Στα δάση και τις λίμνες του Γκλένταλοχ της Ιρλανδίας, στις αρχές του έκτου αιώνα μετά Χριστόν, ένας νεαρός ευγενής εγκατέλειψε τη βασιλική του καταγωγή για χάρη της ασκητικής ζωής. Ο Κέβιν, του οποίου το όνομα σημαίνει ευγενώς γεννημένος, καταγόταν από την περιοχή του Λάινστερ, από οικογένεια που είχε δώσει αρκετούς βασιλείς στους Ιρλανδούς. Ο ίδιος όμως υπήρξε ένα ζωντανό υπόδειγμα ταπείνωσης και αυταπαρνήσεως από την παιδική του ηλικία ακόμη. Η γέννησή του αναγγέλθηκε στη μητέρα του από έναν άγγελο που της φανέρωσε τη μέλλουσα αγιότητα του παιδιού της.

Μετά τη βάπτισή του από έναν ιερέα ονόματι Κρόναν, η ανατροφή του ανατέθηκε σε φωτισμένους κληρικούς της εποχής. Όταν ήταν επτά ετών, οι γονείς του τον έστειλαν να μάθει γράμματα κοντά στον άγιο Πέτροκο, ο οποίος επισκεπτόταν τότε την Ιρλανδία. Σε ηλικία δώδεκα ετών τέθηκε υπό την επίβλεψη τριών αγίων γερόντων, του Εογκόιν του Ardstraw, του Λοχάν και του Έννα. Από αυτούς έλαβε την κοσμική και πνευματική του παιδεία και έμαθε να μελετά τις Άγιες Γραφές.

Αξιοποιούσε με ζήλο τα παραδείγματα ζωής των ενάρετων ανδρών και γυναικών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Έτσι ο νεαρός Κέβιν διαμόρφωσε από νωρίς μια στέρεη πνευματική προσωπικότητα γεμάτη προσευχή και αγάπη προς τον Χριστό. Ο Κέβιν ήταν τόσο όμορφος, ώστε μια νεαρή κοπέλα ονόματι Καθλήν φλογίστηκε από επιθυμία προς αυτόν. Ο άγιος νέος όμως αντιστάθηκε σε όλες τις προκλήσεις της και έφυγε μακριά για να αποφύγει τον πειρασμό.

Όταν εκείνη τον βρήκε σε ένα χωράφι και προσπάθησε να τον αγκαλιάσει, ο Κέβιν θωρακίστηκε με το σημείο του Σταυρού και ξέφυγε. Έτρεξε στο δάσος και κρύφτηκε σε ένα κρεβάτι από τσουκνίδες, αλλά εκείνη τον ανακάλυψε ξανά εκεί. Τότε ο άγιος άρπαξε ένα μάτσο τσουκνίδες και την κτύπησε στο πρόσωπο, στα χέρια και στα πόδια. Πληγωμένη από τις τσουκνίδες, η νεαρή κοπέλα συνήλθε από το πάθος της και έπεσε γονατιστή σε μετάνοια. Ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό και από τον άγιο, και υποσχέθηκε να γίνει μοναχή υπηρετώντας τον Χριστό.

Μετά από αυτή τη νίκη επί των πειρασμών της σάρκας, ο Κέβιν αφοσιώθηκε ακόμη περισσότερο στις ιερές μελέτες του και επιθυμούσε τον αναχωρητικό βίο. Η ασκητική αυτή κλήση ήταν συνηθισμένη στην κελτική Εκκλησία, που είχε επηρεαστεί από τους Αιγυπτίους ερημίτες και τους μοναχούς της Γαλατίας. Ο άγιος ήθελε να φύγει από το κοινόβιο, αλλά οι τρεις γέροντες δάσκαλοί του δεν του το επέτρεπαν. Είχε όμως αποκτήσει φήμη αγιότητας, και πολλοί έρχονταν από τις γύρω περιοχές για να ζητήσουν τη συμβουλή του.

Επιθυμώντας να φύγει από αυτή την ανεπιθύμητη προσοχή, ο Κέβιν εγκατέλειψε κρυφά το μοναστήρι και αναχώρησε στην έρημο. Ένας άγγελος τον οδήγησε στο Γκλένταλοχ, την κοιλάδα των δύο λιμνών, όπου έζησε μέσα στην κοιλότητα ενός δέντρου κοντά στις όχθες της Άνω Λίμνης. Παρέμεινε στον τόπο αυτό για αρκετές ημέρες ζώντας μόνο με άγρια χόρτα και νερό από τη λίμνη. Μια αγελάδα ξέφυγε από τον στάβλο της και ήρθε στο δέντρο όπου ζούσε ο άγιος και άρχισε να γλείφει τα ρούχα του.

