Ένας κρυφός χριστιανός στρατιώτης νίκησε σε μονομαχία έναν πελώριο Φράγκο πολεμιστή που έμοιαζε με τον Γολιάθ της Παλαιάς Διαθήκης. Έπειτα από εκείνη τη λαμπρή νίκη, ο ίδιος άνδρας έγινε μάρτυρας του Χριστού στα χέρια του Ιουλιανού του Παραβάτη στη Θράκη. Ο Βάρβαρος υπηρετούσε ως γενναίος στρατιώτης στο τάγμα του στρατηγού Βάκχου, την εποχή που ο θεομίσητος βασιλιάς κήρυξε πόλεμο κατά των Φράγκων. Κρατούσε την πίστη του στον Χριστό μυστικά, χωρίς να τη φανερώνει στους συστρατιώτες του ή στους ανωτέρους αξιωματικούς.

Όταν παρατάχθηκαν τα στρατεύματα και των δύο πλευρών για τη μάχη, ένας τεράστιος Φράγκος μαχητής πρόβαλε μπροστά από τη γραμμή του και ζητούσε να μονομαχήσει με κάποιον Ρωμαίο. Κανείς δεν τολμούσε να βγει εναντίον του, γιατί και μόνο η εμφάνισή του φανέρωνε τρομερή δύναμη και τους έκανε να φοβούνται. Ο στρατηγός Βάκχος, που γνώριζε καλά την αντρεία του Βαρβάρου, τον κάλεσε κοντά του και τον ρώτησε αν δέχεται την πρόκληση. Ο νέος, με όλη του την ελπίδα στον Κύριο Ιησού Χριστό στον οποίο πίστευε, δεν αρνήθηκε τη μονομαχία και προχώρησε μπροστά.

Όπλισε τον εαυτό του με το σημείο του σταυρού και όρμησε με γενναιότητα εναντίον του υπερόπτη γίγαντα. Άγγελος Κυρίου τον ενίσχυσε μέσα στη σύγκρουση και ο Βάρβαρος έριξε νεκρό τον πανίσχυρο αντίπαλο του στρατοπέδου. Ύστερα από εκείνη τη νίκη, οι Φράγκοι κατατροπώθηκαν στη μάχη και οι Ρωμαίοι όρμησαν επάνω τους με αναπτερωμένο φρόνημα και ζήλο. Ο νεαρός στρατιώτης γνώρισε μεγάλες τιμές μέσα στα τάγματα της αυτοκρατορίας και κέρδισε την επιδοκιμασία του ίδιου του βασιλιά Ιουλιανού.

Έλαβε το αξίωμα του κόμητος και θεωρήθηκε πρώτος ανάμεσα σε όλους τους νικητές της λαμπρής εκείνης εκστρατείας. Όταν τα στρατεύματα στάθμευσαν αργότερα στη Θράκη, ο στρατηγός Βάκχος αποφάσισε να προσφέρει θυσίες στα είδωλα ως ευχαριστία για τη νίκη. Δεν απέδωσε τη δόξα της επιτυχίας στον αληθινό Θεό, αλλά στους μάταιους και νεκρούς θεούς της ειδωλολατρίας. Κάλεσε λοιπόν και τον Βάρβαρο να παρευρεθεί στις ακάθαρτες θυσίες, ως πρώτο νικητή της μάχης και πρώτο τιμημένο της αυλής.

Ο νέος όμως ομολόγησε ανοιχτά τον Χριστό και αρνήθηκε με αγανάκτηση να μετέχει στα είδωλα και στις σπονδές. Ο στρατηγός ανήγγειλε αμέσως το συμβάν στον Ιουλιανό, ο οποίος διέταξε να φέρουν μπροστά του τον στρατιώτη του Χριστού. Πίεσε τον μάρτυρα με κάθε τρόπο να θυσιάσει στους ψεύτικους θεούς, αλλά εκείνος έμεινε εντελώς αμετακίνητος στην ομολογία του. Τότε ο βασιλιάς διέταξε να τον κρεμάσουν στο ξύλο του μαρτυρίου και να σχίσουν την κοιλιά του με μαχαίρι.

