Μέσα στο πλήθος που βάδιζε προς τον ειδωλολατρικό ναό, ένας νεαρός ευγενής από αρχοντική οικογένεια ύψωσε τη φωνή του και κάλεσε όλους να αφήσουν τα είδωλα. Λίγο αργότερα, όταν ο έπαρχος γνώριζε καλά τον πατέρα του και του πρόσφερε εύκολη διέξοδο, εκείνος αρνήθηκε ακόμη και την πιο μικρή υποχώρηση στην πίστη του. Ο Άγιος Μάρτυς Κρήσκης καταγόταν από τα Μύρα της Λυκίας και ανήκε σε επιφανές γένος της περιοχής. Η οικογένειά του τον είχε αναθρέψει με παιδεία και κύρος, όμως η καρδιά του ήταν δοσμένη στον Χριστό.

Έβλεπε με πόνο τους συμπολίτες του να τρέχουν προς τους βωμούς και να προσκυνούν άψυχα είδωλα. Δεν άντεξε να σιωπήσει μπροστά σε τόση πλάνη και αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά. Μια ημέρα μπήκε ανάμεσα στο πλήθος των ειδωλολατρών και άρχισε να τους προτρέπει με θέρμη και παρρησία. Τους εξηγούσε πως η αλήθεια βρίσκεται μόνο στον Χριστό και πως η σωτηρία τους περνά από την επιστροφή σε εκείνον. Τα λόγια του ακούστηκαν δυνατά μέσα στην πόλη και έφτασαν σύντομα στα αυτιά των αρχόντων.

Όταν ο τοπικός έπαρχος έμαθε τα όσα κήρυττε δημόσια ο νεαρός Κρήσκης, διέταξε αμέσως να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν μπροστά του. Άρχισε να τον ρωτά για το όνομά του και για το γένος του πατέρα του, θέλοντας να μάθει την καταγωγή του. Ο μάρτυς όμως δεν ήθελε να φέρει δυσκολίες στους γονείς του και απαντούσε διαρκώς μόνο πως είναι χριστιανός. Δεν αποκάλυπτε άλλο όνομα, ούτε άλλη ταυτότητα, παρά μόνο τη βαθιά του σχέση με τον Χριστό. Ο έπαρχος, που στην πραγματικότητα γνώριζε καλά τον πατέρα του Αγίου, θέλησε να του κάνει μια χάρη.

Του πρότεινε λοιπόν μια φαινομενική λύση, για να γλιτώσει από το βασανιστήριο και τον θάνατο. Του είπε να προσφέρει μόνο τυπικά θυσία στα είδωλα, διατηρώντας στην ψυχή του την πίστη στον αληθινό Θεό. Ο Άγιος Κρήσκης απέρριψε με αγανάκτηση κάθε σκέψη υποκριτικής υποταγής στα είδωλα. Ομολόγησε μπροστά σε όλους την αλήθεια του Χριστού με σταθερότητα και θάρρος. Απάντησε στον έπαρχο πως είναι αδύνατο το σώμα να ενεργεί αντίθετα από όσα σκέπτεται και αποφασίζει η ίδια η ψυχή.

Η απάντηση του μάρτυρος ήταν σαφής και αποκαλυπτική για όλη του την εσωτερική στάση. Εξήγησε πως η ψυχή κυβερνά και κινεί το σώμα και πως καμία διπλή ζωή δεν χωρά στον αληθινό πιστό του Χριστού. Δεν δέχτηκε να χωρίσει το φανερό του φέρσιμο από την κρυφή του πίστη, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν αρνησιχριστία. Ο έπαρχος όμως, βλέποντας την ακλόνητη στάση του, διέταξε σκληρά βασανιστήρια εναντίον του. Κρέμασαν τον γενναίο μάρτυρα και άρχισαν να ξεσχίζουν τις σάρκες του με σιδερένια όργανα.

Το αίμα του έτρεχε άφθονο, όμως η ψυχή του παρέμενε ενωμένη με τον Κύριο και τη δύναμή του. Έπειτα άναψαν μεγάλο καμίνι και περίμεναν να πυρακτωθεί πλήρως από τις φλόγες. Όταν η φωτιά έφτασε στο ανώτατο σημείο της, έριξαν μέσα τον Άγιο Κρήσκη χωρίς οίκτο. Εκείνος δέχτηκε το μαρτύριο με χαρά και παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Κυρίου. Ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης αναφέρει τον μάρτυρα μέσα στον λόγο του για τον Άγιο Νικόλαο, που καταγόταν επίσης από τα Μύρα της Λυκίας.