Ένας μητροπολίτης διέταξε με γραπτή διαθήκη να σύρουν το σώμα του έξω από την πόλη και να το αφήσουν βορά στα σκυλιά. Την ίδια ώρα στο Κίεβο σκοτείνιασε ο ήλιος, ξέσπασε τρομερή καταιγίδα και ένας κεραυνός σκότωσε οκτώ ανθρώπους μαζί. Ο μακάριος Κωνσταντίνος είχε σταλεί από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στο Κίεβο, όταν ο θρόνος του μητροπολίτη βρισκόταν σε μεγάλη ταραχή. Πριν από αυτόν, ο πρίγκιπας Ιζιάσλαβ Μστισλάβιτς, εγγονός του Βλαδιμήρου Μονομάχου, είχε επιβάλει στον θρόνο τον λόγιο σχημομόναχο Κλήμη από το Σμολένσκ.

Ο πρίγκιπας θέλησε να χειροτονηθεί ο Κλήμης από Ρώσους επισκόπους χωρίς ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη, εξαιτίας της μεγάλης αποστάσεως ανάμεσα στο Κίεβο και την Κωνσταντινούπολη. Συγκάλεσε σύνοδο επισκόπων και διέταξε τη χειροτονία, αν και αρκετοί αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους. Ο άγιος Νίφων του Νόβγκοροντ στάθηκε αντίθετος και δεν δέχθηκε αυτήν την παράνομη πράξη. Άλλοι όμως ιεράρχες, για να ευχαριστήσουν τον πρίγκιπα, τέλεσαν τη χειροτονία με την κάρα του αγίου Κλήμεντος Ρώμης.

Η εκλογή αυτή δημιούργησε βαθιά διαίρεση μέσα στην Εκκλησία της Ρωσίας και άναψε διαμάχες ανάμεσα στους πρίγκιπες και στους ποιμένες του λαού. Όταν τον Ιζιάσλαβ διαδέχθηκε ο Γεώργιος, υιός του Βλαδιμήρου Μονομάχου, η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Ο νέος μέγας πρίγκιπας θεώρησε τη χειροτονία του Κλήμεντος αντικανονική και ζήτησε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να αποστείλει νόμιμο μητροπολίτη. Έτσι έφθασε στο Κίεβο ο μακάριος Κωνσταντίνος, εφοδιασμένος με την πατριαρχική εξουσία να αποκαταστήσει την τάξη.

Καθαίρεσε αμέσως τον Κλήμη από τον μητροπολιτικό θρόνο και απομάκρυνε από τη λειτουργία όσους εκείνος είχε χειροτονήσει σε διάφορους βαθμούς. Ο λαός και πολλοί κληρικοί δέχθηκαν με ανακούφιση την κανονική παρουσία του στον θρόνο της Ρωσίας. Όμως, ύστερα από λίγα χρόνια, ο μέγας πρίγκιπας Γεώργιος Μονομάχοβιτς εκοιμήθη και ξέσπασαν πάλι μεγάλες έριδες στους Ρώσους ηγεμόνες. Οι διαμάχες αφορούσαν τόσο τον μεγαλοπριγκιπικό θρόνο όσο και τη μητροπολιτική καθέδρα του Κιέβου.

Άλλοι αναγνώριζαν τον Κωνσταντίνο ως νόμιμο ποιμένα, άλλοι όμως απαιτούσαν την επιστροφή του Κλήμεντος. Ο Μστισλάβ Ιζιασλάβιτς, δισέγγονος του Βλαδιμήρου Μονομάχου, στηρίχθηκε στον Κλήμη και αρνήθηκε τον Κωνσταντίνο, λέγοντας ότι πολλοί καταράστηκαν τον πατέρα του εξαιτίας εκείνης της χειροτονίας. Έτσι οι πρίγκιπες αποφάσισαν τότε να καθαιρέσουν και τους δύο μητροπολίτες και ζήτησαν από τον Πατριάρχη να στείλει άλλον ποιμένα στην Εκκλησία τους. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, θέλοντας να σταματήσει τις διαμάχες ανάμεσα στους πρίγκιπες, απέστειλε στο Κίεβο νέο μητροπολίτη με το όνομα Θεόδωρος.

Ο μακάριος Κωνσταντίνος, βλέποντας τη διχόνοια και επιθυμώντας να αποφύγει νέες ταραχές στην Εκκλησία, εγκατέλειψε τον θρόνο πριν ακόμη φθάσει εκεί ο διάδοχός του. Έφυγε από το Κίεβο και κατευθύνθηκε προς το Τσερνίγκοβ, όπου τον βρήκε βαριά αρρώστια. Καθώς ένιωθε το τέλος του να πλησιάζει, έγραψε με προσοχή μια διαθήκη και τη σφράγισε με δικά του χέρια. Παρέδωσε το έγγραφο στον επίσκοπο Αντώνιο του Τσερνίγκοβ και του ζήτησε όρκο ότι θα εκπλήρωνε ακριβώς τις εντολές του.

