Στα δώδεκα της χρόνια ανέβηκε ήδη στον θρόνο της Γεωργίας πλάι στον πατέρα της, τον Γεώργιο τον Τρίτο. Όταν η Ταμάρα έγινε δεκαοκτώ ετών, οι ευγενείς την αναγνώρισαν επίσημα ως μόνη μονάρχη ολόκληρης της χώρας. Η νεαρή πριγκίπισσα γεννήθηκε το χίλια εκατόν εξήντα έξι, κόρη του βασιλιά Γεωργίου του Τρίτου και της βασίλισσας Μπουρντουχάν. Επειδή ο πατέρας της δεν είχε αρσενικό διάδοχο, η Γεωργία την αποκάλεσε «βασιλιά» στη γλώσσα της, ως αυτόνομη μονάρχη και όχι ως σύζυγο ηγεμόνα.

Πέντε ολόκληρα χρόνια συγκυβέρνησε μαζί με τον πατέρα της και κέρδισε νωρίς την εμπιστοσύνη της αυλής και του στρατού. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, στα χίλια εκατόν ογδόντα τέσσερα, η αριστοκρατία ορκίστηκε πίστη και υπακοή στο πρόσωπό της. Στην αρχή της βασιλείας της συγκάλεσε αμέσως εκκλησιαστική σύνοδο και μίλησε στους ιερείς με σπάνια ταπείνωση και διάκριση πνευματική. Τους ζήτησε να κρίνουν με δικαιοσύνη, χωρίς να επηρεάζονται από τον πλούτο των ευγενών ή τη φτώχεια του απλού λαού.

Είπε ότι αν η ίδια σφάλλει πρέπει να ελεγχθεί πρώτη, αφού το στέμμα δίνεται από ψηλά για διακονία. Δήλωσε ότι θα συνεργαστούν για τις ψυχές που ο Θεός εμπιστεύτηκε σε όλους τους, εκείνη με τον νόμο και αυτοί με τον λόγο. Η αυλή και η Εκκλησία της επέλεξαν πρώτο σύζυγο τον Γιούρι, γιο του πρίγκιπα Αντρέι Μπογκολιούμπσκι από το Βλαδιμίρ-Σούζνταλ της Ρωσίας. Στη Γεωργία τον ονόμασαν «Γεώργιο τον Ρώσο» και αρχικά διακρίθηκε ως γενναίος στρατιωτικός αρχηγός σε πολλές μάχες.

Οι Γεωργιανοί υπό τις διαταγές του γύρισαν νικητές, όμως ο γάμος του με την Ταμάρα φανέρωσε σύντομα τις σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα του. Συχνά μεθούσε και παραδιδόταν σε ανήθικες πράξεις, οπότε η αυλή του Τιφλίδας αποφάσισε να τον απομακρύνει οριστικά από τη χώρα. Τον έστειλαν προς την Κωνσταντινούπολη με γενναιόδωρη αποζημίωση, ώστε να μη λείψει τίποτα από τη ζωή του. Πολλοί ηγεμόνες της Μέσης Ανατολής γοητεύτηκαν από την ομορφιά της και ζήτησαν να την παντρευτούν, αλλά εκείνη τους απέρριψε όλους κατηγορηματικά.

Τελικά υποχώρησε στις παρακλήσεις της αυλής για να διασφαλιστεί η συνέχεια της δυναστείας των Βαγκρατιόνι μέσα στο γεωργιανό βασίλειο. Αυτή τη φορά ζήτησε από τη θεία και τροφό της, την Ρουσουντάν, να της βρει κατάλληλο νέο γαμπρό. Η Ρουσουντάν, αδελφή του πατέρα της Γεωργίου του Τρίτου, διάλεξε τον Νταβίτ-Σοσλάν Βαγκρατιόνι, γιο του Οσσετίνου ηγεμόνα και απόγονο του βασιλιά Γεωργίου του Πρώτου. Με τον νέο σύζυγο δίπλα της, η Ταμάρα στερέωσε τη δυναστεία και άνοιξε νέα περίοδο πολεμικής και πνευματικής ακμής για ολόκληρη τη χώρα της.

