Ένας άγγελος Κυρίου κατέβηκε μέσα στη σκοτεινή φυλακή της Αλεξάνδρειας και θεράπευσε τις βαθιές πληγές δέκα μαρτύρων που είχαν μόλις φύγει από τα βασανιστήρια. Λίγες μέρες αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι θα πέθαιναν από πείνα και δίψα, ψάλλοντας με χαρά το όνομα του Ιησού Χριστού. Η ιστορία τους ανήκει στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών μαινόταν σε όλη την Αίγυπτο με ιδιαίτερη σκληρότητα. Οι άγιοι Μαρκιανός, Νίκανδρος, Υπερέχιος, Απολλώνιος, Λεωνίδας, Άρειος, Γόργιος και Πάμβων, μαζί με τις γενναίες γυναίκες Σελήνια και Ειρήνη, καταγόταν από την αιγυπτιακή γη.

Όλοι μαζί αποτελούσαν μια ομάδα χριστιανών που ήξεραν όχι μόνο να πιστεύουν στον Χριστό, αλλά και να υποφέρουν για χάρη του με προθυμία και χαρά μέσα στην καρδιά τους. Όταν τους κατήγγειλαν στον ειδωλολάτρη έπαρχο της Αλεξάνδρειας, στάθηκαν μπροστά του χωρίς τον παραμικρό φόβο. Ομολόγησαν θαρραλέα την πίστη τους, αρνούμενοι να προσκυνήσουν τα είδωλα και να αρνηθούν τον αληθινό Θεό. Ο έπαρχος προσπάθησε με κάθε τρόπο να τους λυγίσει, χρησιμοποιώντας υποσχέσεις, κολακείες και τρομερές απειλές για να τους κάμψει.

Ιδιαίτερη ελπίδα έτρεφε ο έπαρχος ότι θα κατάφερνε να εκφοβίσει τουλάχιστον τις δύο γυναίκες της ομάδας, τη Σελήνια και την Ειρήνη. Νόμιζε πως η γυναικεία φύση θα υποχωρούσε ευκολότερα στις απειλές και θα δεχόταν να προσφέρει θυσία στα άψυχα είδωλα. Οι υποσχέσεις και οι φοβέρες όμως συντρίφτηκαν μπροστά στη σταθερή πίστη των δύο γενναίων μαρτύρων του Χριστού. Έτσι ο έπαρχος διδάχτηκε γρήγορα ότι ο σταυρός του Κυρίου μπορεί να αναδείξει και γυναίκες πιο γενναίες από τους πιο σκληρούς άνδρες.

Τότε διέταξε να τους υποβάλουν σε φοβερό ραβδισμό, που τους άφησε μισοπεθαμένους και γεμάτους πληγές παντού. Τους έριξαν στη φυλακή σχεδόν χωρίς πνοή ζωής, με τα σώματά τους κατατσακισμένα από τα χτυπήματα των δημίων. Εκεί όμως, μέσα στο σκοτάδι του κελιού τους, παρουσιάστηκε ένας άγγελος Κυρίου που έφερνε ουράνια παρηγοριά. Ο απεσταλμένος του Θεού άγγιξε τις πληγές τους και τους χάρισε τέλεια θεραπεία, ενισχύοντας ταυτόχρονα το φρόνημά τους για τη συνέχεια του αγώνα.

Οι μάρτυρες δόξασαν τον Κύριο που δεν τους εγκατέλειψε στην ώρα της μεγάλης δοκιμασίας τους. Μαθαίνοντας ότι οι μάρτυρες είχαν θεραπευτεί θαυματουργικά, ο έπαρχος γέμισε από οργή και αποφάσισε να τους θανατώσει με αργό και βασανιστικό τρόπο. Διέταξε λοιπόν να τους αφήσουν να πεθάνουν από πείνα και δίψα μέσα στη σκοτεινή φυλακή τους. Έμειναν ολόκληρες μέρες νηστικοί και γυμνοί, εκτεθειμένοι στο ψυχρό αέρα του χειμώνα και στην παγωνιά της νύχτας. Οι στρατιώτες, με τρόπο ιδιαίτερα προκλητικό και σκληρό, έτρωγαν και έπιναν τα καλύτερα φαγητά ακριβώς μπροστά στα μάτια των πεινασμένων αγίων.

Προσπαθούσαν έτσι να τους κάμψουν με την επίδειξη της τρυφής και να τους οδηγήσουν στην άρνηση του Χριστού. Οι μάρτυρες όμως, με θερμή και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριό τους, αντιμετώπιζαν τη φρικτή και υπεράνθρωπη αυτή δοκιμασία. Η ψυχή τους τρεφόταν από την παρουσία του Χριστού και αγνοούσε τις ανάγκες του σώματος. Τελικά, άνδρες και γυναίκες μαζί, παρέδωσαν την ψυχή τους στον Θεό αμετακίνητοι από την πίστη τους. Έφυγαν ψάλλοντας με τα τελευταία τους χείλη το γλυκύτατο όνομα του Ιησού Χριστού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις πέντε Ιουνίου κάθε χρόνου.