Σεραφείμ της Δόξης πέταξε με πύρινο κάρβουνο από το ουράνιο θυσιαστήριο και άγγιξε τα χείλη του προφήτη Ησαΐα. Με αυτό το θαυμαστό σημείο καθαρίστηκαν τα χείλη του και απαλλάχθηκε από κάθε ανομία, για να γίνει κήρυκας του Θεού. Ο Άγιος Προφήτης Ησαΐας καταγόταν από τη φυλή του Βενιαμίν και γεννήθηκε γύρω στο επτακόσια εξήντα προ Χριστού. Ήταν γιος του Αμώς, για τον οποίο η ιουδαϊκή παράδοση λέει ότι ήταν αδελφός του βασιλιά Αμασίου. Έζησε στην Ιερουσαλήμ, την πρωτεύουσα του Ιουδαϊκού βασιλείου, στα δύσκολα χρόνια της ηθικής διαφθοράς του λαού.

Από τα παιδικά του χρόνια διδασκόταν τις Γραφές και ζούσε με ευσέβεια στον φόβο του αληθινού Θεού. Νυμφεύθηκε μία ευσεβή και θεοφοβούμενη γυναίκα, η οποία επίσης είχε χάρισμα προφητείας από τον αληθινό Θεό. Απέκτησε δύο γιους, οι οποίοι έλαβαν συμβολικά ονόματα ως σημεία προς τον λαό του Ισραήλ. Στα νεαρά του χρόνια έζησε υπό την ένδοξη βασιλεία του σοφού Οζία, η οποία είχε ευεργετική επίδραση στην ψυχή του. Όταν ο Οζίας πέθανε γύρω στο επτακόσια τριάντα επτά, ο Ησαΐας προσευχόταν στον ναό την ώρα της λατρείας.

Τότε αξιώθηκε να δει την μεγάλη και θαυμαστή οπτασία που τον κάλεσε σε προφητική διακονία στον λαό. Η οπτασία αυτή υπήρξε σταθμός στη ζωή του και τον προετοίμασε για την κοπιαστική διακονία του. Ο προφήτης είδε τον Κύριο Σαβαώθ να κάθεται σε υψηλό και ένδοξο θρόνο, ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Τα κράσπεδα της βασιλικής στολής γέμιζαν ολόκληρο τον ναό, ενώ τα Σεραφείμ στέκονταν γύρω από τον θρόνο. Καθένας από αυτούς είχε έξι φτερά, με δύο σκέπαζε το πρόσωπό του, με δύο τα πόδια και με δύο πετούσε.

Ψάλλαν με δυνατή φωνή «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης Αυτού». Από τη δοξολογία τους τα ανώφλια των πυλών κουνήθηκαν και ο ναός γέμισε με μυστικό θυμίαμα. Ο Ησαΐας τρόμαξε τόσο, ώστε φώναξε «αλίμονο σε μέ τον αμαρτωλό και ανάξιο, γιατί έχω ακάθαρτα χείλη». Τότε ένα από τα Σεραφείμ πέταξε προς αυτόν και κρατούσε πύρινο κάρβουνο από το ουράνιο θυσιαστήριο. Άγγιξε τα χείλη του και του είπε ότι αφαιρέθηκε η ανομία του και καθαρίστηκε από την αμαρτία.

Έπειτα άκουσε τη φωνή του Κυρίου που ρωτούσε ποιον να στείλει για να μιλήσει στον λαό. Ο Άγιος, γεμάτος από ιερή βεβαιότητα, απάντησε με ταπείνωση «ιδού, εγώ, στείλε με στον λαό σου». Ο Κύριος δέχθηκε την προσφορά του και τον στέλνει στον σκληροτράχηλο εκείνο λαό του Ισραήλ. Με αυτή την κλήση ξεκίνησε τη μακρά και πολύκοπη προφητική του διακονία, που κράτησε πολλές δεκαετίες. Ο προφήτης άρχισε αμέσως το έργο του, χωρίς να περιορίσει τη διακονία του στο Ιουδαϊκό βασίλειο μόνο.

