Ο σεπτός Όσιος Πύρρος υπήρξε επίσκοπος της αρχαίας Εκκλησίας και διέπρεψε σε μεγάλη παρθενική και αγγελική καθαρότητα. Δίκαια χαρακτηρίσθηκε από την υμνογραφία της Εκκλησίας ως Παρθένος, καθώς διατήρησε αλώβητη την αγνότητα του σώματος και της ψυχής του. Σύμφωνα με την σύντομη μνεία που σώζεται για αυτόν, ο μακάριος αυτός ιεράρχης απεβίωσε ειρηνικά μετά από θεοφιλή πορεία. Δηλαδή κοιμήθηκε εν Κυρίω χωρίς να χύσει αίμα και χωρίς να υποστεί φυσικό μαρτύριο για την πίστη του.

Η Εκκλησία διέσωσε για αυτόν τον γενναίο αρχιερέα δύο πολύ ωραίους και χαρακτηριστικούς συναξαριακούς στίχους ως μνημόσυνο. Οι στίχοι αυτοί αναφέρουν χαρακτηριστικά πως έστησε Πύρρος πύργον αγνείας μέγαν, δι' ου θεωρεί τον Θεόν χουν θεις κάτω. Με αυτούς τους ποιητικούς στίχους ο υμνογράφος εικονίζει τον όσιο επίσκοπο ως οικοδομούντα έναν μεγάλο πύργο της αγνείας. Μέσω αυτού του υψηλού πνευματικού πύργου ο όσιος ηξιώθη να θεωρεί άμεσα τον αληθινό Θεό και Κύριο.

Ταυτόχρονα η ψυχή του πάτησε με περιφρόνηση κάτω από τα πόδια κάθε γήινο και υλικό φρόνημα. Δυστυχώς δεν έχουμε άλλες λεπτομερείς ιστορικές πληροφορίες για την καταγωγή ή την επισκοπική έδρα του οσίου τούτου ποιμενάρχη. Η αφάνεια αυτή ωστόσο δεν μειώνει διόλου το μέγεθος της παρθενικής αρετής και της ποιμαντικής δράσης του ομολογητού. Πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Πύρρου του Παρθένου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των δούλων σου, αμήν.