Κατά το χιλιοστόν εκατοστόν τεσσαρακοστόν έβδομον σωτήριον έτος, ο άγιος Ίγκορ Όλγκοβιτς ηττήθη και αιχμαλωτίσθη από τον Ιζιάσλαβον Μστισλάβιτς. Ο Ιζιάσλαβος, εγγονός του αγίου ηγεμόνος Βλαδιμήρου, αντικατέστησε τον Άγιον Ίγκορ ως μέγας Πρίγκιψ της εστεμμένης ηγεμονίας του Κιέβου. Ο μητροπολιτικός θρόνος του Κιέβου είχε μείνει κενός μετά τον θάνατον του Μιχαήλ που εκοιμήθη το χιλιοστόν εκατοστόν τεσσαρακοστόν πέμπτον έτος. Ο Ιζιάσλαβος επέλεξε να τον διαδεχθή ο σπουδαίος και πολυμαθής σχημονάχος Κλήμης από την μητρόπολιν του Σμολένσκ της Λευκής Ρωσίας.

Ήθελε ο νέος υποψήφιος να χειροτονηθή απευθείας από τους Ρώσους επισκόπους εδώ, αντί να σταλή στην μακρινήν Κωνσταντινούπολιν διά την κανονικήν χειροτονίαν. Λόγω της μεγάλης γεωγραφικής αποστάσεως από το Κίεβον προς την βασιλεύουσαν, εκάλεσε σύνοδον των Ρώσων επισκόπων στην έδραν του. Διέταξε τότε με ηγεμονικόν λόγον τους συνηγμένους ιεράρχας να χειροτονήσουν τον σχημονάχον Κλήμεντα ως μητροπολίτην ολοκλήρου του Κιέβου. Όχι όλοι όμως οι ευλαβείς επίσκοποι ευρέθησαν εις συμφωνίαν με αυτό το ηγεμονικόν σχέδιον της εξυπηρετήσεως.

Ιδιαιτέρως ο άγιος αρχιεπίσκοπος Νίφων του Νόβγκοροντ, εορταζόμενος την ογδόην του Απριλίου, ηρνήθη με γενναιότητα να συμμετάσχει εις την παράνομον τελετήν. Άλλοι ιεράρχαι ηρνήθησαν επίσης να συμμετάσχουν εις την κανονικώς αμφισβητούμενην χειροτονίαν χωρίς προηγούμενην ευλογίαν του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Η χειροτονία του Κλήμεντος έλαβε τέλος χώραν παρά τας ισχυράς αυτάς αντιρρήσεις των κανονικώς ορθοφρονούντων ιεραρχών της εποχής εκείνης. Μετά την βασιλείαν του Ιζιασλάβου, εις τον μέγαν ηγεμονικόν θρόνον τον διεδέχθη ο φιλάνθρωπος Γεώργιος Δολγκορούκη, υιός του Μονομάχου.

Αυτός ο νέος Μέγας Πρίγκιψ εθεώρησε από την αρχήν την προηγουμένην χειροτονίαν του Κλήμεντος εντελώς παράνομον και αντικανονικήν. Ως εκ τούτου απεφάσισε να αποστείλη τον ευλαβή και κανονικώς εκλεκτόν Άγιον Κωνσταντίνον Σμολυάτιτς προς την Κωνσταντινούπολιν. Επρόκειτο να χειροτονηθή εκεί κανονικώς από τον ίδιον τον αγιώτατον οικουμενικόν πατριάρχην ως νόμιμος μητροπολίτης Κιέβου. Όταν επέστρεψε με τιμήν στο Κίεβον, ο νέος μητροπολίτης Άγιος Κωνσταντίνος ενήργησε αμέσως με την πατριαρχικήν εξουσίαν που είχε λάβει.

