Η Παναγία εμφανίστηκε κάποτε σε ένα όνειρο σε μια απλή γυναίκα, την Αγάθη, και της υποσχέθηκε ότι θα ανέγερνε μεγάλο γυναικείο μοναστήρι στο χωριό Ντιβέγιεβο. Εκείνη η ταπεινή υπακοή έγινε η αρχή μιας μονής που η ίδια η Θεοτόκος ονόμασε τέταρτο κλήρο της μέσα στην οικουμένη. Η γυναίκα αυτή έχτισε ναό προς τιμήν της εικόνας της Παναγίας του Καζάν, ακριβώς στο σημείο όπου είχε εμφανιστεί η Κυρία των Αγγέλων. Αργότερα η Αγάθη έλαβε το μοναχικό σχήμα και πήρε το νέο όνομα Αλεξάνδρα, και έγινε η πρώτη ηγουμένη του νέου μοναστηριού.

Η ίδρυση της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος και του οσίου Σεραφείμ τοποθετείται στα χίλια επτακόσια εξήντα μετά Χριστόν. Η Παναγία επέλεξε το Ντιβέγιεβο ως τέταρτο μερίδιό της πάνω στη γη, μαζί με το Άγιον Όρος, τη Γεωργία και την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Υποσχέθηκε ακόμη ότι το έλεος και η χάρη του Θεού θα συγκεντρώνονται εκεί από τα άλλα τρία ιερά της κλήματα. Έτσι η μικρή ρωσική κωμόπολη μεταμορφώθηκε σταδιακά σε πνευματικό κέντρο που ακτινοβολεί ως σήμερα.

Η οσία Αλεξάνδρα Μελγκούνοβα, πρώτη θεμελιωτής της αδελφότητας, εκοιμήθη ειρηνικά τη δέκατη τρίτη Ιουνίου του έτους χίλια επτακόσια ογδόντα εννέα. Μαζί της τιμάται η οσία Έλενα Μαντούροβα, που παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο την εικοστή ογδόη Μαΐου του έτους χίλια οκτακόσια τριάντα δύο. Η οσία Μάρθα Μιλιούκοβα εκοιμήθη επίσης πολύ νέα, την εικοστή πρώτη Αυγούστου του έτους χίλια οκτακόσια εικοσιεννέα, αφήνοντας φωτεινό παράδειγμα παρθενίας. Στη σύναξη δεσπόζει η μορφή του οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, του μεγάλου πνευματικού πατέρα και προστάτη όλων των αδελφών της μονής.

Η μνήμη του τιμάται τη δευτέρα Ιανουαρίου και τη δεκάτη ενάτη Ιουλίου, και η παρουσία του διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του Ντιβέγιεβο. Ο όσιος Σεραφείμ φρόντισε προσωπικά την αδελφότητα και θεμελίωσε την περίφημη αυλακιά της Παναγίας, που σημαδεύει τα όρια του ιερού τόπου. Οι μακάριες δια Χριστόν σαλές πλούτισαν επίσης την πνευματική κληρονομιά της μονής με την παράδοξη πολιτεία τους. Ανάμεσά τους η μακαρία Πελαγία Ιβάνοβνα Σεμιόνοβνα εκοιμήθη την τριακοστή Ιανουαρίου του έτους χίλια οκτακόσια ογδόντα τέσσερα, αφού δέχθηκε ευλογία από τον ίδιο τον όσιο Σεραφείμ.

Η μακαρία Νατάλια Ντμιτρίεβνα, γνωστή ως Νατάσενκα, εκοιμήθη την εικοστή δευτέρα Φεβρουαρίου του έτους χίλια εννιακόσια, αφήνοντας μνήμη πραότητας και προσευχής. Η μακαρία Παρασκευή Ιβάνοβνα Σεμιόνοβνα, η αποκαλούμενη Πάσα, σάλεψε δια Χριστόν με προφητικό χάρισμα και παρέδωσε την ψυχή της την εικοστή δευτέρα Σεπτεμβρίου του έτους χίλια εννιακόσια δεκαπέντε. Η μακαρία Μαρία Ιβάνοβνα Φεντίνα συνέχισε την ίδια αγία τρέλα και εκοιμήθη την εικοστή έκτη Αυγούστου του έτους χίλια εννιακόσια τριάντα επτά.

Στις μέρες του διωγμού η μονή ποτίστηκε με αίμα, και πολλές αδελφές πέρασαν στον χορό των νεομαρτύρων με αξιοθαύμαστο θάρρος. Την πέμπτη Αυγούστου του έτους χίλια εννιακόσια δεκαεννέα μαρτύρησαν μαζί η Ευδοκία Σίκοβα, η Δαρεία Σλουσίνσκαγια, η Δαρεία Τιμάγκινα, η Μαρία του Πούζο και η Μαρία η αγνώστου επωνύμου από τη Σουμπόροφσκαγια. Όλες παρέδωσαν την ψυχή τους χωρίς να αρνηθούν τον Χριστό μπροστά στους άθεους διώκτες της εποχής. Ο μάρτυς Ιάκωβος Γκουσέφ και ο μάρτυς Μιχαήλ Γκουσέφ εκοιμήθησαν την δεκάτη έκτη Δεκεμβρίου του έτους χίλια εννιακόσια τριάντα επτά κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Η μάρτυς Ξένια Τσερλίνα Μπραϊλόφσκαγια τελείωσε τον αγώνα της τη δευτέρα Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους με ομολογία πίστεως. Ο ιερομάρτυς Σεραφείμ Τσιτσαγκώφ, μεγάλος ιεράρχης και βιογράφος του οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, παρέδωσε το πνεύμα του την εικοστή ογδόη Νοεμβρίου του έτους χίλια εννιακόσια τριάντα επτά. Ο ιερομάρτυς Σεραφείμ ο εκ Ντμίτροφ μαρτύρησε επίσης τη δεκάτη τρίτη Αυγούστου του ίδιου έτους, σφραγίζοντας με αίμα την ομολογία του. Η μάρτυς Πελαγία Τέστοβα έπεσε στον δικό της αγώνα την εικοστή πρώτη Οκτωβρίου του έτους χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα, μέσα στα μετέπειτα κύματα του διωγμού.

Η ομολογήτρια Ματρώνα Βλάσοβα, που έζησε χρόνια εξορίας και φυλακίσεων, εκοιμήθη ειρηνικά την εικοστή πέμπτη Οκτωβρίου του έτους χίλια εννιακόσια εξήντα τρία. Με τη μορφή της κλείνει συμβολικά η μακρά πορεία των αγίων που γέννησε αυτή η ευλογημένη μονή του βορρά. Η σύναξη αυτή φανερώνει πόσο πλούσιος υπήρξε ο τέταρτος κλήρος της Παναγίας στα νεότερα χρόνια της Ορθοδοξίας. Μέσα σε λίγες γενιές το Ντιβέγιεβο ανέδειξε οσίους, ιερομάρτυρες, μάρτυρες, ομολογητές και σαλούς διά Χριστόν με σπάνια πνευματική ποικιλία. Όλοι μαζί προσεύχονται για τη μονή, για τη Ρωσία και για κάθε ψυχή που επικαλείται με πίστη το όνομά τους. Η μνήμη τους εορτάζεται από κοινού τη δεκάτη τετάρτη Ιουνίου κάθε έτους.