Με φωτιά κάηκαν τα πόδια των Δύο αυτών Μαρτύρων από την Κύπρο, οι οποίοι υπέφεραν φρικτό μαρτύριο για χάρη του Χριστού. Το συναξάριο σε στίχους αναφέρεται με συγκίνηση στη μικρή χρονική διάρκεια του βασανιστηρίου, που τους χάρισε αιώνια χαρά παραδείσιας μακαριότητας. «Καύσιν ποδών στέξαντες εις ώραν μίαν, αιωνίως χαίρουσι Μάρτυρες δύω», ψάλλει η Εκκλησία τιμώντας τη μνήμη τους. Οι δύο αυτοί Άγιοι Μάρτυρες προέρχονταν από το ευλογημένο νησί της Κύπρου, με μεγάλη χριστιανική παράδοση και ιστορία.

Έζησαν σε εποχή σκληρών διωγμών, όπου οι ομολογητές της πίστεως υφίσταντο φρικτά βασανιστήρια για να αρνηθούν τον Κύριο. Όταν συνελήφθησαν από τους διώκτες, οι δύο αδελφοί στην πίστη ομολόγησαν με σιγουριά και θάρρος τον Χριστό ως αληθινό Θεό. Αρνήθηκαν με σθένος να θυσιάσουν στα νεκρά και ψεύτικα είδωλα των φανατικών ειδωλολατρών της παλαιάς ρωμαϊκής εποχής. Οι διώκτες, εξοργισμένοι από την επιμονή τους, κατέφυγαν σε ωμό βασανιστήριο, κατακαίγοντας τα πόδια τους με αναμμένη φωτιά.

Παρά τους αφόρητους πόνους που τους προκάλεσαν οι φλόγες, οι Άγιοι παρέμειναν ακλόνητοι στην ομολογία της ορθόδοξης πίστης. Έτσι παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους στον Κύριο μέσα από τη φωτιά του μαρτυρίου, λαμβάνοντας τους αμάραντους στεφάνους. Σαν δύο φωτεινά αστέρια λάμπουν στο στερέωμα της Εκκλησίας οι Κύπριοι αυτοί ομολογητές της ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως. Ταις πρεσβείαις των Αγίων Δύο Μαρτύρων, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.