Καθήρεσε αμέσως από τον αρχιερατικόν βαθμόν και από τον μητροπολιτικόν θρόνον τον αντικανονικόν Κλήμεντα του Σμολένσκ. Καθήρεσε επίσης από κάθε ιεράν λειτουργικήν διακονίαν όλους εκείνους τους κληρικούς που είχαν χειροτονηθή προηγουμένως υπό του Κλήμεντος. Όταν ο Μέγας Πρίγκιψ Γεώργιος Δολγκορούκη ολοκλήρωσε ειρηνικώς την επίγειον πορείαν της ζωής του, μεγάλαι αναταραχαί εξέσπασαν αμέσως. Ηγέρθησαν διαμάχαι μεταξύ των ηγεμόνων διά το ποίος έπρεπε να ανέλθη ως διάδοχος εις τον μέγαν ηγεμονικόν θρόνον.

Παρομοίως υπήρξε διαφωνία και διά το ποίος ήτο ο νόμιμος και κανονικός μητροπολίτης ολοκλήρου του Κιέβου εκείνην την στιγμήν. Ο Μστισλάβος, υιός του Ιζιασλάβου, εστήριζε με πάθος και με συνέπειαν τον αντικανονικόν προηγούμενον Κλήμεντα του Σμολένσκ. Έλεγε με αυστηρότητα ότι δεν επιθυμούσε ο Κωνσταντίνος να είναι μητροπολίτης Κιέβου, διότι ο πατήρ του ανεθεματίσθη για τον Κλήμεντα. Λόγω της εντόνου αυτής διαφωνίας, οι Ρώσοι ηγεμόνες απεφάσισαν να καθαιρέσουν επισήμως και τους δύο εκείνους μητροπολίτας.

Καθαιρέθησαν δηλαδή και ο Άγιος Κωνσταντίνος και ο αντικανονικός Κλήμης από τον αυτόν μητροπολιτικόν θρόνον του Κιέβου. Έπειτα οι ηγεμόνες απέστειλαν επίσημον ικετευτικόν αίτημα προς τον αγιώτατον πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως διά την αποστολήν νέου μητροπολίτου. Ο πατριάρχης, ελπίζων να σταματήσει τας ταραχάς και τας διαμάχας μεταξύ των Ρώσων ηγεμόνων, απέστειλε στο Κίεβον τον νέον μητροπολίτην Θεόδωρον. Ο μακάριος Άγιος Κωνσταντίνος, βλέπων την συνεχιζομένην ασυμφωνίαν και επιθυμών να αποφύγη την περαιτέρω ταραχήν εις την Εκκλησίαν, παρέδωσε τον θρόνον.

Άφησε με ταπείνωσιν τον μητροπολιτικόν αυτόν θρόνον ακόμη και πριν φθάση εις το Κίεβον ο νέος μητροπολίτης Θεόδωρος της Κωνσταντινουπόλεως. Εξήλθε από το Κίεβον με ησυχίαν και ταπείνωσιν, και ανεχώρησε με μικρήν συνοδείαν προς την γειτονικήν πόλιν του Τσερνίγκοβ. Εκεί όμως αρρώστησε εξαφνικά πολύ βαρειά με θανατηφόρον ασθένειαν και κατέκλιθη ξηρός εις την κλίνην της οδύνης. Προαισθανόμενος την μακαρίαν επικείμενην τελείωσιν αυτού, συνέταξε με προσοχήν αξιοπρόσεκτον γραπτήν Διαθήκην και εσφράγισε αυτήν επισήμως.

Παρέδωσε την σφραγισμένην εκείνην Διαθήκην εις τον επίσκοπον Αντώνιον του Τσερνίγκοβ, λαμβάνων από αυτόν ένορκον υπόσχεσιν. Έλαβε από τον Αντώνιον την επίσημον ένορκον δέσμευσιν ότι μετά τον θάνατόν του θα εκτελέσει ακριβώς όλα τα γραφομένα. Ο επίσκοπος ώφειλε να ανοίξει την σφραγισμένην επιστολήν, να την αναγνώσει με ευλάβειαν και να εκπληρώσει όσα ορίζονται εντός αυτής. Όταν ο μακάριος Άγιος Κωνσταντίνος εκοιμήθη ειρηνικά κατά το χιλιοστόν εκατοστόν πεντηκοστόν ένατον σωτήριον έτος, ο επίσκοπος Αντώνιος ενήργησε αμέσως.

