Στις σκοτεινές ημέρες της εικονομαχίας, στις θάλασσες κοντά στη Μονή Μοναγρίας, ο ηγούμενος Ιωάννης παρέδωσε τη ζωή του για την υπεράσπιση των αγίων εικόνων. Σύμφωνα με την παράδοση που διασώθηκε από τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο όσιος Ιωάννης ήταν ηγούμενος της παλαιάς Μονής Μοναγρίας. Η μονή αυτή ανήκε στις γνωστές μοναστικές εστίες της εκκλησιαστικής ιστορίας του Βυζαντίου της εικονομαχικής περιόδου. Ο όσιος Ιωάννης ποίμαινε με ζήλο και αποφασιστικότητα τους μοναχούς της κοινοβιακής αδελφότητάς του στη Μονή Μοναγρίας.

Δεν δέχτηκε ποτέ να συμβιβαστεί με την αιρετική διδασκαλία των εικονομάχων εναντίον της παραδόσεως της Εκκλησίας. Υπερασπίστηκε με σθένος την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων και αρνήθηκε με παρρησία να υπακούσει στις αυτοκρατορικές διαταγές. Συνελήφθη από τους ασεβείς εικονομάχους διώκτες για την παρρησία της ομολογίας της ορθόδοξης πίστης του ως ηγούμενος. Τον έβαλαν τότε ζωντανό μέσα σε έναν μεγάλο σάκο και τον έδεσαν από όλες τις πλευρές.

Με αυτόν τον αποτρόπαιο τρόπο τον έριξαν αμείλικτα στα βαθιά νερά της θάλασσας για να καταποντιστεί. Έτσι ο μακάριος Ιωάννης παρέλαβε τον φωτεινό στέφανο του μαρτυρίου από τον Νυμφίο Χριστό στους ουρανούς. Η ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις τέσσερις του Ιουνίου με ιερές ψαλμωδίες και ευχαριστήρια. Δύο αρχαίοι στίχοι του συναξαριού του υμνούν την αγιότητα της ψυχής του και τον τρόπο της τελειώσεώς του. Λένε ότι ακόμα και αν ένας σάκος τον κρύβει ή ένας τόπος του βυθού, ο ουρανός υποδέχεται τον Ιωάννη.

Άγιε όσιομάρτυς Ιωάννη, που μέσα στον σάκο της θάλασσας έλαβες τον στέφανο της ομολογίας, πρέσβευε στον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών μας.