Ένας ρωμαίος στρατιώτης έσκισε με τα ίδια του τα χέρια το αυτοκρατορικό διάταγμα που πρόσταζε την προσκύνηση των ειδώλων. Λίγο αργότερα, μέσα στο αμπάρι ενός πλοίου όπου τον είχαν αλυσοδέσει, ο ίδιος ο Χριστός στάθηκε μπροστά του και έλυσε τα δεσμά. Ο Άγιος Ισχυρίων γεννήθηκε στην Κυλλήνη της Αιγύπτου, στην επαρχία Κάφρ Ελ Σέιχ, στα τέλη του τρίτου αιώνα. Η οικογένειά του ήταν χριστιανική και τον ανέθρεψε μέσα στην πίστη, ώστε από μικρό παιδί γνώριζε βαθιά την Αγία Γραφή. Αυτή η αγάπη για τον λόγο του Θεού τον συνόδευε παντού, και έγινε η ρίζα της ακατάλυτης δύναμής του. Σε ηλικία είκοσι ετών κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό, την εποχή ακριβώς που αυτοκράτορας του κράτους ήταν ο Διοκλητιανός. Εκείνος εξαπέλυσε τότε τον μεγαλύτερο διωγμό των Χριστιανών σε όλη την ιστορία της πρώτης Εκκλησίας. Το σκληρό του διάταγμα πρόσταζε την καταστροφή των ναών και την καύση των Αγίων Γραφών και των ιερών βιβλίων. Επέβαλλε ακόμη την κατάσχεση των περιουσιών των Χριστιανών και την υποχρεωτική προσκύνηση των ειδώλων από όλους. Όποιος δεν υπάκουε στην προσταγή, θα αντιμετώπιζε σκληρά βασανιστήρια και στο τέλος βέβαιο θάνατο. Όταν το διάβασαν στους στρατιώτες, ο Ισχυρίων στάθηκε όρθιος και αρνήθηκε να λυγίσει μπροστά στα άψυχα είδωλα.

Στην καρδιά του κρατούσε ζωντανά τα λόγια του προφήτη Δαβίδ, ότι οι θεοί των εθνών είναι δαίμονες χωρίς πραγματική ζωή. Με θάρρος λοιπόν άρπαξε το διάταγμα και το έσκισε, και έτσι άρχισαν αμέσως τα μαρτύριά του. Ο Άγιος είχε δύο αδέλφια, τα οποία από τον φόβο των βασανιστηρίων προσκύνησαν τελικά τα είδωλα. Ο αυτοκράτορας τους έφερε μπροστά του, με την ελπίδα ότι η οικογενειακή πίεση θα τον έκανε να αλλάξει γνώμη. Ήρθαν κοντά του με δάκρυα και τον παρακαλούσαν θερμά να προσκυνήσει κι εκείνος, για να γλιτώσει τη ζωή του. Του θύμιζαν συνεχώς τους δεσμούς του αίματος και τον ικέτευαν να μη χαθεί άδικα τόσο νέος στα χρόνια του. Όταν όμως ο Ισχυρίων δεν λύγισε στις ικεσίες τους, τότε εκείνα τα δύο αδέλφια τον αποκήρυξαν ανοιχτά. Ο Άγιος τους απάντησε ότι όποιος αγαπά τους συγγενείς του περισσότερο από τον Χριστό δεν είναι άξιός του. Τους είπε ακόμη πως, αφού στάθηκαν έτσι, δεν τους αναγνωρίζει πια ως πραγματικά αδέλφια του. Τα λόγια αυτά τα πήρε κατευθείαν από το Ευαγγέλιο, και έτσι απέρριψε κάθε δεσμό που θα τον χώριζε από τον Θεό. Ο θυμός και το μίσος του Διοκλητιανού άναψαν ακόμη περισσότερο, καθώς έβλεπε τον στρατιώτη του εντελώς ακλόνητο στην πίστη.