Το χίλια εκατόν ενενήντα πέντε οργανώθηκε κοινή μουσουλμανική εκστρατεία υπό τον στρατιωτικό διοικητή Αμπού Μπακρ του περσικού Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Γεωργίας. Με διαταγή της Ταμάρας κηρύχτηκε γενική επιστράτευση σε όλο το βασίλειο, ενώ ο μητροπολίτης Αντώνιος της Χκοντίντι παρότρυνε τους πιστούς σε ολονύκτιες αγρυπνίες και λειτουργίες. Ο Αμπού Μπακρ είχε συγκεντρώσει σύμμαχους από πολλά γειτονικά εμιράτα και υπολόγιζε σε αριθμητική υπεροχή. Συνέστησε επίσης πλούσια ελεημοσύνη, ώστε οι φτωχοί να αναπαυθούν από τους κόπους τους και να προσευχηθούν για τον στρατό.

Μέσα σε δέκα μόλις ημέρες ο γεωργιανός στρατός ήταν έτοιμος, και η βασίλισσα απευθύνθηκε για τελευταία φορά στους στρατιώτες πριν τη μάχη. Τους είπε να μην τρομάξουν από το πλήθος των εχθρών, αφού ο Θεός βαδίζει μαζί τους και τους σκεπάζει στις δοκιμασίες. Τους κάλεσε να εμπιστευτούν τον Κύριο, να στρέψουν τις καρδιές τους με δικαιοσύνη και να ελπίζουν στον Σταυρό και στην Παναγία. Η ίδια ξυπόλυτη ανέβηκε στον λόφο, στον ναό της Θεοτόκου της Μετέκι μέσα στην Τιφλίδα, και γονάτισε μπροστά στην ιερή εικόνα.

Δεν σταμάτησε την προσευχή ούτε στιγμή, μέχρι να φτάσει το χαρμόσυνο μήνυμα της νίκης από το πεδίο του Σαμκόρι. Η νίκη αναγνωρίστηκε ως αναμφισβήτητος θρίαμβος του Ορθοδόξου γεωργιανού στρατού και άνοιξε ολόκληρη σειρά κατακτήσεων στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου. Έπειτα από τη νίκη, ο γεωργιανός στρατός σημείωσε αλλεπάλληλους θριάμβους εναντίον των Τούρκων και τα γύρω κράτη τη θεώρησαν προστάτιδα ολόκληρης της Υπερκαυκασίας. Στις αρχές του δεκάτου τρίτου αιώνα η Γεωργία είχε αναγνωριστεί από τη χριστιανική Δύση και τη μουσουλμανική Ανατολή ως κορυφαία πολιτική δύναμη.

Ο σουλτάνος Ρουκν αλ-Ντιν τρόμαξε με την άνοδό της και προσπάθησε να επιβληθεί συγκεντρώνοντας έναν τεράστιο στρατό από όλο τον ισλαμικό κόσμο. Στρατοπέδευσε κοντά στο Μπασιάνι το χίλια διακόσια τρία, και έστειλε αυθάδη μηνυτή στη βασίλισσα να ζητήσει άνευ όρων παράδοση. Της υποσχέθηκε γάμο αν αρνιόταν την πίστη της Ορθοδοξίας και θέση παλλακίδας στο χαρέμι αν έμενε σταθερή στον Χριστό. Ένας Γεωργιανός άρχοντας, ο Ζακαρία Μχαργρτζελίτζε, αγανάκτησε τόσο πολύ που χαστούκισε τον αγγελιοφόρο και τον άφησε αναίσθητο στο πάτωμα.

Η Ταμάρα όμως διέταξε δώρα και επίσημη απάντηση, στην οποία έλεγε ότι η εμπιστοσύνη της δεν στηρίζεται σε στρατούς αλλά στο δεξί χέρι του Θεού. Δήλωσε ότι θα εκπληρωθεί το θέλημα του Κυρίου, όχι το θέλημα του σουλτάνου, και η κρίση του Θεού θα κυριαρχήσει εκεί. Προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Βαρτζιάς και οδήγησε ξυπόλυτη τον στρατό στις πύλες της πόλης πριν την οριστική νίκη του Μπασιανίου. Οι στρατιωτικοί θρίαμβοι μεγάλωσαν την πίστη της και την οδήγησαν σε ακόμα βαθύτερη πνευματική ζωή μέσα στους χώρους του παλατιού.

