Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Προύσας

Στην πόλιν της Προύσας, που ευρίσκετο στα σύνορα Βιθυνίας, Φρυγίας και Λυδίας, κοντά στο όρος Όλυμπον, εποίμανε ο άγιος Τιμόθεος. Ο σπουδαίος αυτός ιεράρχης ωρίσθη επίσκοπος εκείνης της πολυσέβαστης μικρασιατικής πόλεως, και έλαμψε με την καθαρότητα του βίου του. Λόγω της αγιότητος και της αρετής του, ο Κύριος του εδώρισε το χάρισμα του θαυματουργείν στις δύσκολες περιπτώσεις. Με τη χάριν εκείνην εκείνος επιτελούσε αμέτρητα θαύματα προς δόξαν του Σωτήρος Χριστού και ωφέλειαν των πιστών.

Κάποτε χρειάσθηκε να θανατώσει έναν φοβερόν δράκοντα, ο οποίος εφώλευε σε σπήλαιον δίπλα στα θερμά νερά της Προύσας. Ο φοβερός εκείνος δράκων κατοικούσε σε σπήλαιον επάνω στη δημόσιαν οδόν, στη σκιάν ενός ωραιοτάτου κυπαρισσιού. Έχοντας μέσα του την κακίαν του νοητού δράκοντος Διαβόλου, εφαρμάκωνε με την αναπνοήν του ανθρώπους και ζώα. Είχε καταστήσει αδιάβατον τον δρόμον μεταξύ της Προύσας και των θερμών υδάτων, και κανείς δεν τολμούσε να περάσει εκείθεν.

Μία ευσεβής χριστιανή βασίλισσα από την Απολλωνιάδα της Βιθυνίας ήλθε στην περιοχήν της Προύσας, και κάποιοι αδελφοί έστειλαν δώρα. Έβαλαν τις ευλογίες σε ιερόν άμφιον και τις έστειλαν στην βασίλισσαν διά μέσου του αγίου Τιμοθέου, με σεβασμόν και ευλάβειαν. Ο ιεράρχης ξεκίνησε το ταξίδι του διασχίζοντας τον επικίνδυνον δρόμον, χωρίς να φοβάται καθόλου τον φοβερόν δράκοντα του τόπου. Όταν ο άγιος έφθασε κοντά στο κυπαρίσσι, ο φοβερός δράκων εσηκώθη ξαφνικά εναντίον του με μανίαν και απειλητικόν τρόπον.

Ο άγιος όμως, βάζοντας τις ευλογίες στην άκραν του παλλίου του, ετύλιξε και έσφιξε εκείνο το ιερόν άμφιον. Έπειτα με το χέρι του το εσφενδόνισε επάνω στον φοβερόν δράκοντα, και απομακρύνθηκε ηρέμως από εκείνον τον τόπον. Αφού έδωσε τις ευλογίες στη βασίλισσαν με σεβασμόν, επέστρεψε ξανά προς το σημείον του παράδοξου εκείνου περιστατικού. Είδε τον δράκοντα νεκρόν επί του εδάφους, και εδόξασε εκ καρδίας τον παντοδύναμον Θεόν για το θαύμα αυτό.

Παίρνοντας πίσω εκείνο το ιερόν άμφιον, επήγε στη Μητρόπολίν του στην Προύσαν, και το θαύμα εφημίσθη παντού. Από εκείνον τον καιρόν, οι άνθρωποι σέβοντο τον άγιον ως δούλον και φίλον του ζώντος Θεού. Άλλην φοράν εθεράπευσε με την προσευχήν του έναν βασιλέα ονόματι Αρίτα, ο οποίος εδοκιμάζετο από βαρειά ασθένεια έως θανάτου. Ομοίως ανέστησε ένδοξα μίαν βασίλισσαν από τον θάνατον, και την μετέστρεψε από την ειδωλολατρίαν στην ορθόδοξον πίστιν.