Με τον καιρό η αγελάδα παρουσίασε ασυνήθιστη αύξηση γάλακτος, και ο ιδιοκτήτης διέταξε τον βοσκό του να την παρακολουθήσει. Έτσι ο βοσκός ανακάλυψε τον άγιο Κέβιν εξαντλημένο από την πείνα και κρυμμένο μέσα στο κούφιο δέντρο. Αναγκάστηκε να μεταφέρει τον άγιο σε μια κουβέρτα με τη βία, αφού εκείνος δεν ήθελε να εγκαταλείψει τον τόπο της ασκήσεώς του. Καθώς τον μετέφεραν με δυσκολία, τα δέντρα του δάσους έγερναν για να τους αφήσουν να περάσουν με σεβασμό.

Ο άγιος Κέβιν τότε ευλόγησε με δάκρυα ολόκληρο το δάσος εκείνο με ευγνωμοσύνη για τη φιλοξενία του. Τα νέα για τον Κέβιν έφτασαν στους τρεις γέροντές του, οι οποίοι ήρθαν να τον φέρουν πίσω στο μοναστήρι τους. Αναγνωρίζοντας την αγιότητα της ζωής του, κατάλαβαν ότι δεν είχαν τίποτα άλλο να του διδάξουν και τον ευλόγησαν να φύγει. Ένας επίσκοπος ονόματι Λουγίδος τον χειροτόνησε ιερέα και τον έστειλε με μερικούς άλλους μοναχούς να ιδρύσει νέα εκκλησία.

Αφού πέρασε λίγο χρόνο κατηχώντας ανθρώπους στο Cluainduach για τη χριστιανική πίστη, μετοίκησε ξανά στο αγαπημένο του Γκλένταλοχ. Καθοδηγούμενος από έναν άγγελο, διέσχισε τα όρη του Γουίκλοου και ίδρυσε ένα μοναστήρι στο κάτω μέρος της κοιλάδας όπου ενώνονται δύο ποτάμια. Όταν οργανώθηκε καλά το μοναστήρι, διόρισε έναν από τους μοναχούς ως ηγούμενο, και αποσύρθηκε ο ίδιος στην ανώτερη κοιλάδα ένα μίλι μακριά. Έχτισε εκεί μια μικρή κατοικία σε ένα στενό σημείο μεταξύ του βουνού και της λίμνης, όπου υπήρχαν πυκνά δάση και διάφανα ρυάκια.

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές ο άγιος έμεινε στον τόπο αυτό για τέσσερα χρόνια, ενώ άλλες αναφέρουν επτά. Στη διάρκεια της ησυχαστικής αυτής περιόδου, τα άγρια ζώα έρχονταν να πιουν νερό από τα χέρια του με μεγάλη ηρεμία. Κάποτε κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής στεκόταν προσευχόμενος μέσα στην καλύβα του με το χέρι του εκτεταμένο έξω από το παράθυρο. Τότε ένα μαυροπούλι έφτιαξε φωλιά στην παλάμη του και γέννησε ένα αυγό για την εποχή της αναπαραγωγής.

Τόσο τρυφερός και ευσπλαχνικός ήταν ο άγιος, ώστε παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι να εκκολαφθούν τα νεοσσά και να φύγουν με τα φτερά τους. Σύμφωνα με την παράδοση, ο άγιος έζησε στο σπήλαιο του Γκλένταλοχ που σήμερα είναι γνωστό ως Κρεβάτι του αγίου Κέβιν. Κάποτε αποσύρθηκε εκεί για τη Σαρακοστή, και ένας άγγελος ήρθε να του πει ότι έπρεπε να μετακινηθεί διότι θα έπεφτε ένας βράχος. Ο άγιος του απάντησε ότι δεν μπορούσε να διακόψει τους ασκητικούς του αγώνες πριν τελειώσει η αγία Τεσσαρακοστή.

Την παραμονή του Πάσχα ο άγγελος επέστρεψε για να τον απομακρύνει, και ο άγιος του είπε ότι θα ήθελε να μείνει εκεί για όλη του τη ζωή. Πείστηκε όμως να φύγει από την υπόσχεση του αγγέλου ότι μεγάλες ευλογίες θα έρχονταν στους πιστούς που θα έφταναν εκεί στο μέλλον. Μόλις απομακρύνθηκε με τη βοήθεια του αγγέλου, ο βράχος κυλίστηκε και έπεσε ακριβώς στη θέση όπου εκείνος στεκόταν. Στη συνέχεια ο άγιος οργάνωσε τη μοναστική αδελφότητα και το κοινόβιο έγινε κέντρο μιας πραγματικής μοναστικής πόλης.

Λέγεται ότι μαζεύτηκαν εκεί χιλιάδες μοναχοί που συνέβαλαν στη διάδοση του χριστιανικού πολιτισμού στην ανατολική Ιρλανδία. Μετά από ένα προσκύνημα στη Ρώμη, ο άγιος Κέβιν έφερε ιερά λείψανα που έκαναν πολλά θαύματα στους πιστούς. Έπειτα από πολλά χρόνια ως πνευματικός οδηγός των μαθητών του και του λαού, κοιμήθηκε εν ειρήνη σε μεγάλη ηλικία. Άγιε Κέβιν, που ζώντας με τα άγρια ζώα και τη φύση δίδαξες την αγάπη και την ταπείνωση του Χριστού, πρέσβευε στον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών μας.