Την ημέρα κυβερνούσε με σύνεση τις υποθέσεις του κράτους, ενώ τη νύχτα παρακαλούσε γονατιστή τον Κύριο για την Εκκλησία της Γεωργίας. Ασχολούνταν με κεντήματα και μοίραζε όσα ύφαινε στους φτωχούς, μετατρέποντας τη βασιλική της ώρα σε διακονία αγάπης. Μια νύχτα, εξαντλημένη από προσευχή και κέντημα, αποκοιμήθηκε και είδε ένα όραμα μέσα σε πολυτελές παλάτι. Είδε χρυσό θρόνο στολισμένο με πετράδια, μα ένας γέροντας με φωτοστέφανο τη σταμάτησε καθώς πλησίαζε εκεί.

Της είπε ότι ο θρόνος ανήκει στη δούλη της που είχε ράψει με τα ίδια της τα χέρια άμφια για δώδεκα ιερείς. Αμέσως μόλις ξύπνησε, η αγία βασίλισσα έπιασε δουλειά και έραψε άμφια για δώδεκα ιερείς με τα δικά της χέρια. Άλλη φορά ετοιμαζόταν για εορταστική λειτουργία στο Γκελάτι και στόλισε τη ζώνη της με πολύτιμα ρουμπίνια από τον θησαυρό της. Της είπαν ότι ένας ζητιάνος ζητά ελεημοσύνη έξω από τον πύργο και τους ζήτησε να περιμένουν λίγο πριν τη λειτουργία.

Όταν βγήκε όμως δεν βρήκε κανέναν εκεί και αυτομαστιγώθηκε επειδή αρνήθηκε στον φτωχό και κατ' επέκταση στον ίδιο τον Χριστό. Στα χρόνια της βασιλείας της λαξεύτηκε στους βράχους η μοναστική πολιτεία της Βαρτζιάς, όπου κατέφευγε η ίδια κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή. Τότε χτίστηκαν επίσης οι ναοί και οι μονές του Πιταρέτι, του Κβαμπταχέβι, της Μπετάνια και πολλά άλλα ιερά προσκυνήματα της χώρας. Η αγία βασίλισσα ενίσχυσε γενναιόδωρα Εκκλησίες και μονές όχι μόνο στη Γεωργία αλλά και στα έσχατα όρια της Ορθοδοξίας.

Έστειλε δωρεές στην Παλαιστίνη, την Κύπρο, το Σινά, το Άγιον Όρος, την Πετρίτσονη της Βουλγαρίας, τη Θράκη και την Κωνσταντινούπολη. Κατάργησε επίσης τη θανατική ποινή και κάθε μορφή σωματικού βασανισμού μέσα στα γεωργιανά εδάφη, πράξη πρωτοπόρα για την εποχή της. Η μυστική της άσκηση, με αυστηρές νηστείες, λιθόστρωτη κλίνη και ξυπόλυτες λιτανείες, κατέβαλε σταδιακά την υγεία της και την κάμπτει. Όταν ο πόνος έγινε αβάσταχτος ζήτησε βοήθεια, αλλά κανείς γιατρός της εποχής δεν μπόρεσε να διαγνώσει σωστά την αρρώστια της.

Ολόκληρη η Γεωργία προσευχόταν θερμά, έτοιμη να προσφέρει ακόμη και τη ζωή της για χάρη της αγαπημένης ηγεμόνος της. Λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή παρέδωσε στον Χριστό τον λαό και τα παιδιά της αυτοκρατορίας. Είθε η αρετή της αγίας Ταμάρας να μας εμπνέει στον δικό μας πνευματικό αγώνα, καθώς μνημονεύεται την πρώτη Μαΐου.