Με τα χαρίσματα που έλαβε από τον Θεόν, ο άγιος Τιμόθεος εθεράπευε ποικίλες ασθένειες και ετέλει αμέτρητα άλλα θαύματα. Πλήθος πιστών συνέρρεε από παντού προς αυτόν αναζητώντας θεραπείαν και πνευματικήν παραμυθίαν στις δοκιμασίες της ζωής τους. Με το φλογερό κήρυγμα του Ευαγγελίου, ο άγιος Τιμόθεος εφώτισε ολόκληρον το ποίμνιόν του στην Προύσαν. Πλήθος ανθρώπων που πριν δεν επίστευαν στον αληθινόν Θεόν εμετεστρέφοντο και εβαπτίζοντο στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Όταν ανέβη στον ρωμαϊκόν θρόνον ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός ο Παραβάτης, που αρνήθηκε τον Χριστόν και επανέφερε την ειδωλολατρίαν, ξεκίνησε διωγμός. Ο άγιος Τιμόθεος άρχισε με ιδιαιτέραν ζηλωτικήν δραστηριότητα να κηρύττει τον λόγον του Θεού, στηρίζοντας τους πιστούς του. Ήλεγχε επίσης τους ειδωλολάτρας για τις πλάνες τους, χωρίς να φοβάται την μανίαν του ρωμαίου παραβάτου αυτοκράτορος. Όταν ο ασεβής Ιουλιανός έμαθε για τη δράσιν του αγίου, διέταξε να τον συλλάβουν και να τον φέρουν ενώπιόν του.

Αργότερα τον έριξε στη φυλακήν, αλλά και εκεί ο άγιος Τιμόθεος συνέχιζε να κηρύττει τον Χριστόν στους επισκέπτας. Ο Ιουλιανός του απαγόρευσε ρητώς να διδάσκει για το όνομα του Ιησού Χριστού, αλλά εκείνος δεν υπάκουσε στην ασεβή εντολήν. Συνέχισε ατρόμητα να εκτελεί το έργον του ως αληθινός χριστιανός επίσκοπος, διδάσκοντας με παρρησίαν τον λαόν. Έτσι η φυλακή μετετράπη σε κατηχητικόν χώρον, και πολλοί ειδωλολάτραι μετεστράφησαν στην Ορθόδοξον πίστιν διά μέσου του ομολογιακού κηρύγματός του.

Ο φόβος ποτέ δεν υπερίσχυσε επάνω από την αγάπην του Χριστού στην ψυχήν του γενναίου ιερομάρτυρος Τιμοθέου. Όταν ο Ιουλιανός έμαθε ότι ο άγιος Τιμόθεος συνεχίζει να κηρύττει στη φυλακήν, εξωργίσθη και έστειλε δήμιον. Διέταξε τον δήμιον να αποκεφαλίσει τον γενναιόψυχον επίσκοπον μέσα στην ίδια την φυλακήν, για να σιωπήσει η φωνή του. Ο άγιος Τιμόθεος υπέμεινε με γενναιότητα τον αποκεφαλισμόν διά ξίφους, και έλαβε τον αμάραντον στέφανον του μαρτυρίου.

Σύμφωνα με τους συναξαριστάς, ο μάρτυρας προτίμησε να πεθάνει διά ξίφους, παρά να τιμήσει τους ψεύτικους και άτιμους θεούς. Οι ευσεβείς χριστιανοί επήραν με τιμές το ιερόν σώμα του ιερομάρτυρος και το έθαψαν με ευλάβειαν. Από τον τάφον του εδίδοντο πάμπολλα θαυμαστά ιατρεία διαφόρων ασθενειών, προς δόξαν του Δεσπότου Χριστού και ωφέλειαν των πιστών. Τα ιερά λείψανα του αγίου μετεκομίσθησαν αργότερα με μεγάλες τιμές στην βασιλεύουσαν Κωνσταντινούπολιν για ευλογίαν των πιστών.

Ναός του αγίου Τιμοθέου ευρισκόταν μέσα στο μεγάλο νοσοκομείον του εν τω Δευτέρω της βασιλίδος Κωνσταντινουπόλεως. Έτσι η μνήμη του αγίου μνημονευόταν στις πιο ευαίσθητες και στρατηγικές κοινότητες της Πόλεως, ως φωτεινό υπόδειγμα. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης διέσωσε λεπτομερώς την σπουδαίαν αυτήν διήγησιν στον γνωστόν Συναξαριστήν του, για στηριγμόν των πιστών. Άγιε ιερομάρτυς Τιμόθεε, επίσκοπε Προύσας, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών, ώστε ο Χριστός να μας αξιώσει της Βασιλείας Του, αμήν.