Έντεκα χιλιάδες διακόσιοι οκτώ Μάρτυρες έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό κάτω από τη σκιά ενός μόνο στρατηγού. Ο Μελέτιος προσευχήθηκε με τέτοια θέρμη που τα δαιμόνια έφυγαν από τους ναούς και μπήκαν μέσα σε σκυλιά. Εκείνα γύριζαν ολόγυρα στα χωριά της Γαλατίας και ούρλιαζαν με τρόπο που τρομοκρατούσε τους κατοίκους της περιοχής. Ο Άγιος υπηρετούσε ως στρατηλάτης στη νότια Γαλατία της Μικράς Ασίας και ήταν βαθιά ριζωμένος στην πίστη του Χριστού.

Η παράδοση τοποθετεί το μαρτύριό του στα χρόνια του Ηλιογάβαλου, ενώ άλλες πηγές μιλούν για την εποχή του Αντωνίνου του Ευσεβούς. Ο στρατηλάτης ζητούσε από τον Κύριο να σβήσει η ειδωλολατρική πλάνη από τις πατρίδες των ανθρώπων. Η προσευχή του υψώθηκε καθαρή και έφερε φόβο μεγάλο στις δυνάμεις του σκότους. Μαζί με τους στρατιώτες του εξόντωσε τα λυσσασμένα σκυλιά και γκρέμισε χωρίς δισταγμό τους βωμούς των ειδώλων. Η πράξη αυτή τάραξε τους ειδωλολάτρες άρχοντες και άναψε αμέσως τη φωτιά της οργής εναντίον του.

Ο ηγεμόνας Μαξιμιανός διέταξε τη σύλληψή του και τον οδήγησε μπροστά στο βήμα του. Ο Μαξιμιανός απαίτησε από τον στρατηλάτη να προσφέρει θυσία στα είδωλα και να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος ούτε καν θέλησε να ακούσει τέτοιον λόγο και στάθηκε ακλόνητος μπροστά στον δικαστή του. Τότε ο τύραννος πρόσταξε να τον χτυπήσουν με σιδερένια σφυριά σε όλο του το σώμα χωρίς έλεος. Μετά τους ραβδισμούς και τα άλλα φρικτά βασανιστήρια οι δήμιοι τον κρέμασαν πάνω σε μια πεύκη.

Κάρφωσαν τα χέρια και τα πόδια του στο ξύλο και τον άφησαν να παραδώσει εκεί το πνεύμα του. Άλλη παράδοση αναφέρει πως οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν δίνοντάς του ένα δηλητήριο θανατηφόρο. Ο μάγος Καλλίνικος είχε ετοιμάσει το φαρμάκι με τέχνη, όμως ο Άγιος δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Όταν ο Καλλίνικος είδε το θαύμα, γκρέμισε μέσα του την παλιά πίστη και ομολόγησε καθαρά τον Χριστό. Από μάγος και υπηρέτης του διαβόλου έγινε αθλητής της Εκκλησίας και βάδισε χαρούμενος προς τον θάνατο.

Οι δήμιοι του απέκοψαν την κεφαλή με ξίφος μπροστά στα μάτια όλων των στρατιωτών. Δύο πιστοί τριβούνοι του τάγματος, ο Στέφανος και ο Ιωάννης, στάθηκαν δίπλα στον στρατηγό τους μέχρι το τέλος. Δεν δείλιασαν μπροστά στον ηγεμόνα και ομολόγησαν με παρρησία ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός αληθινός Θεός. Ο τύραννος έδωσε διαταγή να τους αποκεφαλίσουν μαζί και τα δύο σπαθιά κατέβηκαν την ίδια στιγμή. Οι κεφαλές των δύο αγίων έπεσαν στο χώμα, όμως οι ψυχές τους ανέβηκαν στεφανωμένες στον ουρανό.