Ωστόσο, όταν ξεκίνησε το προφητικό κήρυγμά του, οι ημέρες του Ισραηλιτικού βασιλείου είχαν ήδη μετρηθεί. Προφήτευσε το μεγάλο κακό, που κρεμόταν πάνω από τη Σαμάρεια, την πρωτεύουσα του βορείου βασιλείου. Είπε «αλίμονο σου, Σαμάρεια, στεφάνι της υπερηφάνειας των μεθυσμένων Εφραιμιτών, που ξηραίνεται σαν ώριμο σύκο». Η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε σύντομα, καθώς το επτακόσια είκοσιδύο προ Χριστού η Σαμάρεια έπεσε. Ο Σαργών, ο βασιλιάς της Ασσυρίας, την κατέλαβε και το βασίλειο του Ισραήλ έπαψε για πάντα να υπάρχει.

Έτσι οι Ισραηλίτες, που είχαν εγκαταλείψει όλες τις εντολές του Κυρίου Θεού, αποβλήθηκαν από το πρόσωπό του. Δεν απέμεινε κανείς πια, εκτός από τη φυλή του Ιούδα στο νότιο μέρος της Παλαιστίνης. Μετά την πτώση της Σαμάρειας, ο Ησαΐας στράφηκε στο Ιουδαϊκό βασίλειο, όπου ο πονηρός Άχαζ κυβερνούσε. Ο Άχαζ ήταν Ισραηλίτης από καταγωγή και ειδωλολάτρης από ψυχή, και προσπάθησε να μιμηθεί τα ειδωλολατρικά παραδείγματα της Φοινίκης. Έβαλε στον ναό του Κυρίου είδωλο της Αστάρτης και στους δρόμους έχτισε βωμούς για τη λατρεία της φωτιάς.

Έφτασε σε σημείο να θυσιάσει έναν από τους ίδιους τους γιους του στο πύρινο είδωλο του Μολώχ. Όταν οι σύμμαχοι βασιλείς Φακέη και Ρετσίν επιτέθηκαν στην Ιερουσαλήμ, στην πόλη επικρατούσε τρόμος και αναστάτωση. Αλλά ο εύσπλαχνος Κύριος δεν εγκατέλειψε τον λαό του και έστειλε τον Ησαΐα να συναντήσει τον Άχαζ. Ο προφήτης τον βρήκε στον δρόμο για το χωράφι του Λευκαντή και του είπε «πρόσεχε και να έχεις ησυχία». Πρόσθεσε «μη φοβηθείς και ας μην ανησυχήσει η καρδιά σου, γιατί ο Κύριος σε προστατεύει».

Είπε ότι το σχέδιό τους εναντίον της Ιερουσαλήμ δεν θα πραγματοποιηθεί, παρά τα φοβερά λόγια των δύο εχθρικών βασιλέων. Ο Άχαζ όμως δεν πίστευσε τα προφητικά λόγια του Ησαΐα και επιζητούσε ανθρώπινη βοήθεια από την Ασσυρία. Ο προφήτης τότε διαβίβασε στον λαό την περίφημη προφητεία της παρθενικής γεννήσεως του Σωτήρα Χριστού. Είπε «ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ». Έτσι η αγία Παρθένος Μαρία και ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού προφητεύθηκαν αιώνες πριν συμβούν αυτά.

Ο Ησαΐας προφήτευσε επίσης για τα πάθη του Σωτήρος, για τη γέννηση και για τη δόξα της επιγείου παρουσίας του. Δικαίως ονομάστηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας πέμπτος ευαγγελιστής, εξαιτίας της σαφήνειας των προφητειών του. Οι προφητείες του διαβάζονται μέχρι σήμερα στις ακολουθίες της Εκκλησίας ως Παλαιοδιαθηκικά αναγνώσματα στους πιστούς. Στις ημέρες του Εζεκίου, ο νέος ασσύριος βασιλιάς Σενναχειρείμ επιτέθηκε στην Ιουδαία με τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις.

