ιούλιος προσευχήθηκε ευλαβικά, άπλωσε τη μηλωτή του στα ήρεμα νερά και ταξίδεψε ταχύτατα στο πέτρινο νησί.

Έστησε με ευλάβεια έναν σταυρό στον τεράστιο βράχο και διέταξε τα ερπετά στο όνομα της Παναγίας Τριάδος να αναχωρήσουν. Πραγματικά υπάκουσαν στη φωνή του και πέρασαν κολυμπώντας στο απέναντι βουνό Καμουνκίν, αφήνοντας ελεύθερο τον τόπο. Ο Άγιος Ιούλιος επέστρεψε στα ορθόδοξα χωριά και θεμελίωσε τη μεγάλη Εκκλησία προς τιμή των Δώδεκα Αποστόλων. Στο μεταξύ ο αδελφός του Άγιος Ιουλιανός είχε ολοκληρώσει την Εκκλησία της Γαβδιανής και αποφάσισε να κατασκευάσει τάφο για τον αδελφό του.

Όταν ο Ιούλιος επισκέφθηκε τον Ιουλιανό, του είπε προφητικά να σπεύσει να ολοκληρώσει τον τάφο για τον ίδιο τον Ιουλιανό. Πραγματικά αμέσως μετά την ολοκλήρωση του ευλογημένου τάφου, ο Άγιος Ιουλιανός ο διάκονος εκοιμήθη ένδοξα και εν Κυρίω. Ο μακάριος Ιούλιος έθαψε με ευλάβεια το αδελφικό σώμα του και επέστρεψε στο νησί να συνεχίσει την οικοδομή. Μετά την ολοκλήρωση της Εκκλησίας ο γέρων Ιούλιος ετοίμασε και έναν δικό του τάφο, προβλέποντας προφητικά το τέλος του.

Στη συνέχεια ο επαρχίαρχος Αυδέντιος επισκέφθηκε ευλαβικά τον γέροντα και άκουσε προφητεία ότι θα ταφεί τελικά δίπλα του στο νησί. Πρεσβείαις των Αγίων Ιουλίου του Πρεσβυτέρου και Ιουλιανού του Διακόνου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τις ψυχές μας, αμήν.