Στη συνέχεια, οι υπόλοιποι στρατιώτες του ίδιου τάγματος συγκεντρώθηκαν και φώναξαν με δυνατή φωνή την πίστη τους. Δήλωσαν όλοι μαζί ότι είναι χριστιανοί και ότι ακολουθούν τον ίδιο δρόμο με τον στρατηλάτη τους. Ο Μαξιμιανός εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τους σφάξουν με το ξίφος μαζί με τις οικογένειές τους. Σύζυγοι και παιδιά οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης και έδωσαν την ψυχή τους χωρίς γογγυσμό. Χίλιοι διακόσιοι δεκαοκτώ άνδρες έπεσαν εκείνη την ημέρα, αν και ορισμένες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό σε έντεκα χιλιάδες.

Όλοι μαζί εισήλθαν στη χορεία των αθλητών του Χριστού με στεφάνια αμάραντα στα κεφάλια τους. Ανάμεσα στους Μάρτυρες ξεχωρίζουν τα ονόματα δώδεκα τριβούνων που στάθηκαν στο πλευρό του στρατηλάτη. Ο Φαύστος, ο Φήστος, ο Μάρκελλος, ο Θεόδωρος και ένας άλλος Μελέτιος υπέγραψαν με το αίμα τους την πίστη. Δίπλα τους πρόσφεραν τη μαρτυρία τους ο Σέργιος, ο Μαρκελλίνος, ο Φήλιξ και ο Φωτεινός με αδιάσειστο φρόνημα. Συμπληρώνουν τη δωδεκάδα ο Θεοδωρίσκος, ο Μερκούριος και ο Δίδυμος, που έδωσαν επίσης τις κεφαλές τους στο ξίφος.

Άλλοι δύο επιφανείς Μάρτυρες, ο Θεόδωρος και ο Φαύστος, ρίχτηκαν μέσα στις φλόγες μαζί με ένα μεγάλο πλήθος. Η φωτιά κατέκαψε τα σώματά τους, όμως το ευωδιαστό θυμίαμα της θυσίας τους ανέβηκε στον ουρανό καθαρό. Οι γυναίκες και τα παιδιά που υπέφεραν δεν λησμονήθηκαν ποτέ από την Εκκλησία, η οποία τιμά τα ονόματά τους. Η Μαρκιανή, η Σωσάννη και η Παλλαδία ξυλοκοπήθηκαν σκληρά με ξύλινα ραβδιά μέχρι να παραδώσουν την αγνή ψυχή τους. Δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, σφαγιάστηκαν από τη μάχαιρα των δημίων μέσα στην αθωότητα της ηλικίας τους.

Έγιναν έτσι δούλοι Χριστιανοί του Κυρίου και κατέλαβαν θέσεις τιμημένες ανάμεσα στα νήπια της Βηθλεέμ. Ο Σεραπίων καταγόταν από την Αίγυπτο και βρέθηκε στη Γαλατία την ώρα ακριβώς που ο Μελέτιος μαρτυρούσε. Ήταν ακόμη ειδωλολάτρης όταν αντίκρισε με τα ίδια του τα μάτια τη γενναιότητα του στρατηλάτη και των συντρόφων του. Είδε με πόση χαρά οι χριστιανοί πέθαιναν για τον Κύριό τους και αισθάνθηκε μέσα του τη φλόγα της αλήθειας. Όταν είδε επίσης τον Άγιο Μελέτιο να συντρίβει με την προσευχή του τα είδωλα μέσα στους ναούς, λύγισε τελείως.

Πίστεψε αμέσως στον Χριστό και ομολόγησε δημόσια το όνομά του χωρίς να φοβηθεί τον θυμό του ηγεμόνα. Οι στρατιώτες τον συνέλαβαν και τον έριξαν στη φυλακή για να ετοιμαστεί η εκτέλεσή του. Εκεί μέσα έγινε το μεγάλο θαύμα: ένας άγγελος Κυρίου κατέβηκε και τον χειροτόνησε επίσκοπο της Εκκλησίας. Η αποστολή του ήταν να στηρίξει όσους ποθούσαν να αθλήσουν για τη δόξα του Χριστού στις ημέρες εκείνες. Σαν επίσκοπος πια οδήγησε πολλούς προς το μαρτύριο και τους ετοίμασε με λόγια θερμά για την τελευταία τους στιγμή.

