Δύο νεαροί ορφανοί πρίγκιπες αναδείχθηκαν Άγιοι ηγεμόνες, και μετά από αιώνες τα άφθαρτα λείψανά τους φανερώθηκαν θαυματουργικά. Οι Άγιοι Πρίγκιπες Βασίλειος και Κωνσταντίνος, υιοί του Βσέβολοντ, ποίμαναν με χριστιανική ευσέβεια το πριγκιπάτο του Γιαροσλάβλ της Ρωσίας. Στη νεαρή τους ηλικία έχασαν τον πατέρα τους Βσέβολοντ, ο οποίος έπεσε ηρωικά στην άνιση μάχη εναντίον των φοβερών Τατάρων. Ο Άγιος Βασίλειος, ως μεγαλύτερος αδελφός, διαδέχθηκε στον πριγκιπικό θρόνο και ανέλαβε όλο το βάρος της ηγεμονίας.

Ως νεαρός πρίγκιπας έπρεπε να αντιμετωπίσει πλήθος μεγάλων μεριμνών, δύσκολων καθηκόντων και βαθιών θλίψεων στη χώρα του. Η πόλη και τα γύρω χωριά είχαν ερημωθεί ολοσχερώς από τη φοβερή εισβολή των επιδρομέων Τατάρων εκείνης της εποχής. Πολλά νοικοκυριά είχαν παραμείνει χωρίς στέγη και τροφή, και ο νεαρός πρίγκιπας έπρεπε να φροντίζει με αγάπη για όλους. Επιπλέον αναγκαζόταν να κερδίσει την εύνοια του Τάταρου Χάνη, και έτσι ταξίδευε πολλές φορές προς την Ορδή των βαρβάρων.

Δοκίμασε επίσης μεγάλη οικογενειακή δυστυχία και πένθος, καθώς έχασε πικρά τον αγαπημένο μοναχογιό του στη νεαρή ηλικία του. Όλες αυτές τις θλίψεις τις υπέμεινε με υποδειγματική υπομονή και χριστιανικό φρόνημα ως αληθινός βασιλιάς της Ορθοδοξίας. Δεν παραπονέθηκε ποτέ ενώπιον του Θεού, αλλά ευχαρίστησε με ταπείνωση την Πρόνοιά Του για όλα όσα του συνέβησαν στη ζωή του. Έτσι έγινε φωτεινό παράδειγμα χριστιανού ορθοδόξου ηγεμόνος και πνευματικού πατέρα για όλον τον δοκιμαζόμενο λαό του.

Ο Άγιος Βασίλειος δεν έμπαινε σε διενέξεις με τους άλλους Ρώσους πρίγκιπες, για να μην προκαλέσει εμφύλιες συγκρούσεις στη δύσκολη εκείνη εποχή. Φρόντιζε με συμπόνια τους δυστυχείς υπηκόους του και έκτιζε νέους μεγαλοπρεπείς ναούς αφιερωμένους στη δόξα του Παναγάθου Θεού. Η ζωή του όμως, η οποία ήταν γεμάτη από πολλές θλίψεις, εξάντλησε σύντομα τις σωματικές του δυνάμεις. Έτσι αρρώστησε και κοιμήθηκε εν Κυρίω το χίλια διακόσια σαράντα εννέα μετά τη Γέννηση του Χριστού.

Μετά τον μακάριο θάνατό του, διαδέχθηκε στον πριγκιπικό θρόνο του Γιαροσλάβλ ο νεότερος αδελφός του Άγιος Κωνσταντίνος. Προσπάθησε με ζήλο να μιμηθεί τον αδελφό του στις χριστιανικές αρετές και τη φιλανθρωπία προς τους πτωχούς υπηκόους. Δυστυχώς όμως, προς μεγάλη απελπισία της ψυχής του, παντού έβλεπε μόνον λεηλασίες και φόνους που διέπρατταν οι ασπλαχνοι Τάταροι. το χίλια διακόσια πενήντα επτά μετά Χριστόν οι Τάταροι επιτέθηκαν τελικά στην πόλη του Γιαροσλάβλ.

Ο Άγιος πρίγκιπας Κωνσταντίνος βγήκε γενναία να πολεμήσει τον φοβερό εχθρό και έπεσε στη μάχη, θυσιάζοντας τη ζωή του για την ελευθερία της πατρίδας του. Πολλά χρόνια αργότερα, το χίλια πεντακόσια ένα, αποκαλύφθηκαν θαυματουργικά τα άφθαρτα ιερά λείψανα των δύο Αγίων πριγκίπων. Σήμερα φυλάσσονται με τιμή και ευλάβεια στον μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό της πόλεως του Γιαροσλάβλ της κεντρικής Ρωσίας. Διά πρεσβειών των Αγίων πριγκίπων Βασιλείου και Κωνσταντίνου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.