Σε μια στενή χαραμάδα του βράχου, που χωρούσε με δυσκολία ένα μόνο σώμα, ο όσιος Δοδώ προσευχόταν ακατάπαυστα μέρα και νύχτα. Ο πρίγκιπας από την οικογένεια των Ανδρονικάσβιλι έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ασκητές της Γεωργίας στον δέκατο αιώνα. Ο όσιος Δοδώ υπήρξε σύντροφος και συνασκητής του αγίου Δαβίδ της Γκαρέτζι, του φωτιστή της Γεωργίας. Ανήκε στη βασιλική οικογένεια των Ανδρονικάσβιλι και είχε αξιωθεί επιμελούς ανατροφής στους ορθόδοξους κανόνες της πίστεως.
Από νέος ακόμη έλαβε το άγιο σχήμα και αναδείχθηκε σε άνθρωπο πλούσιο σε όλες τις ανθρώπινες αρετές. Αγαπούσε σταθερά την πτωχεία και την πνευματική απομόνωση της ησυχαστικής μοναχικής ζωής μέσα στις ορεινές ερήμους της χώρας. Έζησε αρχικά ως ταπεινός ερημίτης στη Νινοτσμίντα της επαρχίας Καχέτι της ορθόδοξης Γεωργίας του δέκατου αιώνα. Στη μοναξιά του βουνού καλλιέργησε με ζήλο την προσευχή και τη νηστεία της αυστηρής γεωργιανής μοναστικής παραδόσεως.
Άκουσε ωστόσο μια μέρα για τα θαύματα του οσίου Δαβίδ της Γκαρέτζι και ξεκίνησε να τα δει με τα ίδια του τα μάτια. Οι δύο όσιοι πατέρες χαιρέτησαν θερμά ο ένας τον άλλο και άρχισαν να συνασκούν στην ίδια έρημο. Ο άγιος Δαβίδ εντυπωσιάστηκε από την αφοσίωση του Δοδώ στην ορθόδοξη πίστη και του πρότεινε νέα διακονία. Τον πρότρεψε με αδελφική ευθύτητα να πάρει μαζί του μερικούς από τους άλλους μοναχούς της αδελφότητας.
Έπρεπε να ξεκινήσουν την κατασκευή νέων κελιών στο απέναντι βουνό της ευλαβούς ερήμου της Γεωργίας. Οι αδελφοί κατασκεύασαν τα μοναστικά κελιά και άρχισαν να κοπιάζουν εκεί με ολοκληρωτικό ασκητικό ζήλο και αυτοθυσία. Σύντομα ο αριθμός των κελιών έφτασε συνολικά τα διακόσια μέσα στα βράχια της ορεινής εκείνης ερήμου. Ο όσιος Δοδώ απομονώθηκε σε μια στενή χαραμάδα του βράχου, που χωρούσε μόλις ένα μόνο σώμα. Μέρα και νύχτα, χειμώνα και καλοκαίρι, με τη ζέστη και το κρύο, προσευχόταν με δάκρυα μετανοίας.
Παρακαλούσε διαρκώς για τη συγχώρεση των αμαρτιών του και για τη στερέωση των ψυχών των αδελφών του. Ζητούσε με αδιάκοπη μετανοητική προσευχή την εδραίωση της αληθινής πίστεως σε ολόκληρη τη γεωργιανή χώρα. Έγινε με τη ζωή του παράδειγμα ασκητικής πορείας και πραγματικός φάρος της ορθοδόξου παραδόσεως της Γεωργίας. Πολλοί προσέρχονταν να ζητήσουν τη συμβουλή του και έβρισκαν στα λόγια του παρηγοριά και πνευματική στήριξη. Δίδασκε τους νέους μοναχούς τη θεωρητική και την πρακτική πλευρά της εν Χριστώ ασκητικής ζωής.
Κάποτε ο όσιος Δαβίδ θεράπευσε με θαυμαστό τρόπο τον γιο του πρίγκιπα Μπουμπακάρ της Ρουστάβι. Ο ευγνώμων πρίγκιπας δώρισε τότε τροφή και άλλα αναγκαία στους μοναχούς του Γκαρέτζι ως σημείο ευχαριστίας. Ο άγιος Δαβίδ πήρε μέρος από τη δωρεά για τη μονή του και έστειλε ό,τι έμεινε στον όσιο Δοδώ. Συμβούλευσε επίσης τον Μπουμπακάρ να βαπτιστεί από τον ίδιο τον όσιο Δοδώ μαζί με όλη την αυλή του.
Ο όσιος Δοδώ τον υποδέχθηκε με χαρά και βάπτισε τον Μπουμπακάρ, τους γιους του και όλη τη συνοδεία. Έτσι ο ευσεβής πρίγκιπας μαζί με την οικογένειά του εντάχθηκαν στην ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Ο όσιος Δοδώ ασκήτεψε σε βαθιά γεροντική ηλικία στη μονή την οποία είχε ιδρύσει με τους κόπους του. Κοιμήθηκε τέλος ειρηνικά και παρέδωσε την αγία ψυχή του στα ευσπλαχνικά χέρια του Σωτήρος Χριστού. Οι πνευματικοί γιοι και αδελφοί του τον έθαψαν με ευλάβεια στο σπήλαιο όπου είχε ασκητέψει.
Αργότερα οικοδομήθηκε εκκλησία πάνω από τον τάφο του, ώστε να τιμάται η μνήμη του από όλους. Ο τόπος έγινε αγαπητό προσκύνημα για τους ευσεβείς ορθοδόξους από όλη τη χώρα της Γεωργίας. Με τις πρεσβείες του οσίου Δοδώ της Γκαρέτζι, Κύριε, αξίωσε κι εμάς της επουράνιας σου βασιλείας.