Στο τέλος και ο ίδιος αποκεφαλίστηκε από τα χέρια εκείνων που λάτρευαν γλυπτά είδωλα. Η ομολογία αυτών των Μαρτύρων συντάραξε τη Γαλατία και άνοιξε νέους δρόμους για την Εκκλησία στις περιοχές της Μικράς Ασίας. Οι αρχές νόμιζαν ότι με τις σφαγές θα έσβηναν το φως, όμως κάθε σταγόνα αίματος γινόταν σπόρος νέας πίστης. Στρατιώτες, αξιωματικοί, γυναίκες, νήπια και ένας μάγος βάδισαν τον ίδιο δρόμο προς τη βασιλεία του Θεού. Όλοι μαζί συγκρότησαν μια στρατιά ουράνια, μεγαλύτερη και ισχυρότερη από όλα τα ρωμαϊκά τάγματα της εποχής τους.

Ο στρατηλάτης Μελέτιος ηγείται αυτής της παράταξης με τα σημάδια των καρφιών στο σώμα του ως διακριτικά τιμής. Δίπλα του στέκουν ο Στέφανος και ο Ιωάννης, οι δύο τριβούνοι που πρόσφεραν τις κεφαλές τους για την αλήθεια. Ο μάγος Καλλίνικος, αλλαγμένος ριζικά από τη χάρη, λάμπει τώρα ανάμεσα στους αγωνιστές της πίστεως. Ο επίσκοπος Σεραπίων κρατά το ποιμαντικό του ραβδί και οδηγεί τους νεοφώτιστους αδελφούς προς τον ουράνιο νυμφώνα. Οι τρεις γυναίκες, Μαρκιανή, Σωσάννη και Παλλαδία, στέκουν δίπλα τους με τα ξύλινα στεφάνια του μαρτυρίου τους.

Τα δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, ψελλίζουν το όνομα του Χριστού στην αγκαλιά της Παναγίας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη αυτής της θαυμαστής συνοδείας στις είκοσι τέσσερις του μηνός Μαΐου κάθε χρόνο. Οι υμνογράφοι έγραψαν στίχους για κάθε Μάρτυρα, αναγνωρίζοντας τη δική του ιδιαίτερη συμβολή στη μεγάλη αυτή νίκη. Για τον Μελέτιο λένε πως η πεύκη του μαρτυρίου του φάνηκε πικρή στα μάτια των ανθρώπων. Όμως για τον ίδιο τον Άγιο έγινε μέλι γλυκύτατο, σαν εκείνο που έβγαζαν τα μελίσσια του Υμηττού.

Για τον Καλλίνικο σημειώνουν ότι το ξίφος τον άλλαξε από μάγο σε αθλητή του Χριστού. Για τον Σεραπίωνα τραγουδούν ότι αρνήθηκε τη θυσία στα γλυπτά είδωλα και γι’ αυτό έχασε την κεφαλή του. Για τους δώδεκα τριβούνους θυμίζουν ότι αντάλλαξαν τις φθαρτές αξίες του κόσμου με την άφθαρτη δόξα του ουρανού. Για τα νήπια ψάλλουν ότι έγιναν αληθινοί χριστιανοί δούλοι του Κυρίου, μικροί στην ηλικία αλλά γίγαντες στην πίστη. Για τις τρεις γυναίκες λένε ότι αρνήθηκαν να θυσιάσουν στην Παλλάδα και προτίμησαν τον ξύλινο θάνατο για χάρη του Χριστού.

Έτσι ολόκληρη η ομάδα κατατάχθηκε στους χιλιάδες αθλητές που ψάλλει ο προφήτης Δαβίδ στους ψαλμούς του. **05_24_Άγιος_Μελέτιος_Στρατηλάτης_Ελληνικά_Καθαρά. Έντεκα χιλιάδες διακόσιοι οκτώ Μάρτυρες έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό κάτω από τη σκιά ενός μόνο στρατηγού. Ο Μελέτιος προσευχήθηκε με τέτοια θέρμη που τα δαιμόνια έφυγαν από τους ναούς και μπήκαν μέσα σε σκυλιά. Εκείνα γύριζαν ολόγυρα στα χωριά της Γαλατίας και ούρλιαζαν με τρόπο που τρομοκρατούσε τους κατοίκους της περιοχής.

