Διέταξε τους μαθητές του να ρίξουν το σώμα του στα θηρία και τα πτηνά του δάσους πριν από κάθε ταφή. Έφερε από το Άγιον Όρος στη Ρωσία τη σκητιωτική παράδοση και θεμελίωσε σύστημα ολικής ακτημοσύνης για τους μοναχούς. Ο όσιος Νείλος της Σόρας ήταν ένας μέγας ασκητής της Ρωσικής Εκκλησίας με αρχοντική καταγωγή και βαθιά πνευματική παιδεία. Καταγόταν από τη γνωστή ευγενική οικογένεια Μαϊκώφ και έλαβε τη μοναχική κουρά στη Μονή Αγίου Κυρίλλου της Λευκής Λίμνης.

Στη Λευκή Λίμνη συμβουλευόταν συχνά τον ευσεβή γέροντα Παΐσιο Γιαροσλάβωφ, μετέπειτα ηγούμενο της Λαύρας Αγίας Τριάδος και Σεργίου. Ο γέροντας Παΐσιος του δίδαξε τη βαθύτερη πνευματική ζωή και τον στήριξε στα πρώτα του βήματα ως μοναχού. Ταξίδεψε εκτενώς στην Ανατολή και μελέτησε προσεκτικά τον μοναχικό βίο στους Αγίους Τόπους και στο Άγιον Όρος. Στο Άγιον Όρος γνώρισε από κοντά τη ζωή των αθωνιτών σκητιωτών και αποθήκευσε στην ψυχή του τον τύπο τους.

Επέστρεψε στη Ρωσία γεμάτος εμπειρία και αναζήτησε ησυχαστικό τόπο μακριά από κάθε κοσμικό θόρυβο και διασπορά. Αποσύρθηκε στον ποταμό Σόρα στα δάση της περιοχής Βολογκντά και έχτισε ένα ταπεινό κελί με μικρό παρεκκλήσι. Γρήγορα γύρω του συγκεντρώθηκαν μαθητές και ξεπήδησε μια νέα μοναστηριακή κοινότητα με ζωντανό πνευματικό φρόνημα. Ο όσιος Νείλος έφερε στη Ρωσία τον σκητιωτικό τύπο του Αγίου Όρους, που ήταν εντελώς νέος για την εποχή του. Όρισε ότι οι μοναχοί έπρεπε να συντηρούνται με τη χειρωνακτική τους εργασία και τη χάρη του Θεού.

Δεν δέχονταν ελεημοσύνη παρά μόνο σε περιπτώσεις εντελώς ακραίας ανάγκης, και απέφευγαν κάθε αγάπη προς τα υλικά πράγματα. Αυτή η αποστροφή προς την υλική πολυτέλεια εκτεινόταν ακόμα και στον στολισμό του ιερού ναού της Συνάξεως. Στη Σκήτη της Σόρας δεν επιτρεπόταν η είσοδος γυναικών και κανένας μοναχός δεν μπορούσε να φύγει με κανένα πρόσχημα. Επίσης απαγορευόταν αυστηρά η κατοχή κτημάτων ή γαιών εκ μέρους της κοινότητας ή των μοναχών ξεχωριστά.

Οι μοναχοί κατοικούσαν σε χωριστά κελιά μέσα στο δάσος, σε ομάδες ενός, δύο ή το πολύ τριών ανδρών. Συγκεντρώνονταν μαζί στον μικρό ναό, που τιμούσε την Υπαπαντή του Κυρίου, για τις θείες λειτουργίες και ακολουθίες. Η ολονυκτία διαρκούσε όλη τη νύχτα και περιελάμβανε υποχρεωτικές αναγνώσεις από τα έργα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Τις άλλες ημέρες ο καθένας προσευχόταν και εργαζόταν μόνος του στο κελί του, σε σιωπή και αυτοσυγκέντρωση. Η ζωή της σκήτης συνδύαζε την κοινοβιακή προσευχή με την ησυχαστική απομόνωση του κάθε μοναχού στον δικό του πνευματικό αγώνα.

Ο όσιος Νείλος αγωνιζόταν ασταμάτητα με τους λογισμούς και τα πάθη του και ζητούσε τη χάρη της εσωτερικής ειρήνης. Όταν εκείνη η ειρήνη γεννιόταν στην ψυχή του, λάμβανε καθαρότητα νου και κατάνυξη και αγάπη της καρδιάς. Στα γραπτά του «Παράδοσις προς τον μαθητή μου» και «Κανών» περιγράφει με λεπτομέρεια τα στάδια της σωτήριας πνευματικής εργασίας. Το πρώτο στάδιο είναι η αποταγή του κόσμου και η απομάκρυνση από κάθε εγκόσμια διασπορά της ψυχής. Το δεύτερο στάδιο είναι η αδιάλειπτη προσευχή σε συνδυασμό με τη συνεχή μνήμη του θανάτου.

Διακρινόταν για την ακτημοσύνη του και την αγάπη του προς τη χειρωνακτική εργασία της κοινότητας. Έσκαψε με τα χέρια του μια λίμνη και ένα πηγάδι, του οποίου το νερό απέκτησε ιαματική δύναμη. Λόγω της αγιότητας του βίου του τον σεβόντουσαν βαθύτατα οι ιεράρχες της Ρωσικής Εκκλησίας της εποχής του. Συμμετείχε στις σημαντικές Συνόδους του χίλια τετρακόσια ενενήντα και του χίλια πεντακόσια τρία, στη Μόσχα της Ρωσίας. Πριν από την κοίμησή του παρακάλεσε τους μαθητές του να ρίξουν το σώμα του στα θηρία και τα πτηνά του δάσους. Κοιμήθηκε σε ηλικία εβδομήντα έξι ετών, στις επτά Μαΐου του χίλια πεντακόσια οκτώ, μέσα στη μονή του. Με τις πρεσβείες του οσίου Νείλου της Σόρας, αξίωσε και εμάς Κύριε, της επουρανίου σου βασιλείας.