Στη Ρώμη του δεύτερου χριστιανικού αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου, ξέσπασε ένας τόσο σκληρός διωγμός, ώστε κανείς δεν μπορούσε να αγοράσει ή να πουλήσει χωρίς να θυσιάσει στα είδωλα. Σε αυτή την ταραγμένη Ρώμη ζούσε ένας ευγενής νεαρός χριστιανός ονόματι Κονκόρδιος, γιος του ευλαβούς πρεσβυτέρου Γορδιανού. Ο πατέρας του Γορδιανός, που είχε λάβει την ιερωσύνη, δίδαξε στον γιο του από μικρή ηλικία τη γνώση των Αγίων Γραφών και της χριστιανικής πίστης. Ο επίσκοπος Ρώμης Πίος, που αργότερα μαρτύρησε για τον Χριστό επί του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, χειροτόνησε τον Κονκόρδιο σε υποδιάκονο.

Ο μακάριος αυτός νέος μαζί με τον πατέρα του ασκείτο μέρα και νύχτα στη νηστεία και την προσευχή. Επιπλέον με γενναιόδωρο χέρι μοίραζαν ελεημοσύνες στους φτωχούς και σε όλους όσους βρίσκονταν σε επείγουσα ανάγκη. Παρακαλούσαν επίσης τον Κύριο να τους χαρίσει τη δυνατότητα να αποφύγουν τις σκληρότητες του διωγμού των χριστιανών. Όταν ο διωγμός εντάθηκε, ο νεαρός Κονκόρδιος ζήτησε από τον πατέρα του την άδεια να φύγει για ένα διάστημα μακριά από τη Ρώμη.

Ο πατέρας του ζήτησε να μείνουν οι δύο μαζί ώστε να λάβουν και οι δύο τον στέφανο του μαρτυρίου από τον Κύριο. Ο νέος όμως απάντησε ότι το μαρτύριο μπορεί να το δεχτεί παντού όπου ευδοκεί ο Χριστός Θεός να τον αξιώσει. Μετά τα λόγια αυτά ο πατέρας του τον ευλόγησε και τον άφησε να αναχωρήσει για τον προορισμό που είχε επιλέξει. Ο Κονκόρδιος πορεύτηκε στον συγγενή του Ευτύχιο, που ζούσε τότε σε ένα κτήμα του στον Σαλαριανό δρόμο κοντά στην πόλη Τρέβουλα.

Ο μακάριος Ευτύχιος δέχτηκε τον Κονκόρδιο με μεγάλη χαρά και άρχισε να ευχαριστεί τον Θεό για τη συνάντηση αυτή. Παρέμειναν μαζί ασκούμενοι στη νηστεία και τις προσευχές, ζώντας μια αναχωρητική ζωή στην ησυχία της εξοχής. Πολλοί άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από διάφορες σωματικές ασθένειες έρχονταν εκεί προς τους δύο ασκητές χριστιανούς για βοήθεια. Εκείνοι προσευχόμενοι στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, παρείχαν θαυμαστές ιάσεις στους ασθενείς που τους πλησίαζαν με πίστη.

Έτσι η φήμη τους διαδόθηκε σε μεγάλη απόσταση ανάμεσα στον λαό της περιοχής και έφτασε σε υψηλά ρωμαϊκά αξιώματα. Άκουσε γι’ αυτούς ο έπαρχος της Τουσίας, ο σκληρός Τορκουάτος, που ζούσε τότε στην πόλη της Σπολέτης. Κάλεσε κοντά του τον Κονκόρδιο και τον ρώτησε καταρχήν για το όνομά του και την ευγενική καταγωγή του. Ο νεαρός μάρτυς απάντησε σταθερά πως ήταν χριστιανός και ομολογούσε με παρρησία τον Σωτήρα Χριστό ως μοναδικό Θεό.

Ο έπαρχος όμως επανέλαβε ότι ζητούσε να μάθει το πραγματικό όνομά του και όχι το όνομα του Χριστού του. Ο άγιος Κονκόρδιος επανέλαβε ότι ήταν χριστιανός και ομολογούσε τον Χριστό ως μοναδικό αληθινό Θεό του ουρανού. Ο έπαρχος του πρότεινε να θυσιάσει στους αθάνατους θεούς και υποσχέθηκε να ζητήσει από τον αυτοκράτορα Αντωνίνο να τον ορίσει ιερέα των ειδωλικών θεών. Ο Κονκόρδιος του απάντησε με αξιοπρέπεια ότι οι θεοί του ας μείνουν καλύτερα κοντά στον ίδιο τον Τορκουάτο.

Άκουσέ με προσεκτικά και θυσίασε στους αθάνατους ρωμαϊκούς θεούς, συνέχισε να τον πιέζει επίμονα ο έπαρχος. Καλύτερα να με ακούσεις εσύ, αποκρίθηκε ο άγιος, και να θυσιάσεις στον Κύριο Ιησού Χριστό για να αποφύγεις τα αιώνια κολαστήρια. Αν δεν το πράξεις θα δεχτείς τιμωρία στην αιώνια ζωή και θα παραδοθείς στο άσβεστο πυρ της κολάσεως. Τότε ο έπαρχος διέταξε να τον κτυπήσουν με ραβδιά και να τον ρίξουν στην κοινή φυλακή της πόλης.