Ο Άγιος υπηρετούσε ως στρατηλάτης στη νότια Γαλατία της Μικράς Ασίας και ήταν βαθιά ριζωμένος στην πίστη του Χριστού. Η παράδοση τοποθετεί το μαρτύριό του στα χρόνια του Ηλιογάβαλου, ενώ άλλες πηγές μιλούν για την εποχή του Αντωνίνου του Ευσεβούς. Ο στρατηλάτης ζητούσε από τον Κύριο να σβήσει η ειδωλολατρική πλάνη από τις πατρίδες των ανθρώπων. Η προσευχή του υψώθηκε καθαρή και έφερε φόβο μεγάλο στις δυνάμεις του σκότους. Μαζί με τους στρατιώτες του εξόντωσε τα λυσσασμένα σκυλιά και γκρέμισε χωρίς δισταγμό τους βωμούς των ειδώλων.

Η πράξη αυτή τάραξε τους ειδωλολάτρες άρχοντες και άναψε αμέσως τη φωτιά της οργής εναντίον του. Ο ηγεμόνας Μαξιμιανός διέταξε τη σύλληψή του και τον οδήγησε μπροστά στο βήμα του. Ο Μαξιμιανός απαίτησε από τον στρατηλάτη να προσφέρει θυσία στα είδωλα και να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος ούτε καν θέλησε να ακούσει τέτοιον λόγο και στάθηκε ακλόνητος μπροστά στον δικαστή του. Τότε ο τύραννος πρόσταξε να τον χτυπήσουν με σιδερένια σφυριά σε όλο του το σώμα χωρίς έλεος.

Μετά τους ραβδισμούς και τα άλλα φρικτά βασανιστήρια οι δήμιοι τον κρέμασαν πάνω σε μια πεύκη. Κάρφωσαν τα χέρια και τα πόδια του στο ξύλο και τον άφησαν να παραδώσει εκεί το πνεύμα του. Άλλη παράδοση αναφέρει πως οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν δίνοντάς του ένα δηλητήριο θανατηφόρο. Ο μάγος Καλλίνικος είχε ετοιμάσει το φαρμάκι με τέχνη, όμως ο Άγιος δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Όταν ο Καλλίνικος είδε το θαύμα, γκρέμισε μέσα του την παλιά πίστη και ομολόγησε καθαρά τον Χριστό.

Από μάγος και υπηρέτης του διαβόλου έγινε αθλητής της Εκκλησίας και βάδισε χαρούμενος προς τον θάνατο. Οι δήμιοι του απέκοψαν την κεφαλή με ξίφος μπροστά στα μάτια όλων των παρισταμένων στρατιωτών. Δύο πιστοί τριβούνοι του τάγματος, ο Στέφανος και ο Ιωάννης, στάθηκαν δίπλα στον στρατηγό τους μέχρι το τέλος. Δεν δείλιασαν μπροστά στον ηγεμόνα και ομολόγησαν με παρρησία ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός αληθινός Θεός. Ο τύραννος έδωσε διαταγή να τους αποκεφαλίσουν μαζί και τα δύο σπαθιά κατέβηκαν την ίδια ακριβώς στιγμή.

Οι κεφαλές των δύο αγίων έπεσαν στο χώμα, όμως οι ψυχές τους ανέβηκαν στεφανωμένες στον ουρανό. Στη συνέχεια οι υπόλοιποι στρατιώτες του ίδιου τάγματος συγκεντρώθηκαν και φώναξαν με δυνατή φωνή την πίστη τους. Δήλωσαν όλοι μαζί ότι είναι χριστιανοί και ότι ακολουθούν τον ίδιο δρόμο με τον στρατηλάτη τους. Ο Μαξιμιανός εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τους σφάξουν με το ξίφος μαζί με τις οικογένειές τους. Σύζυγοι και παιδιά οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης και έδωσαν την ψυχή τους χωρίς κανέναν γογγυσμό.