Ο Εζεκίας ήταν ευσεβής βασιλιάς και διαφορετικός από τον πατέρα του Άχαζ στην πίστη του στον Θεό. Ο Σενναχειρείμ έστειλε στον Εζεκία βλάσφημα γράμματα κατά του Θεού του Ισραήλ και ζητούσε την παράδοση της πόλεως. Ο ευσεβής βασιλιάς πήρε τα γράμματα και τα άπλωσε μπροστά στον Κύριο μέσα στον ναό του. Παρακαλούσε τον Θεό να δείξει τη δύναμή του και να συντρίψει τη βλασφημία των Ασσυρίων. Ο Άγιος Ησαΐας του διαβίβασε τη θεϊκή απάντηση και του προφήτευσε τη μεγάλη και πλήρη ήττα των εχθρών.

Άγγελος Κυρίου κατέβηκε τη νύχτα στο στρατόπεδο των Ασσυρίων και θανάτωσε εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες στρατιώτες τους. Ο Σενναχειρείμ έφυγε με ντροπή και αργότερα δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους γιους του στον ναό του ψεύτικου θεού του. Ο Ησαΐας προφήτευσε επίσης τη μελλοντική Βαβυλώνια αιχμαλωσία του ιουδαϊκού λαού για τις αμαρτίες του. Παρ' όλα αυτά, διεκήρυξε ότι ο Κύριος θα σώσει τον λαό του και θα τον επιστρέψει στη γη του. Έτσι ο προφήτης συνδύασε ισχυρό έλεγχο με ευαγγέλιο ελπίδας και παρηγορίας για τον λαό του Θεού.

Στο βιβλίο του ξεχωρίζουν οι ωδές του «Δούλου του Κυρίου», που προτυπώνουν το Πάθος του Σωτήρος Χριστού. Στα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του προφήτη βασίλεψε στην Ιουδαία ο πονηρός βασιλιάς Μανασσής. Αυτός γέμισε ξανά την Ιερουσαλήμ με ειδωλολατρικά κακά και κατεδίωκε τους ευσεβείς δούλους του Κυρίου. Ο Άγιος Ησαΐας ήλεγχε με παρρησία τις ειδωλολατρικές πλάνες του βασιλιά και τη διαφθορά του λαού του. Ο βασιλιάς οργίστηκε τότε σφόδρα και διέταξε τη σύλληψη και τον αποκεφαλισμό του προφήτη του Θεού.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ησαΐας πριονίσθηκε στα δύο με ξύλινο πριόνι, μέσα σε κορμό κέδρου. Παρέδωσε με χαρά την αγία ψυχή του στον Κύριο, τον οποίο υπηρέτησε με τόση πίστη και αγάπη. Με αυτό το ένδοξο μαρτυρικό τέλος επισφράγισε τη μακρά προφητική του διακονία στον λαό του Θεού. Έγραψε το ομώνυμο προφητικό βιβλίο, που περιέχει εξήντα έξι κεφάλαια θεόπνευστων προφητειών για το γένος των ανθρώπων. Στα κείμενα αυτά προφητεύονται με σαφήνεια το Πάθος, η Σταύρωση, η Ανάσταση και η μέλλουσα Κρίση.

Έγινε προφήτης της δόξης του Σωτήρα Χριστού και της σωτηρίας όλου του ανθρωπίνου γένους στους αιώνες. Σήμερα η μνήμη του τιμάται ως ένας από τους τέσσερις μεγάλους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η λαμπρή μορφή του Ησαΐα προβάλλει σε όλη την ορθόδοξη παράδοση, ως αληθινός κήρυκας του Σωτήρος Χριστού. Με τις πρεσβείες του ενδόξου προφήτου Ησαΐα, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.