Έτσι αποφάσισε να τον στείλει εξορία στον αιμοβόρο κυβερνήτη Αρριανό της Αντινόης, που αργότερα έγινε και ο ίδιος Άγιος. Ο Αρριανός φημιζόταν σαν άγριο θηρίο και ήταν γνωστός για την επιδεξιότητά του στα φρικτά βασανιστήρια των Χριστιανών. Κατά διαταγή του αυτοκράτορα, οδήγησαν τον Ισχυρίωνα με αλυσίδες στο αμπάρι ενός πλοίου μαζί με τέσσερις φρουρούς. Καθώς το πλοίο έπλεε στον Νείλο, σταμάτησε κοντά στο μικρό χωριό Ελ Μπίχο της Άνω Αιγύπτου. Εκεί ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός φανερώθηκε στον Άγιο και του είπε με στοργή να έχει θάρρος. Την ίδια στιγμή τα δεσμά του λύθηκαν με θαυμαστό τρόπο και οι κάτοικοι, αν και άπιστοι, τον τίμησαν. Ο Άγιος προφήτευσε τότε ότι ύστερα από το μαρτύριό του θα οικοδομούνταν στο χωριό ναός προς τιμήν του. Έπειτα προσευχήθηκε να συνεχίσει το πλοίο τον δρόμο του, και πράγματι εκείνο κινήθηκε ξανά προς την Αντινόη. Στο Ασιούτ ο Ισχυρίων συνάντησε χριστιανούς από το Ασουάν και την Έσνα, και όλοι μαζί παρηγορήθηκαν για τα μαρτύρια. Είχαν κι εκείνοι μεταφερθεί στον σκληρό κυβερνήτη για να βασανιστούν, και η συντροφιά τους έδωσε δύναμη και ελπίδα. Έτσι ο Άγιος προχωρούσε προς το φρικτό δικαστήριο όχι μόνος, αλλά με αδελφούς που μοιράζονταν την ίδια πίστη και το ίδιο τέλος.

Ο Ισχυρίων στάθηκε μπροστά στον Αρριανό σαν ατρόμητο λιοντάρι, με τα λόγια του Ευαγγελίου στον νου του. Ο κυβερνήτης πότε τον απειλούσε σκληρά και πότε τον δελέαζε με υψηλές τιμές και αξιώματα, για να αρνηθεί τον Θεό. Ο Άγιος όμως απέρριπτε κάθε προσφορά και έλεγε ότι τίποτε δεν ωφελεί τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμο και χάσει την ψυχή. Τότε ο Αρριανός ξεκίνησε εναντίον του μια ολόκληρη σειρά από φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια. Το πρώτο ήταν ο τρομερός τροχός, μια αρχαία μηχανή που τραυμάτιζε θανάσιμα το σώμα με αιχμηρά αντικείμενα. Πάνω σε αυτόν κρεμούσαν τον κατάδικο και τον περιέστρεφαν, ώστε η σάρκα του να σκίζεται στις σκληρές και αιχμηρές επιφάνειες. Όταν όμως τοποθέτησαν τον Άγιο επάνω και τον περιέστρεψαν, με έκπληξη είδαν ότι δεν του προκαλούσαν καμία απολύτως ζημιά. Ύστερα ο Αρριανός διέταξε να ριχτεί το σώμα του μέσα στις φλόγες, αλλά ούτε τότε ο Άγιος κάηκε. Έμεινε εντελώς ανέπαφος από τη φωτιά, όπως ακριβώς ψάλλει ο Δαβίδ ότι ο κίνδυνος δεν αγγίζει τον πιστό. Χιλιάδες έπεφταν γύρω του, μα η φλόγα στεκόταν μακριά από το σώμα του σαν να φοβόταν να το ακουμπήσει. Ο κυβερνήτης δεν μπορούσε να εξηγήσει αυτά τα θαύματα και κατηγόρησε τον Άγιο ότι ήταν μάγος.

