Στις σπηλιές της φημισμένης Λαύρας του Κιέβου, στις Άπω Σπηλιές, ησκήτευσε με αυτοθυσίαν ο όσιος Σιλουανός. Έδρασε στους χρόνους του δεκάτου τρίτου και του δεκάτου τετάρτου αιώνος, ως φωτεινόν στολίδι των ησυχαστών της ρωσσικής γης. Ο όσιος αυτός σχημαμοναχός ξεχώρισε ανάμεσα στους πατέρας της Λαύρας του Κιέβου με την βαθεία προσευχήν και την ταπεινοφροσύνην του. Αφιέρωσε ολόκληρον τον επίγειον βίον του στην ασκητικήν πολιτείαν, μέσα στα σπήλαια εκείνα της Πετσέρσκης Λαύρας.

Με αυστηράν νηστείαν, αδιάλειπτον προσευχήν και πάμπτωχον βίον αναζητούσε μόνον τον Σωτήρα Χριστόν ως αληθινόν θησαυρόν της ψυχής του. Ο Κύριος τον ηξίωσε χαρισμάτων διοράσεως και θαυματουργίας, ως ανταπόδοσιν για την εμπιστοσύνην και τον ζήλον του. Κάποτε, με τη μεγάλην δύναμιν της θερμής του προσευχής, εκράτησε ακινήτους και άφωνους κάποιους ληστάς της περιοχής. Εκείνοι είχαν εισέλθει με κακόν σκοπόν στον κήπον του μοναστηρίου για να κλέψουν από τους ταπεινούς μοναχούς.

Με την ευχήν του οσίου Σιλουανού, οι ληστές παρέμειναν δεμένοι στον τόπον τους για τρεις ολόκληρες ημέρες. Δεν μπόρεσαν με κανέναν τρόπον να μετακινηθούν εκείθεν, ούτε να φύγουν με κανέναν τρόπον από αυτόν τον τόπον. Όταν τέλος εμετανόησαν με δάκρυα συντριβής και εζήτησαν συγχώρησιν, ο όσιος γέρων τους απελευθέρωσε με πατρικήν αγάπην. Ο όσιος Σιλουανός εκοιμήθη ειρηνικώς ως αληθινός σχημαμοναχός, και τα ιερά λείψανά του παραμένουν στις Άπω Σπηλιές της Λαύρας.

Η ιερά μνήμη του εορτάζεται στις δέκα Ιουνίου, αλλά και στις είκοσι οκτώ Αυγούστου εκάστου έτους από την Εκκλησίαν. Όσιε πάτερ Σιλουανέ, ασκητά της Λαύρας Κιέβου, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.