Έλαβε με σεβασμόν την σφραγισμένην εκείνην ιεράν Διαθήκην και ανεχώρησε προς τον ηγεμόνα του Τσερνίγκοβ Σβιατοσλάβον τον Όλγκοβιτς. Έσπασε τότε ενώπιον όλων των παρευρισκομένων την πανηγυρικήν σφραγίδα και ανέγνωσε τα μυστικά γραπτά εκείνα ενώπιον πάντων. Στην παράδοξον εκείνην Διαθήκην ήτο γεγραμμένον κάτι θαυμαστόν αλλά συγχρόνως φοβερόν και ασυνήθιστον διά τα εκκλησιαστικά μέτρα. Έγραφε ο μακάριος ότι μετά τον θάνατόν του να μην παραδώσουν με τιμήν το νεκρόν του σώμα εις την συνήθη ταφήν.

Αλλά να δέσουν σχοινία στα νεκρά πόδια αυτού, να σύρουν το πτώμα έξω από την πόλιν και να το ρίψουν διά τους κύνας. Αιτιολογούσε ο ίδιος γράφων ότι ημάρτησε ως άνθρωπος και ότι εξαιτίας του εγένετο η μεγάλη εκκλησιαστική εκείνη ταραχή. Ευχόταν να πέση επ' αυτόν η χειρ του Κυρίου διά να αποτρέψει η θεία δικαιοσύνη τας διαμάχας από τον λαόν. Ακούοντες όλοι οι παρόντες αυτά τα φοβερά λόγια ήλθαν εις σιωπήν, εις φόβον και εις θεϊκόν τρόμον αποτόμως.

Ο ευσεβής ηγεμών είπε τότε στον επίσκοπον να πράξη όπως κρίνει αυτός σύμφωνα με τα γραπτά της εντολής. Ο επίσκοπος, μη τολμών να παραβλέψει την εντολήν του μητροπολίτου ούτε να καταπατήσει τον ένορκον λόγον αυτού, εξετέλεσε ακριβώς τα γραφόμενα. Έσυρε με ευλάβειαν το νεκρόν σώμα του μακαρίου εκτός της πόλεως και το άφησε εκεί στην ανοικτήν παρακειμένην πεδιάδα. Το νεκρόν σώμα του μητροπολίτου παρέμεινε ατάφως ριμμένον εις την ανοικτήν πεδιάδα του Τσερνίγκοβ επί τρεις ολοκλήρους ημέρας συνεχώς.

Όλοι οι κάτοικοι της πόλεως ηγέρθησαν εις βαθύτατον φόβον και τρόμον, βλέποντες το θαυμαστόν παράδοξον αυτό συμβάν. Κατά τας ιδίας εκείνας ημέρας που το τίμιον σώμα του Αγίου εξεβλήθη εκτός του Τσερνίγκοβ, στο Κίεβον συνέβησαν συγκλονιστικά γεγονότα. Ο φωτεινός ήλιος ξαφνικώς εσκοτίσθη και ηγέρθη τοσούτον μεγάλη και τρομερή θύελλα ώστε ολόκληρος η γη εσειόταν επικινδύνως. Ηγέρθησαν αναπάντεχα ισχυραί βρονταί, έλαμψαν εκτυφλωτικαί αστραπαί και όλοι οι κάτοικοι του Κιέβου έπεσαν εις φόβον και αθυμίαν.