Χίλιοι διακόσιοι δεκαοκτώ άνδρες έπεσαν εκείνη την ημέρα, αν και ορισμένες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό σε έντεκα χιλιάδες. Όλοι μαζί εισήλθαν στη χορεία των αθλητών του Χριστού με στεφάνια αμάραντα στα κεφάλια τους. Ανάμεσα στους Μάρτυρες ξεχωρίζουν τα ονόματα δώδεκα τριβούνων που στάθηκαν στο πλευρό του στρατηλάτη ως το τέλος. Ο Φαύστος, ο Φήστος, ο Μάρκελλος, ο Θεόδωρος και ένας άλλος Μελέτιος υπέγραψαν με το αίμα τους την πίστη. Δίπλα τους πρόσφεραν τη μαρτυρία τους ο Σέργιος, ο Μαρκελλίνος, ο Φήλιξ και ο Φωτεινός με αδιάσειστο φρόνημα.

Συμπληρώνουν τη δωδεκάδα ο Θεοδωρίσκος, ο Μερκούριος και ο Δίδυμος, που έδωσαν επίσης τις κεφαλές τους στο ξίφος. Άλλοι δύο επιφανείς Μάρτυρες, ο Θεόδωρος και ο Φαύστος, ρίχτηκαν μέσα στις φλόγες μαζί με ένα μεγάλο πλήθος. Η φωτιά κατέκαψε τα σώματά τους, όμως το ευωδιαστό θυμίαμα της θυσίας τους ανέβηκε στον ουρανό καθαρό. Οι γυναίκες και τα παιδιά που υπέφεραν δεν λησμονήθηκαν ποτέ από την Εκκλησία, η οποία τιμά πάντοτε τα ονόματά τους. Η Μαρκιανή, η Σωσάννη και η Παλλαδία ξυλοκοπήθηκαν σκληρά με ξύλινα ραβδιά μέχρι να παραδώσουν την αγνή ψυχή τους.

Δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, σφαγιάστηκαν από τη μάχαιρα των δημίων μέσα στην αθωότητα της ηλικίας τους. Έγιναν έτσι δούλοι Χριστιανοί του Κυρίου και κατέλαβαν θέσεις τιμημένες ανάμεσα στα νήπια της Βηθλεέμ. Ο Σεραπίων καταγόταν από την Αίγυπτο και βρέθηκε στη Γαλατία την ώρα ακριβώς που ο Μελέτιος μαρτυρούσε για τον Χριστό. Ήταν ακόμη ειδωλολάτρης όταν αντίκρισε με τα ίδια του τα μάτια τη γενναιότητα του στρατηλάτη και των συντρόφων του.

Είδε με πόση χαρά οι χριστιανοί πέθαιναν για τον Κύριό τους και αισθάνθηκε μέσα του τη φλόγα της αλήθειας. Όταν είδε επίσης τον Άγιο Μελέτιο να συντρίβει με την προσευχή του τα είδωλα μέσα στους ναούς, λύγισε τελείως. Πίστεψε αμέσως στον Χριστό και ομολόγησε δημόσια το όνομά του χωρίς να φοβηθεί τον θυμό του ηγεμόνα Μαξιμιανού. Οι στρατιώτες τον συνέλαβαν και τον έριξαν στη φυλακή για να ετοιμαστεί η εκτέλεσή του από τους δημίους. Εκεί μέσα έγινε το μεγάλο θαύμα, καθώς ένας άγγελος Κυρίου κατέβηκε και τον χειροτόνησε επίσκοπο της Εκκλησίας.

