Δώδεκα χιλιάδες Γεωργιανοί στρατιώτες υπό τις διαταγές του συνέτριψαν τον στασιαστή Βάρδα Σκληρό και έσωσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από βέβαιη καταστροφή. Όμως ο ίδιος, ένδοξος στρατηγός και αγαπημένος του βασιλιά Δαβίδ Κουροπαλάτη, εγκατέλειψε τα όπλα και τη δόξα για να αναζητήσει τον πνευματικό του πατέρα. Ο Τορνίκιος Εριστάβι, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, έφερε τον τίτλο που ισοδυναμούσε με ευρωπαϊκό δούκα και κυβερνούσε ολόκληρη επαρχία στη Γεωργία.

Παρά τη λάμψη της θέσης του, η ψυχή του διψούσε για κάτι ανώτερο και αιώνιο, πέρα από τις νίκες του κόσμου. Αναζήτησε λοιπόν τον πνευματικό του πατέρα, τον Άγιο Ιωάννη, στο όρος Όλυμπος της Βιθυνίας. Εκεί έμαθε πως ο γέροντας είχε μεταβεί στο Άγιον Όρος, και χωρίς δισταγμό ξεκίνησε αμέσως για τον νέο προορισμό. Έφτασε στον Άθω και εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι που είχε ιδρύσει ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ζώντας πλέον δίπλα στον πνευματικό του πατέρα.

Εκεί έλαβε το αγγελικό σχήμα και του δόθηκε το νέο όνομα Ιωάννης, σημάδι της απόλυτης αναγέννησής του εν Χριστώ. Έτσι ο φημισμένος πολέμαρχος έγινε ταπεινός μοναχός, παραδίδοντας κάθε επίγειο αξίωμα στα χέρια του Θεού. Η φήμη του προσέλκυσε πολλούς Γεωργιανούς, που ήρθαν διψασμένοι για την ασκητική ζωή στο Άγιον Όρος. Για να εξυπηρετήσει τη νεοσύστατη αδελφότητα, ο Άγιος Ιωάννης οικοδόμησε ναό προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και έχτισε γύρω του τα πρώτα κελιά.

Με αυτόν τον τρόπο θεμελιώθηκε η πρώτη γεωργιανή μοναστική κοινότητα στον Άθω, που έμελλε να ανθίσει αιώνες ολόκληρους. Εκείνη την περίοδο, ο Βάρδας Σκληρός, αρχηγός του στρατού της Μικράς Ασίας, ξεσήκωσε επανάσταση κατά των νεαρών αυτοκρατόρων Βασιλείου και Κωνσταντίνου. Η χήρα αυτοκράτειρα Θεοφανώ, ελπίζοντας σε βοήθεια από τη Γεωργία, παρακάλεσε τον Ιωάννη Τορνίκιο να ταξιδέψει στην πατρίδα του και να ζητήσει στρατιωτική συνδρομή. Ο Άγιος αρχικά αρνήθηκε, καθώς αμφέβαλλε αν ήταν έτοιμος να επιστρέψει στις κοσμικές υποθέσεις.

Όμως οι αδελφοί τον παρακάλεσαν θερμά, και τελικά υπάκουσε αφού πήρε την ευλογία του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Επέστρεψε λοιπόν στη Γεωργία και παρέδωσε την επιστολή της αυτοκράτειρας στον βασιλιά Δαβίδ Κουροπαλάτη. Ο μονάρχης χάρηκε πολύ που ξαναείδε τον αγαπημένο του στρατηλάτη και συγκατατέθηκε στο αίτημα, με τον όρο ότι ο ίδιος ο Ιωάννης θα ηγείτο της εκστρατείας. Η απόφαση του βασιλιά ήταν ακλόνητη και ο Ιωάννης Τορνίκιος υποχρεώθηκε να σεβαστεί τη βασιλική θέληση.

Με τη βοήθεια του Θεού και υπό τη σοφή καθοδήγησή του, δώδεκα χιλιάδες Γεωργιανοί στρατιώτες συνέτριψαν τις δυνάμεις του ασεβούς Βάρδα Σκληρού. Έτσι ο επίδοξος σφετεριστής εκδιώχθηκε οριστικά από τα εδάφη του Βυζαντίου, γύρω στα εννιακόσια εβδομήντα εννέα μετά Χριστόν. Μετά τη μεγάλη αυτή νίκη, ο Άγιος επέστρεψε αμέσως στο Άγιον Όρος, χωρίς να καθυστερήσει στις τιμές της αυλής. Οι αδελφοί τον υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά και ευχαρίστησαν τον Θεό που τον έφερε πάλι ασφαλή στο μοναστήρι.

Ο Άγιος Ιωάννης Τορνίκιος υπήρξε τέλειο παράδειγμα ταπεινώσεως και αυταπαρνήσεως μέσα στην ασκητική του πορεία. Απαρνήθηκε ολότελα το θέλημά του και δεν αποφάσιζε τίποτε χωρίς την ευλογία του πνευματικού του πατέρα. «Παραδίδω σε σένα τον εαυτό μου και τη θέλησή μου. Σώσε με όπως εσύ θέλεις! » έλεγε με βαθιά εμπιστοσύνη στον Άγιο Ιωάννη.

Έτσι ο άλλοτε δοξασμένος στρατηλάτης μεταμορφώθηκε σε υπόδειγμα μοναχικής υπακοής και πραότητας. Η συνεχής αυτή υποταγή στον γέροντά του φανέρωνε την πλήρη μεταμόρφωση της ψυχής του από τον κόσμο στη βασιλεία του Θεού. Οι αδελφοί της μονής τον παρακαλούσαν συχνά να τους διηγηθεί τις πολεμικές του δόξες και τα κατορθώματα του παρελθόντος. Εκείνος υποχωρούσε με δυσκολία, καθώς δεν επιθυμούσε να επιστρέφει με τον λόγο στα κοσμικά μεγαλεία που είχε εγκαταλείψει οριστικά.

Κάποτε ο Άγιος Ιωάννης τού ζήτησε να μοιραστεί τις αναμνήσεις του με κάποιον Γέροντα Γαβριήλ, άνθρωπο σιωπηλό και πνευματικό. Αυτός ο Γέροντας ήταν γνωστός στην αδελφότητα γιατί δεν πρόφερε ποτέ ούτε μία λέξη μάταιη ή ανώφελη. Ο Ιωάννης Τορνίκιος συμφώνησε και αφού διηγήθηκε στον Γέροντα όλο το ένδοξο παρελθόν του, σταμάτησε εντελώς να μιλά για τέτοια θέματα. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του μέσα σε βαθιά σιωπή, ελπίζοντας στον Θεό και προσευχόμενος αδιάλειπτα στο κελί του.

Τελικά κοιμήθηκε ειρηνικά, αφού ολοκλήρωσε τον δρόμο της μετανοίας και της θείας αγάπης. Η ζωή του στέκεται ως φωτεινό παράδειγμα ανθρώπου που μετέτρεψε τη γήινη δόξα σε ουράνιο πλούτο. Από στρατηγός με τίτλο εριστάβι, που σήμαινε αρχηγό στρατού και κυβερνήτη επαρχίας, έγινε πραγματικός στρατιώτης του Χριστού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δώδεκα Ιουνίου, δοξάζοντας τον Θεό για τα θαυμαστά έργα του μέσα στους αγίους του.