Μετά την κοίμηση του ιεράρχου, ο επίσκοπος μετέφερε τη διαθήκη στον πρίγκιπα Σβιατοσλάβο Όλγκοβιτς του Τσερνίγκοβ. Έσπασε τη σφραγίδα και διάβασε το κείμενο μπροστά σε όλους τους παρόντες. Ο μακάριος Κωνσταντίνος ζητούσε να μην ταφεί το σώμα του, αλλά να δέσουν σκοινί στα πόδια του. Με αυτό το σκοινί έπρεπε να το σύρουν έξω από την πόλη και να το αφήσουν στα σκυλιά για τροφή. Ο ιεράρχης ομολογούσε ευθύνη για τη μεγάλη ταραχή και ζητούσε με αυτόν τον τρόπο τη δίκαιη παίδευση του Θεού.

Όλοι όσοι άκουσαν τη διαθήκη γέμισαν φόβο και τρόμο μπροστά στη φοβερή ταπείνωση του ποιμένα. Ο πρίγκιπας Σβιατοσλάβος γύρισε προς τον επίσκοπο και του είπε να πράξει όπως ήθελε εκείνος. Ο επίσκοπος Αντώνιος δεν τόλμησε να αθετήσει την εντολή του μητροπολίτη ούτε να καταπατήσει τον ιερό του όρκο. Πρόσταξε λοιπόν να σύρουν το σώμα έξω από την πόλη και να το αφήσουν στον κάμπο, όπως ζητούσε το έγγραφο. Έμεινε εκεί άταφο για τρεις ολόκληρες ημέρες και μεγάλος φόβος κατέλαβε όσους έβλεπαν το παράδοξο γεγονός.

Την ίδια ώρα ο ουρανός πάνω από το Κίεβο σκοτείνιασε και ξέσπασε βίαιη καταιγίδα με σεισμό, βροντές και αστραπές. Ένας κεραυνός χτύπησε με ένα και μόνο πλήγμα οκτώ ανθρώπους, δύο ιερείς, δύο διακόνους και τέσσερις λαϊκούς. Ο πρίγκιπας Ροστισλάβ Μστισλάβιτς του Κιέβου βρισκόταν τότε στα Πόβαρι κοντά στο Βισγκόροντ και η θύελλα γκρέμισε τη σκηνή του. Έντρομος έστειλε αμέσως εντολές στην Αγία Σοφία και στους άλλους ναούς, ζητώντας να τελεσθεί ολονύκτια αγρυπνία σε όλη την πόλη.

Ομολογούσε ταπεινά ότι ο Κύριος έστειλε αυτήν τη φοβερή παίδευση εξαιτίας των αμαρτιών του λαού. Στο Τσερνίγκοβ ο ήλιος έλαμπε ολοφώτεινος εκείνες τις ίδιες ημέρες και κανένα σημάδι ταραχής δεν εμφανιζόταν στον ουρανό της πόλεως. Όμως κατά τις νύκτες παρουσιάζονταν πάνω από το άταφο σώμα του μακαρίου Κωνσταντίνου τρεις πύρινοι στύλοι. Έλαμπαν με θαυμαστό τρόπο και ανέβαιναν ως τον ουρανό, δείχνοντας τη δόξα που χάριζε ο Θεός στον ταπεινό ιεράρχη.

Την τρίτη ημέρα ο πρίγκιπας Σβιατοσλάβος Όλγκοβιτς, γεμάτος φόβο Θεού, διέταξε να ταφεί το σώμα του ιεράρχη με όλες τις πρέπουσες τιμές. Μετέφεραν τότε το λείψανο μέσα στην πόλη με μεγάλη ευλάβεια και πλήθος κλήρου και λαού. Το εναπέθεσαν στον ναό του Αγίου Σωτήρος, στον λεγόμενο Ωραίο Τέρεμο, μέσα στο ιστορικό κέντρο της πόλεως. Εκεί είχε ταφεί πιο πριν και ο νέος αθλοφόρος, ο μακάριος Ιγκόρ, πρίγκιπας του Κιέβου, που είχε σφαγιαστεί από τους Κιεβίτες.

Μετά την ταφή του μακαρίου Κωνσταντίνου, η ταραχή σταμάτησε και επανήλθε πλήρης ησυχία σε όλο το Κίεβο. Όλοι θαύμασαν τα γεγονότα και δόξαζαν τον Κύριο για την κρίση και την ευσπλαχνία του προς τον λαό. Στον Κύριο πρέπει κάθε δόξα και τιμή, τώρα και στους ατελεύτητους αιώνες των αιώνων. Αμήν.