Έθαβε με τα ίδια του τα χέρια τους ξεχασμένους νεκρούς, τους φτωχούς και τους άστεγους που κανείς δεν φρόντιζε. Πάνω στον τόπο εκείνου του παραμελημένου κοιμητηρίου ύψωσε αργότερα ολόκληρη μοναστική αδελφότητα προς δόξαν Θεού. Ο Όσιος Δανιήλ, κατά κόσμον Δημήτριος, γεννήθηκε γύρω στα χίλια τετρακόσια εξήντα στην πόλη Περεγιασλάβλ Ζαλέσκι της ρωσικής γης. Οι γονείς του, ο Κωνσταντίνος και η Θεοδοσία, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και αγαπούσαν βαθιά τον Θεό με όλη τους την ψυχή.

Η μητέρα του αργότερα έγινε μοναχή και πήρε το όνομα Θέκλα, αφήνοντας τον κόσμο για την ησυχία του μοναστηριού. Από μικρό παιδί ο Δημήτριος αγάπησε την αγγελική ζωή και ποθούσε να ακολουθήσει τον δρόμο των μοναχών. Πολλά διδάχθηκε από τον ηγούμενο Ιωνά της μονής του Αγίου Νικήτα του Στυλίτη στο Περεγιασλάβλ. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά πώς ζουν εκείνοι που αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην προσευχή και στην άσκηση. Η ψυχή του γέμισε φως και αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής πολιτείας με αληθινή αυταπάρνηση.

Όταν έφτασε στη μονή του Μπορόβσκ, ο Όσιος Παφνούτιος τον εμπιστεύθηκε στον έμπειρο γέροντα Λεύκιο του Βολοκολάμσκ. Εκείνος υπήρξε μαθητής του ίδιου του Παφνουτίου και στενός συνεργάτης του Αγίου Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ στην πνευματική ζωή. Κάτω από την καθοδήγησή του ο νεαρός μοναχός έφτασε σε μεγάλη πνευματική ωριμότητα και απέκτησε στέρεη πείρα. Ύστερα από χρόνια άσκησης γύρισε ξανά στη γενέτειρά του και έδειξε σπάνια αγάπη προς τον πλησίον. Φρόντιζε ο ίδιος να ενταφιάζει τους φτωχούς, τους εγκαταλελειμμένους και όσους δεν είχαν συγγενείς να τους θρηνήσουν.

Πάνω στον τόπο εκείνου του κοιμητηρίου θεμελίωσε μοναστήρι, που σύντομα έγινε φάρος προσευχής και ελεημοσύνης. Λίγο πριν το τέλος του εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός, καθώς προαισθανόταν τον ερχομό του θανάτου. Ο μακάριος γέροντας κοιμήθηκε εν ειρήνη το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα, στο ογδοηκοστό πρώτο έτος της επίγειας ζωής του. Τα άφθαρτα λείψανά του ανακαλύφθηκαν αργότερα, το έτος χίλια εξακόσια είκοσι πέντε, με μεγάλη ευλάβεια. Ο Κύριος δόξασε τον άγιό Του με αναρίθμητα θαύματα προς όφελος όσων προστρέχουν με πίστη.

- No participles in -οντας/-ώντας. Revising sentence: "Η μητέρα του αργότερα έγινε μοναχή και πήρε το όνομα Θέκλα, αφού άφησε τον κόσμο για την ησυχία του μοναστηριού " Έθαβε με τα ίδια του τα χέρια τους ξεχασμένους νεκρούς, τους φτωχούς και τους άστεγους που κανείς δεν φρόντιζε. Πάνω στον τόπο εκείνου του παραμελημένου κοιμητηρίου ύψωσε αργότερα ολόκληρη μοναστική αδελφότητα προς δόξαν Θεού.

Ο Όσιος Δανιήλ, κατά κόσμον Δημήτριος, γεννήθηκε γύρω στα χίλια τετρακόσια εξήντα στην πόλη Περεγιασλάβλ Ζαλέσκι της ρωσικής γης. Οι γονείς του, ο Κωνσταντίνος και η Θεοδοσία, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και αγαπούσαν βαθιά τον Θεό με όλη τους την ψυχή. Η μητέρα του αργότερα έγινε μοναχή και πήρε το όνομα Θέκλα, αφού άφησε τον κόσμο για την ησυχία του μοναστηριού. Από μικρό παιδί ο Δημήτριος αγάπησε την αγγελική ζωή και ποθούσε να ακολουθήσει τον δρόμο των μοναχών.

Πολλά διδάχθηκε από τον ηγούμενο Ιωνά της μονής του Αγίου Νικήτα του Στυλίτη στο Περεγιασλάβλ. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά πώς ζουν εκείνοι που αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην προσευχή και στην άσκηση. Η ψυχή του γέμισε φως και αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής πολιτείας με αληθινή αυταπάρνηση. Όταν έφτασε στη μονή του Μπορόβσκ, ο Όσιος Παφνούτιος τον εμπιστεύθηκε στον έμπειρο γέροντα Λεύκιο του Βολοκολάμσκ. Εκείνος υπήρξε μαθητής του ίδιου του Παφνουτίου και στενός συνεργάτης του Αγίου Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ στην πνευματική ζωή.

Κάτω από την καθοδήγησή του ο νεαρός μοναχός έφτασε σε μεγάλη πνευματική ωριμότητα και απέκτησε στέρεη πείρα. Ύστερα από χρόνια άσκησης γύρισε ξανά στη γενέτειρά του και έδειξε σπάνια αγάπη προς τον πλησίον. Φρόντιζε ο ίδιος να ενταφιάζει τους φτωχούς, τους εγκαταλελειμμένους και όσους δεν είχαν συγγενείς να τους θρηνήσουν. Πάνω στον τόπο εκείνου του κοιμητηρίου θεμελίωσε μοναστήρι, που σύντομα έγινε φάρος προσευχής και ελεημοσύνης. Λίγο πριν το τέλος του εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός, καθώς προαισθανόταν τον ερχομό του θανάτου.

Ο μακάριος γέροντας κοιμήθηκε εν ειρήνη το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα, στο ογδοηκοστό πρώτο έτος της επίγειας ζωής του. Τα άφθαρτα λείψανά του ανακαλύφθηκαν αργότερα, το έτος χίλια εξακόσια είκοσι πέντε, με μεγάλη ευλάβεια. Ο Κύριος δόξασε τον άγιό Του με αναρίθμητα θαύματα προς όφελος όσων προστρέχουν με πίστη.