Ένας επίσκοπος γκρέμισε με τα ίδια του τα χέρια τον ναό όπου οι Πέρσες λάτρευαν τη φωτιά, και πλήρωσε την πράξη του με τον αποκεφαλισμό. Τριάντα χρόνια αργότερα, ένας διάκονος ονόματι Βενιαμίν δέχτηκε καρφιά κάτω από τα νύχια του και τέλειωσε τη ζωή του πάνω σε παλούκι. Ο ιερομάρτυρας Αυδάς έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του Μικρού, βασιλιά των Ρωμαίων, και του Ισδιγέρδη, βασιλιά των Περσών. Ήταν στολισμένος με πολλά είδη αρετών και ποίμαινε την Εκκλησία της Περσίας με ζήλο και διάκριση.

Όταν είδε τους Πέρσες να προσφέρουν λατρεία στη φωτιά, η ψυχή του γέμισε ιερή αγανάκτηση. Με τόλμη και πίστη γκρέμισε εκείνον τον ειδωλολατρικό ναό, χωρίς να λογαριάσει τις συνέπειες της πράξης. Οι μάγοι έτρεξαν αμέσως στον βασιλιά και του ανέφεραν το γεγονός με μεγάλη οργή και αγανάκτηση. Ο Ισδιγέρδης διέταξε να φέρουν τον επίσκοπο μπροστά του, για να δώσει εξηγήσεις. Στην αρχή του μίλησε με ηπιότητα και τον πρόσταξε να ξαναχτίσει τον γκρεμισμένο ναό της φωτιάς.

Ο Αυδάς όμως αρνήθηκε σταθερά, γιατί δεν ήθελε να συμβάλει στην ειδωλολατρία με κανέναν τρόπο. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε από την άρνηση και διέταξε να γκρεμιστούν όλες οι εκκλησίες των χριστιανών σε ολόκληρη την Περσία. Έπειτα ξεκίνησε σκληρός διωγμός, όπου οι πιστοί κάθε ηλικίας οδηγήθηκαν στον θάνατο με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Πρώτος από όλους θανατώθηκε ο ιερομάρτυρας Αυδάς, ύστερα από πολλά και φρικτά βασανιστήρια που υπέμεινε με γενναιότητα.

Του έκοψαν την κεφαλή με μαχαίρι, και έτσι παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου με ειρήνη. Μαζί του θανατώθηκαν και άλλοι εννιά πρόκριτοι χριστιανοί, που έδειξαν την ίδια ανδρεία στην ομολογία της πίστης. Μετά από τριάντα χρόνια ξέσπασε νέος διωγμός, και πολλοί άγιοι θυσιάστηκαν στον βωμό της αληθινής πίστης με γενναιότητα. Ανάμεσά τους ήταν ο ευγενικής καταγωγής Ορμίσδης και ο διάκονος Βενιαμίν, που υπέμεινε τα πιο σκληρά μαρτύρια. Οι δήμιοι του κάρφωσαν αιχμηρές βελόνες κάτω από τα νύχια στα χέρια και στα πόδια του. Στη συνέχεια τον ανέβασαν πάνω σε παλούκι, και εκεί παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο με μεγάλη υπομονή. Η Εκκλησία όρισε κοινή μνήμη όλων αυτών των ηρώων της πίστης, γνωστών και αγνώστων.