Στο Γομάτι της Χαλκιδικής, στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, ένας ταπεινός μυλωνάς άλεθε δωρεάν το σιτάρι των φτωχών συγχωριανών του και έδινε αλεύρι στους ανήμπορους. Όταν τουρκικό ασκέρι αιχμαλώτισε ξαφνικά τη γυναίκα και τα παιδιά του, εκείνος ανέβηκε στο βουνό και έγινε ερημίτης μέσα σε ένα απόμερο σπήλαιο. Τότε η Ελλάδα στέναζε κάτω από τη βαριά σκλαβιά των Τούρκων και η Χαλκιδική γνώριζε συνεχή επαναστατικά κινήματα. Ο Γεώργιος ζούσε με την οικογένειά του δίπλα στο μύλο που είχε χτίσει με κόπο και προσωπικό μόχθο.

Η αγάπη του και η ζεστή του φιλανθρωπία ήταν γνωστές σε όλη την περιοχή της Χαλκιδικής. Έδινε αλεύρι σε όσους δεν είχαν δύναμη να δουλέψουν και άλεθε χωρίς πληρωμή το λίγο σιτάρι των πτωχών. Μέχρι σήμερα στο μέρος εκείνο φαίνονται καθαρά τα ερείπια του παλιού του μύλου, ως μάρτυρες της αγάπης του. Όταν έμαθε ότι θα περάσει από κει τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα, φοβήθηκε σοβαρά για το αλεύρι, για το σιτάρι και για τους δικούς του. Συμβούλευσε λοιπόν τη γυναίκα του και τα παιδιά του να φύγουν αμέσως μέσα στο χωριό για ασφάλεια.

Ήθελε να τους προστατεύσει από κάθε αρπαγή, από κάθε βία και από τη σκληρή συμπεριφορά των στρατιωτών. Η σύζυγός του όμως δεν υπάκουσε στη συμβουλή του και έμεινε δίπλα στο μύλο μαζί με τα παιδιά της. Όταν πέρασε το τουρκικό ασκέρι, βρήκε την οικογένεια εκεί και την πήρε αιχμάλωτη μακριά από τον τόπο. Ο Άγιος επέστρεψε αργότερα και αντίκρισε το μύλο του ολότελα κατεστραμμένο και το αλεύρι κλεμμένο από τους στρατιώτες. Η οικογένειά του είχε χαθεί χωρίς ίχνος και ο πόνος έσκισε βαθιά την ψυχή του ταπεινού μυλωνά.

Μπροστά στην ολοκληρωτική καταστροφή της περιουσίας και της οικογένειάς του, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφιερωθεί ολόκληρος στον Θεό. Άφησε πίσω του τον κόσμο και ανέβηκε στο βουνό που υψωνόταν επάνω από τον μύλο του. Διάλεξε για παλαίστρα της ασκήσεως και των πνευματικών αγώνων του ένα σπήλαιο μέσα στην απόμερη ερημιά. Εκεί περνούσε όλη τη ζωή του με αδιάλειπτη προσευχή, με τέλεια νηστεία και με αυστηρότατη σωματική άσκηση. Μόνη του τροφή ήταν τα άγρια χόρτα που μάζευε από τις απότομες πλαγιές του βουνού.

Υπολογίζουμε ότι έζησε ως απλός ερημίτης χωρίς να πάρει ποτέ το επίσημο σχήμα του μοναχού. Έτσι παρέδωσε ολόκληρη την ύπαρξή του στον Θεό μέσα σε βαθιά σιωπή και αδιάκοπη προσευχή. Ο βαθύς πόνος του μεταμορφώθηκε σιγά σιγά σε αγιότητα μέσα στην απόλυτη ησυχία της απομονωμένης σπηλιάς του. Ακόμη και σε αυτή τη φάση της ζωής του δεν έπαυε να δείχνει αγάπη και θερμή συμπόνια στους χριστιανούς του χωριού του. Κατέβαινε κρυφά τη νύχτα από το ασκητήριό του και άφηνε ξύλα και χόρτα έξω από τις πόρτες των φτωχών.

Φρόντιζε ιδιαίτερα τις έγκυες γυναίκες, τους ασθενείς και όσους δεν μπορούσαν να βγουν να βρουν τροφή. Περιποιόταν τους κήπους και τα αμπέλια των πτωχών συγχωριανών του και φύλαγε τα ζώα όσων είχαν ανάγκη. Όταν κάποτε χάθηκαν τα ίχνη του, οι γνωστοί του βοσκοί ανησύχησαν και άρχισαν να τον αναζητούν στο βουνό. Ανέβηκαν στο ασκητήριό του και τον βρήκαν νεκρό μέσα στο σπήλαιο, εξαϋλωμένο και να ευωδιάζει. Είχε λιώσει τελείως από την άσκηση και τη νηστεία και ευωδίαζε γλυκά όλος ο τόπος γύρω.

Ο ιερέας του χωριού και άλλοι χριστιανοί σήκωσαν με σεβασμό το άγιο λείψανο για να το ενταφιάσουν. Στο δρόμο όμως το τίμιο σκήνωμα έγινε ξαφνικά ασήκωτο και δεν μπορούσαν πλέον με κανέναν τρόπο να το μετακινήσουν. Ο ιερέας είπε ότι αυτό είναι σημάδι του Θεού και πρέπει εκεί ακριβώς να ενταφιαστεί ο Άγιος. Τον ενταφίασαν τελικά στον τόπο όπου σήμερα στέκεται το εκκλησάκι του στον δρόμο προς το Γομάτι. Μετά την κοίμησή του ο Όσιος έκανε πολλά θαύματα και θεραπεύει τον πόνο των αυτιών των μικρών παιδιών.