Σε αυτήν την έντονον στιγμήν, μία ισχυρά κεραυνοβολία εκτύπησε με ένα μόνο κτύπημα ομού οκτώ άτομα. Επρόκειτο διά δύο ευσεβείς ιερείς, διά δύο επίσης διακόνους και διά τέσσερας απλούς λαϊκούς ορθοδόξους πιστούς της πόλεως. Ο ευσεβής Πρίγκιψ Ροστισλάβος Μστισλάβιτς, εγγονός του Βλαδιμήρου Μονομάχου, ευρίσκετο τότε στο Πόβαρ πλησίον του Βισγκοροντ. Η ισχυρά εκείνη ξαφνική θύελλα εκατέστρεψε εντελώς εις τεμάχια την μεγάλην σκηνή που ευρίσκετο πλησίον του ηγεμονικού καταλύματος.

Τότε ο Ροστισλάβος εγέμισε από φόβον Θεού, ενθυμηθείς τον θάνατον του μητροπολίτου, που ανήγγειλε ο πρίγκιψ του Τσερνίγκοβ. Απέστειλε αμέσως με ταχύτητα ειδικόν αγγελιοφόρον στο Κίεβον προς την Αγία Σοφία και προς όλους τους άλλους περιφανείς ναούς. Εζήτησε με ταπείνωσιν να τελεσθή ολονύκτιος αγρυπνία εις όλους τους ναούς της πόλεως, διότι, καθώς έλεγε, αυτή ήτο τιμωρία θεϊκή. Όλοι αυτοί οι φοβεροί τρόμοι και τα συγκλονιστικά γεγονότα συνέβησαν αποκλειστικώς εις την μεγάλην πόλιν του Κιέβου εκείνας τας ημέρας.

Στο Τσερνίγκοβ όμως κατά τας ιδίας εκείνας ημέρας ο φωτεινός ήλιος έλαμπε καθαρώς και δεν συνέβη ουδείς τοιούτος τρόμος. Όμως κατά τας νύκτας, επάνω από το ριμμένον εκτός της πόλεως μακάριον σώμα του Αγίου Κωνσταντίνου, εφαίνοντο τρεις στύλοι πυρός. Έλαμπαν οι τρεις στύλοι φωτεινότατοι και ένδοξοι, εκτεινόμενοι από την επίγειον γην έως ψηλά εις τους αχανείς απείρους ουρανούς. Ιδών αυτό το θαυμαστό σημείον, ο ευλαβής Πρίγκιψ Σβιατοσλάβος εγέμισε ολόκληρον με φόβον και θαυμασμόν Θεού.

Κατά την τρίτην εκείνην ημέραν διέταξε να κηδεύσουν με τας τιμάς τας πρεπούσας στον αρχιερατικόν βαθμόν αυτού. Έτσι μετέφεραν με ευλάβειαν το τίμιον σώμα του εις την πόλιν με μεγάλην εκκλησιαστικήν τιμήν και επισημότητα. Το ενεταφίασαν εις τον περιφανή ναόν του Αγίου Σωτήρος, εις τον λαμπρόν Τέρεμον Κράσνωφ της πόλεως. Εκεί ευρίσκετο ήδη ενταφιασμένος και ο νέος Παθητοφόρος μακάριος Ίγκορ, ο πρίγκιψ Κιέβου, ο σφαγιασθείς υπό των αμαθών Κιεβινών.

Μετά την λαμπράν εκείνην ταφήν του μακαρίου Κωνσταντίνου, ειρήνη πλήρης και βαθεία επανήλθε αμέσως στο πολυτάραχον Κίεβον. Όλοι οι ευλαβείς πιστοί, θαυμάζοντες όσα συνέβησαν, εδόξαζαν με κατάνυξιν τον αληθινόν Θεόν, εις τον οποίον ανήκει η αιωνία δόξα. Διά πρεσβειών του μακαρίου Κωνσταντίνου, μητροπολίτου της λαμπράς πόλεως του Κιέβου, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δούλων σου.