Έψαξε λοιπόν σε όλη την Αίγυπτο και βρήκε έναν άντρα, τον Αλέξανδρο, που φημιζόταν ως ο πιο ισχυρός μάγος της χώρας. Τον διέταξε να ετοιμάσει και να δώσει στον Ισχυρίωνα το πιο θανατηφόρο δηλητήριο που γνώριζε. Ο Άγιος όμως έκανε το σημείο του Σταυρού επάνω στο φαρμάκι, το ήπιε με θάρρος και δεν έπαθε απολύτως τίποτε. Ο μάγος, μπροστά σε αυτό το θαύμα, πίστεψε κι εκείνος στον Ιησού Χριστό, και ο Αρριανός διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του. Τα βασανιστήρια του Αγίου αυξήθηκαν κι άλλο, ώσπου τελικά αποκεφαλίστηκε την πρώτη Ιουνίου και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Πολλά χρόνια αργότερα, την εποχή που οι Άραβες είχαν καταλάβει την Αίγυπτο, συνέβη ένα νέο παράδοξο θαύμα. Η εκκλησία του Αγίου στο χωριό Ελ Μπίχο βρισκόταν τότε σε έναν τόπο που χρησίμευε ως χωματερή του χωριού. Ο Άγιος φανερώθηκε στον μουσουλμάνο ιδιοκτήτη, τον Αμπού Κάσεμ, με μορφή έφιππου αξιωματικού, και ζήτησε να αγοράσει τη μισή γη. Ο ιδιοκτήτης απόρησε πώς ένας τόσο επιφανής άνθρωπος θα ήθελε να κατοικήσει σε τόπο τόσο φτωχό και άσημο. Ο Άγιος αποκάλυψε τότε ότι ήταν χριστιανός από την πόλη Κυλλήνη, η οποία βρισκόταν τότε κάτω από βαρείς διωγμούς. Παρέδωσε τα χρήματα, υπέγραψαν συμβόλαιο, κι έπειτα ο Άγιος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς μπροστά στα έκπληκτα μάτια του.

Όταν ο Αμπού Κάσεμ διηγήθηκε το γεγονός στα παιδιά του, εκείνα δεν τον πίστεψαν και νόμισαν ότι μιλούσε από τα γηρατειά. Την ίδια όμως στιγμή ξέσπασε ένας ισχυρός ανεμοστρόβιλος, που καθάρισε αμέσως ολόκληρο τον χώρο από τα σκουπίδια. Τότε κατάλαβε ο μουσουλμάνος ότι είχε δει έναν άνθρωπο αγίας ζωής, έναν γέροντα χριστιανό γεμάτο πίστη και ευλάβεια. Στα τέλη του δέκατου τέταρτου αιώνα, οι πιστοί της Κυλλήνης συνήθιζαν να τελούν ομαδικούς γάμους μία φορά τον χρόνο. Μια χρονιά, επτά γαμπροί και επτά νύφες βρέθηκαν όλοι μαζί στην εκκλησία του Αγίου, ενώ άπιστοι σχεδίαζαν φονική επίθεση. Το βράδυ του Σαββάτου έμειναν όλοι μέσα στον ναό, και το πρωί της Κυριακής τέλεσαν τη Θεία Λειτουργία. Όταν βγήκαν, βρέθηκαν ξαφνικά σε άλλο χωριό, μαζί με την ίδια εκκλησία, το δέντρο, το πηγάδι και τους ιερείς. Ο Άγιος φανερώθηκε και τους εξήγησε ότι τους μετέφερε στο Ελ Μπίχο για να τους σώσει από τη σφαγή. Ύστερα τους βρήκε πλοίο και προσευχήθηκε, κι εκείνο έφτασε στην Κυλλήνη σε λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες. Μέχρι σήμερα, στο μουσείο της εκκλησίας που μετακινήθηκε με θαύμα, φυλάσσονται ο σιδερένιος τροχός και ο ξύλινος ιστός εκείνου του πλοίου. Το πηγάδι της εκκλησίας δίνει ακόμη καθαρό και θαυματουργικό νερό, ενώ στην Κυλλήνη, στον παλιό τόπο του ναού, απλώνεται σήμερα μια λίμνη.

Πηγή: https://agiasofianeoupsichikou.gr/agios-ischyrion-1-iouniou/