Η αποστολή του ήταν να στηρίξει όσους ποθούσαν να αθλήσουν για τη δόξα του Χριστού στις ημέρες εκείνες. Σαν επίσκοπος πια οδήγησε πολλούς προς το μαρτύριο και τους ετοίμασε με λόγια θερμά για την τελευταία στιγμή. Στο τέλος και ο ίδιος αποκεφαλίστηκε από τα χέρια εκείνων που λάτρευαν γλυπτά είδωλα χωρίς ψυχή. Η ομολογία αυτών των Μαρτύρων συντάραξε τη Γαλατία και άνοιξε νέους δρόμους για την Εκκλησία στις περιοχές της Μικράς Ασίας. Οι αρχές νόμιζαν ότι με τις σφαγές θα έσβηναν το φως, όμως κάθε σταγόνα αίματος γινόταν σπόρος νέας πίστης.

Στρατιώτες, αξιωματικοί, γυναίκες, νήπια και ένας πρώην μάγος βάδισαν τον ίδιο δρόμο προς τη βασιλεία του Θεού. Όλοι μαζί συγκρότησαν μια στρατιά ουράνια, μεγαλύτερη και ισχυρότερη από όλα τα ρωμαϊκά τάγματα της εποχής τους. Ο στρατηλάτης Μελέτιος ηγείται αυτής της παράταξης με τα σημάδια των καρφιών στο σώμα του ως διακριτικά τιμής. Δίπλα του στέκουν ο Στέφανος και ο Ιωάννης, οι δύο τριβούνοι που πρόσφεραν τις κεφαλές τους για την αλήθεια. Ο μάγος Καλλίνικος, αλλαγμένος ριζικά από τη χάρη του Θεού, λάμπει τώρα ανάμεσα στους αγωνιστές της πίστεως.

Ο επίσκοπος Σεραπίων κρατά το ποιμαντικό του ραβδί και οδηγεί τους νεοφώτιστους αδελφούς προς τον ουράνιο νυμφώνα. Οι τρεις γυναίκες, η Μαρκιανή, η Σωσάννη και η Παλλαδία, στέκουν δίπλα τους με τα στεφάνια του μαρτυρίου τους. Τα δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, ψελλίζουν το όνομα του Χριστού στην αγκαλιά της Παναγίας μητέρας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη αυτής της θαυμαστής συνοδείας στις είκοσι τέσσερις του μηνός Μαΐου κάθε χρόνο. Οι υμνογράφοι έγραψαν στίχους για κάθε Μάρτυρα, αναγνωρίζοντας τη δική του ιδιαίτερη συμβολή στη μεγάλη αυτή νίκη.

Για τον Μελέτιο λένε πως η πεύκη του μαρτυρίου του φάνηκε πικρή στα μάτια των ανθρώπων του κόσμου. Όμως για τον ίδιο τον Άγιο έγινε μέλι γλυκύτατο, σαν εκείνο που έβγαζαν τα μελίσσια του Υμηττού. Για τον Καλλίνικο σημειώνουν ότι το ξίφος τον άλλαξε από μάγο σε αθλητή του Χριστού και της Εκκλησίας. Για τον Σεραπίωνα τραγουδούν ότι αρνήθηκε τη θυσία στα γλυπτά είδωλα και γι’ αυτό έχασε την κεφαλή του. Για τους δώδεκα τριβούνους θυμίζουν ότι αντάλλαξαν τις φθαρτές αξίες του κόσμου με την άφθαρτη δόξα του ουρανού.

Για τα νήπια ψάλλουν ότι έγιναν αληθινοί χριστιανοί δούλοι του Κυρίου, μικροί στην ηλικία αλλά γίγαντες στην πίστη. Για τις τρεις γυναίκες λένε ότι αρνήθηκαν να θυσιάσουν στην Παλλάδα και προτίμησαν τον ξύλινο θάνατο για χάρη του Χριστού. Έτσι ολόκληρη η ομάδα κατατάχθηκε στους χιλιάδες αθλητές που ψάλλει ο προφήτης Δαβίδ στους ψαλμούς του. **Αρχείο παράδοσης:** `05_24_Άγιος_Μελέτιος_Στρατηλάτης_Ελληνικά_Καθαρά.