Τη νύχτα ήρθαν στον Κονκόρδιο ο μακάριος Ευτύχιος μαζί με τον άγιο επίσκοπο Άνθιμο για να τον επισκεφθούν. Ο Άνθιμος ήταν φίλος του Τορκουάτου και τον παρακάλεσε να του παραχωρήσει τον φυλακισμένο για λίγο διάστημα. Έτσι ο Κονκόρδιος ελευθερώθηκε νύχτα από τη φυλακή και έζησε μαζί με τον επίσκοπο Άνθιμο για αρκετό καιρό σε χριστιανική κοινωνία. Ο Άνθιμος μάλιστα τον χειροτόνησε σε πρεσβύτερο, και ζώντας μαζί ασκούνταν στη νηστεία και τις προσευχές κάθε ημέρα.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο Τορκουάτος έστειλε ξανά να φέρουν τον Κονκόρδιο και τον ρώτησε για τις σκέψεις του σχετικά με τη ζωή του. Η ζωή για μένα είναι ο Χριστός, στον οποίο προσφέρω καθημερινά θυσία αινέσεως και δοξολογίας, του απάντησε ο άγιος. Τότε ο έπαρχος διέταξε να τον δέσουν αμέσως στον στύλο της κατάκρισης για περαιτέρω σκληρό βασανισμό. Ο άγιος όμως χαιρόμενος δοξολογούσε δυνατά τον Κύριο λέγοντας δόξα σε σένα Κύριε Ιησού Χριστέ μου.

Θυσίασε στον μέγα Δία, επέμενε ο Τορκουάτος, αλλά ο Κονκόρδιος αρνήθηκε να προσκυνήσει την κωφή και άλαλη πέτρα. Είναι μαζί μου ο Κύριός μου Ιησούς Χριστός, στον οποίο υπηρετεί η αθάνατη ψυχή μου με αγάπη. Έπειτα ο έπαρχος εξοργισμένος και απογοητευμένος έστειλε ξανά τον Κονκόρδιο σε στενή και ολοσκότεινη υπόγεια φυλακή. Διέταξε να βάλουν σιδερένιες αλυσίδες στα χέρια και στον λαιμό του και απαγόρευσε σε όλους να τον επισκεφθούν.

Ο σκοπός του ήταν να σκοτώσει τον άγιο μέσω της πείνας και της φοβερής δίψας στη φυλακή. Όμως ο μακάριος Κονκόρδιος δεν αποθαρρύνθηκε αλλά με χαρά άρχισε να δοξολογεί τον παντοδύναμο Θεό μέσα στα δεσμά του. Τα μεσάνυχτα φάνηκε σε αυτόν άγγελος Κυρίου που του είπε να μη φοβάται και να σταθεί γενναία στην πίστη του. Με την παρουσία του αγγέλου ο άγιος ένιωσε ότι τα δεσμά του φωτίζονταν από ουράνια χάρη. Μετά από τρεις ημέρες ο έπαρχος Τορκουάτος έστειλε νύχτα στη φυλακή δύο οπλοφόρους στρατιώτες με μια συγκεκριμένη και απάνθρωπη εντολή.

Τους είπε να αναγγείλουν στον φυλακισμένο ότι έπρεπε να θυσιάσει στους θεούς αλλιώς θα του απέκοπταν την κεφαλή. Οι στρατιώτες ήρθαν στον Κονκόρδιο φέρνοντας μαζί τους ένα ξύλινο είδωλο του θεού Διός για τη θυσία. Άκουσες, του είπαν με βιαστικό τόνο, τι διέταξε ο έπαρχος Τορκουάτος για τη ζωή σου σήμερα; Δεν γνωρίζω τίποτα για το τι διέταξε αυτή τη φορά, απάντησε με ηρεμία ο άγιος μάρτυς. Θυσίασε στον θεό Δία, συνέχισαν οι οπλοφόροι, αλλιώς θα αποκεφαλιστείς αμέσως ως εχθρός των αυτοκρατορικών θεών.

Τότε ο μακάριος Κονκόρδιος ευχαριστώντας τον Θεό είπε δυνατά δόξα σε σένα Κύριε Ιησού Χριστέ μου. Έφτυσε αμέσως μετά στο πρόσωπο του ξύλινου ειδώλου του Διός που κρατούσαν με σεβασμό οι στρατιώτες. Βλέποντας την ιερή αυτή πράξη ένας από τους στρατιώτες ξεσπάθωσε και απέκοψε αμέσως την κεφαλή του αγίου. Έτσι ο μακάριος Κονκόρδιος ομολογώντας τον Κύριο παρέδωσε το πνεύμα του στους ουρανούς γύρω στο εκατόν εβδομήντα πέντε. Δύο κληρικοί και ευλαβείς πιστοί ήρθαν στη φυλακή και πήραν το άγιο σώμα του αποκεφαλισμένου μάρτυρα.

Το τοποθέτησαν λίγο μακριά από την πόλη της Σπολέτης, σε έναν τόπο πλούσια ποτισμένο από άφθονες φυσικές πηγές. Στον τάφο του μάρτυρα Κονκορδίου δαιμονισμένοι και ασθενείς έβρισκαν συνεχείς θεραπείες με τις πρεσβείες του αγίου. Άγιε μάρτυς Κονκόρδιε, που με την παρρησία της ομολογίας σου κατέπεσες πάνω στο είδωλο του Διός, πρέσβευε στον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών μας.