Μέσα σε μια απόκρημνη σπηλιά της νότιας Γεωργίας, ένας ταπεινός μοναχός έχτισε με τα ίδια του τα χέρια ένα μικρό μοναστήρι που έμελλε να γίνει φάρος αγιότητας. Όταν ο διάβολος τον γκρέμισε από την κορυφή ενός τεράστιου βράχου, ο Κύριος τον κράτησε αβλαβή, σαν να τον σήκωσε αόρατο χέρι μέσα στον αέρα. Ο Όσιος Μιχαήλ γεννήθηκε στο χωριό Νοργκιάλι της επαρχίας Σαβσέτι, σε μια γωνιά της νότιας Γεωργίας που ανέθρεψε πλήθος αγίων ασκητών. Από νεαρή ηλικία τον τράβηξε ο μοναχικός βίος και πήγε στην έρημο του Μιτζναντζόρι, όπου έλαβε το αγγελικό σχήμα.

Η αγάπη του για τη βαθύτερη άσκηση τον οδήγησε αργότερα στη φημισμένη μονή της Χαντζτά, κέντρο πνευματικότητας της εποχής εκείνης. Με την ευλογία της αδελφότητας ξεκίνησε ένα νέο πνευματικό έργο κοντά στη μονή. Διάλεξε έναν τόπο δυσπρόσιτο, μια σπηλιά σκαλισμένη στην πλαγιά ενός γκρεμού, και έχτισε εκεί ένα μικρό παρεκκλήσι μαζί με κελιά για τους μοναχούς. Ο τόπος ήταν τόσο απομονωμένος και απρόσιτος, ώστε πήρε το όνομα Παρεκχί, που σημαίνει σπηλιά στη γεωργιανή γλώσσα.

Ο Θεός ευαρεστήθηκε από τους κόπους και την ταπείνωση του δούλου Του και τον χαρίτωσε με το θαυμαστό δώρο της θαυματουργίας. Σε μια θεϊκή αποκάλυψη ο Όσιος δέχτηκε εντολή να στείλει τους μαθητές του Σεραπίωνα και Ιωάννη στη μακρινή περιοχή του Σαμτσχέ. Εκείνοι υπάκουσαν αμέσως και βρήκαν στο χωριό Ζάρζμα έναν τόπο κατάλληλο, όπου ίδρυσαν μια όμορφη και πολυάνθρωπη μονή. Έτσι το πνευματικό δέντρο που φύτεψε ο γέροντάς τους άπλωσε τα κλαδιά του σε ολόκληρη τη γεωργιανή γη.

Μετά από καιρό ο Όσιος Μιχαήλ άφησε το ταπεινό του κελί και ανέβηκε στην κορυφή ενός μεγάλου βράχου, αναζητώντας ακόμη πιο σκληρή άσκηση. Εκεί πάνω, μέσα στους ανέμους και την παγωνιά, πάλευε νυχθημερόν με την προσευχή και τη νηστεία. Κάποια μέρα ο πονηρός, ζηλεύοντας την αγιότητά του, τον τράνταξε και τον έκανε να γκρεμιστεί από τον βράχο. Όμως ο Κύριος, που φυλάσσει τους εκλεκτούς Του, τον προστάτευσε με τρόπο θαυμαστό και έμεινε εντελώς αβλαβής.

Ο γέροντας τρομοκρατήθηκε από το συμβάν και θέλησε να συμβουλευτεί έναν πνευματικά έμπειρο πατέρα της εποχής. Έστειλε λοιπόν τους μαθητές του να φέρουν τον σπουδαίο Όσιο Γρηγόριο της Χαντζτά, και του διηγήθηκε με δάκρυα όλα όσα του είχαν συμβεί. Ο μακάριος Γρηγόριος τον παρηγόρησε με γλυκά λόγια και έδιωξε από την καρδιά του τον φόβο και την ταραχή. Ύστερα έστησε δύο σταυρούς, έναν από κάθε πλευρά του κελιού του αδελφού του, ως φρουρούς ακοίμητους της ασκητικής ζωής του.

Του είπε μάλιστα ότι οι δύο αυτοί σταυροί του Χριστού θα τον φυλάσσουν, και πάνω του θα μένει το έλεος της Αγίας Τριάδας και του Τιμίου Σταυρού. Από τότε ο Όσιος Μιχαήλ συνέχισε απερίσπαστος την ασκητική του πορεία, ώσπου έφτασε σε βαθιά γεράματα γεμάτος αρετές και πνευματικούς καρπούς. Παρέδωσε με ειρήνη την ψυχή του στον Κύριο και ενταφιάστηκε στην ίδια τη μονή Παρεκχί που είχε ιδρύσει. Πλήθος ευλαβών προσκυνητών πέρασαν από τον τάφο του και βρήκαν εκεί τη θεραπεία των ασθενειών και των πόνων τους. Σύμφωνα με τον Βασίλειο της Ζάρζμα, οι μαθητές του έγραψαν λόγους για τους κόπους και τα θαύματά του, που όμως χάθηκαν στο πέρασμα των αιώνων.