Τα σπλάγχνα του μάρτυρα έπεσαν στο χώμα μπροστά στους δημίους, ενώ εκείνος συνέχιζε να προσεύχεται προς τον Κύριο για βοήθεια. Άγγελος Κυρίου φανερώθηκε μπροστά του ξαφνικά και μάζεψε όλα τα εντόσθια από το αιματωμένο έδαφος. Τα τοποθέτησε ξανά στη φυσική τους θέση και θεράπευσε εντελώς το σώμα του μάρτυρα, ώστε ούτε ίχνος της πληγής δεν έμεινε επάνω του. Έπειτα τον έλυσε από το ξύλο όπου τον είχαν κρεμάσει οι δήμιοι του παραβάτη βασιλιά.

Όταν είδαν το θαύμα, ο στρατηγός Βάκχος και δύο στρατιώτες, ο Καλλίμαχος και ο Διονύσιος, πίστεψαν στον Χριστό και ομολόγησαν δημόσια το όνομά του. Καταδίκασαν με γενναιότητα τους μιαρούς ειδωλολατρικούς θεούς και απαρνήθηκαν δημόσια την προηγούμενη πλάνη της ειδωλικής προσκύνησης. Με προσταγή του ίδιου του Ιουλιανού οι τρεις νέοι ομολογητές αποκεφαλίστηκαν αμέσως και προστέθηκαν στη χορεία των αγίων μαρτύρων στους ουρανούς. Στη συνέχεια ο ασεβής βασιλιάς διέταξε να δέσουν τον Βάρβαρο σε σιδερένιο τροχό βασανισμού, για να συνεχίσει την πάλη.

Άναψαν δυνατή φωτιά από κάτω και τον περιέστρεφαν επάνω σε αυτόν, ενώ έχυναν διαρκώς στο σώμα του βραστό λάδι. Ο μάρτυρας απηύθυνε θερμές δεήσεις προς τον Θεό και έμεινε εντελώς αβλαβής από τη φωτιά και από το λάδι. Η φλόγα γύρισε ξαφνικά εναντίον των ίδιων των βασανιστών και έκαψε δύο από αυτούς, ώστε έγιναν στάχτη. Ο άγιος ρίχτηκε ξανά στη φυλακή, όπου ο Κύριος εμφανίστηκε σε αυτόν και τον στερέωσε για τις επόμενες δοκιμασίες.

Το επόμενο πρωί τον τέντωσαν γυμνό προς τις τέσσερις πλευρές και τον χτυπούσαν ανελέητα στη ράχη με βόειες νευρές. Έπειτα τον έριξαν μέσα σε καμίνι, που το είχαν φουντώσει επί τρεις ημέρες, και τον άφησαν εκεί επί επτά μέρες. Ο Βάρβαρος βγήκε υγιής και ολόκληρος, σαν να επέστρεφε από λουτρό, και δοξολογούσε μεγαλόφωνα τον Θεό. Τον έκλεισαν ξανά στο μπουντρούμι μαζί με σκορπιούς, φίδια και κάθε λογής ερπετά, για να τον σκοτώσουν.

Όμως ο άγιος έδιωξε όλα τα δηλητηριώδη ζώα με το σημείο του σταυρού και έμεινε άθικτος. Ο τύραννος διέταξε τέλος να πυρακτώσουν χάλκινο βόδι και να ρίξουν μέσα του τον μάρτυρα. Το χάλκινο όμως βόδι, σαν να αισθανόταν τη φωτιά, άρχισε να κινείται και να βγάζει φωνές σαν ζωντανό. Όταν είδαν αυτό το θαύμα, πολλοί από τους ειδωλολάτρες πίστεψαν στον αληθινό Θεό του Βαρβάρου.

Στο τέλος ο μάρτυρας αποκεφαλίστηκε το τριακόσια εξήντα δύο και ο ευλαβής επίσκοπος Φιλίκιος ενταφίασε το τίμιο λείψανο στη Μεθώνη της Πελοποννήσου. Διά πρεσβειών του αγίου μάρτυρος Βαρβάρου, Χριστέ ο Θεός μας, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας.