Μια μοναχή τον είδε κάποτε σε όραμα μέσα στη δόξα του Παραδείσου, να βγάζει θησαυρούς από το πουγκί του και να τους μοιράζει στους φτωχούς. Ο ίδιος αυτός πρίγκιπας έχτισε με πέτρα ολόκληρο το Κρεμλίνο και έβαλε τα θεμέλια της δόξας της Μόσχας. Ο Ιωάννης Ντανίλοβιτς, γνωστός ως Καλιτά, γεννήθηκε γύρω στα χίλια διακόσια ενενήντα και ήταν γιος του αγίου Δανιήλ, πρίγκιπα της Μόσχας. Το όνομά του εμφανίζεται για πρώτη φορά στα λειτουργικά Μηναία του Νόβγκοροντ, ανάμεσα στα έτη χίλια διακόσια ενενήντα έξι και χίλια διακόσια ενενήντα επτά.

Όταν οι κάτοικοι του Νόβγκοροντ κάλεσαν τον πατέρα του Δανιήλ να αναλάβει τον θρόνο της πόλης τους, εκείνος τους έστειλε στη θέση του τον γιο του Ιωάννη. Πιθανότατα γύρω στα χίλια διακόσια ενενήντα εννέα ο νεαρός πρίγκιπας εγκατέλειψε το Νόβγκοροντ και επέστρεψε στη Μόσχα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το χίλια τριακόσια τρία, ο Ιωάννης στάθηκε δίπλα στον αδελφό του Γεώργιο στη μεγάλη διαμάχη με την ανταγωνίστρια πόλη Τβερ. Η πολιτική επιδεξιότητα του Ιωάννη θα κρίνει την οριστική επικράτηση της Μόσχας απέναντι στους αντιπάλους της.

Όταν τα στρατεύματα της Τβερ κατέλαβαν την πόλη του Περεγιασλάβλ, εκείνος έσπευσε και την ανακατέλαβε ανάμεσα στα έτη χίλια τριακόσια τέσσερα και χίλια τριακόσια πέντε. Στα χρόνια από το χίλια τριακόσια είκοσι έως το χίλια τριακόσια είκοσι έξι ο πρίγκιπας σύναψε σημαντικές συμμαχίες με γείτονες ηγεμόνες. Χρησιμοποίησε τους γάμους των θυγατέρων τους και ένωσε γύρω του τους πρίγκιπες του Ροστώβ, του Μπελοζέρσκ και του Γιαροσλάβλ εναντίον της Τβερ.

Στις δεκαπέντε Αυγούστου του χίλια τριακόσια είκοσι επτά, στην πόλη της Τβερ, μια λαϊκή εξέγερση σκότωσε τον αντιπρόσωπο του χάνη Ουζμπέκ, τον Κόλχαν. Επικεφαλής της εξέγερσης ήταν ο άγιος πρίγκιπας Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς, ο οποίος αμέσως μετά κατέφυγε στο Πσκωφ. Η Τβερ καταλήφθηκε και η διοίκησή της ανατέθηκε στον Κωνσταντίνο Μιχαήλοβιτς, που ήταν σύζυγος μιας ανιψιάς του Ιωάννη. Το χίλια τριακόσια είκοσι εννέα ο πρίγκιπας έστειλε τον στρατό του εναντίον του Πσκωφ, ενώ ο μητροπολίτης Θεόγνωστος αναθεμάτισε τους κατοίκους της πόλης για το άσυλο που πρόσφεραν.

Ο πιεσμένος Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς αναγκάστηκε να εγκατασταθεί πρώτα στη Λιβονία και ύστερα στη μακρινή Λιθουανία. Το χίλια τριακόσια τριάντα ένα ο Ιωάννης απέκτησε από τον χάνη τον περιπόθητο τίτλο του μεγάλου πρίγκιπα όλης της Ρωσικής γης. Τα πράγματα όμως δεν θα ησύχαζαν για πολύ καιρό μέσα στις ταραγμένες εκείνες δεκαετίες. Το χίλια τριακόσια τριάντα οκτώ ο Αλέξανδρος της Τβερ πέτυχε τη συγγνώμη του χάνη Ουζμπέκ και επανήλθε στον θρόνο της. Τον επόμενο χρόνο ο Ιωάννης πήγε στη Χρυσή Ορδή και κατηγόρησε τον Αλέξανδρο ότι σκευωρεί εναντίον του ίδιου του χάνη.

Λίγο αργότερα ο Αλέξανδρος και ο γιος του Θεόδωρος οδηγήθηκαν κατηγορούμενοι στην Ορδή και δικάστηκαν με σκληρότητα. Για να ταπεινώσει βαθύτερα την Τβερ, ο Ιωάννης αφαίρεσε τις καμπάνες από τον καθεδρικό ναό του Σωτήρος. Στη συνέχεια τις μετέφερε στη Μόσχα ως σύμβολο της οριστικής υποταγής της αντιπάλου πόλης. Με τις κινήσεις αυτές η νέα πρωτεύουσα κέρδιζε πλέον την αναμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία στον ρωσικό βορρά. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του εκδόθηκε ένα πολύτιμο χειρόγραφο, γνωστό στην παράδοση ως Sijskoe Evangelie.

Σε αυτό υπάρχει πανηγυρικός λόγος για τη δικαιοσύνη και την ειρήνη στη ρωσική γη της εποχής του. Ο Ιωάννης οικοδόμησε με πέτρα ολόκληρο το αρχιτεκτόνημα του Κρεμλίνου, δίνοντας στη Μόσχα την πρώτη της μνημειακή μορφή. Στις τέσσερις Αυγούστου του χίλια τριακόσια είκοσι έξι, ακολουθώντας τη συμβουλή του ηλικιωμένου μητροπολίτη Πέτρου, θεμελίωσε τον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Έτσι η Μόσχα συνέχισε την παράδοση της παλιότερης πρωτεύουσας του Βλαντιμίρ, όπου η τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας είχε ιδιαίτερα καλλιεργηθεί.

Ο πρίγκιπας διατήρησε στενούς δεσμούς με τον μητροπολίτη Πέτρο και αμέσως μετά τον θάνατό του κίνησε τη διαδικασία της αγιοποιήσεώς του. Έστειλε μάλιστα στη Σύνοδο του Βλαντιμίρ, το χίλια τριακόσια είκοσι επτά, επιστολή που κατέγραφε τα θαύματα πάνω στον τάφο του ιεράρχη. Ο άγιος Ιωάννης κοιμήθηκε με ειρήνη στις τριάντα μία Μαρτίου, αφού πρώτα έγινε μοναχός με το όνομα Ανανίας. Το ιερό σκήνωμά του ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου, μέσα στο ίδιο το Κρεμλίνο που ο ίδιος είχε χτίσει.

✓ ✓ ✓ ✓ ✓

✓ Original: "Στις τέσσερις Αυγούστου του χίλια τριακόσια είκοσι έξι, ακολουθώντας τη συμβουλή του ηλικιωμένου μητροπολίτη Πέτρου, θεμελίωσε τον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου " Fixed: "Στις τέσσερις Αυγούστου του χίλια τριακόσια είκοσι έξι δέχθηκε τη συμβουλή του ηλικιωμένου μητροπολίτη Πέτρου και θεμελίωσε τον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου **Final text** (saved as `03_31_Άγιος_Ιωάννης_ο_Πρίγκιπας_Ελληνικά_Καθαρά.

Μια μοναχή τον είδε κάποτε σε όραμα μέσα στη δόξα του Παραδείσου, να βγάζει θησαυρούς από το πουγκί του και να τους μοιράζει στους φτωχούς. Ο ίδιος αυτός πρίγκιπας έχτισε με πέτρα ολόκληρο το Κρεμλίνο και έβαλε τα θεμέλια της δόξας της Μόσχας. Ο Ιωάννης Ντανίλοβιτς, γνωστός ως Καλιτά, γεννήθηκε γύρω στα χίλια διακόσια ενενήντα και ήταν γιος του αγίου Δανιήλ, πρίγκιπα της Μόσχας. Το όνομά του εμφανίζεται για πρώτη φορά στα λειτουργικά Μηναία του Νόβγκοροντ, ανάμεσα στα έτη χίλια διακόσια ενενήντα έξι και χίλια διακόσια ενενήντα επτά.

Όταν οι κάτοικοι του Νόβγκοροντ κάλεσαν τον πατέρα του Δανιήλ να αναλάβει τον θρόνο της πόλης τους, εκείνος τους έστειλε στη θέση του τον γιο του Ιωάννη. Πιθανότατα γύρω στα χίλια διακόσια ενενήντα εννέα ο νεαρός πρίγκιπας εγκατέλειψε το Νόβγκοροντ και επέστρεψε στη Μόσχα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το χίλια τριακόσια τρία, ο Ιωάννης στάθηκε δίπλα στον αδελφό του Γεώργιο στη μεγάλη διαμάχη με την ανταγωνίστρια πόλη Τβερ. Η πολιτική επιδεξιότητα του Ιωάννη θα κρίνει την οριστική επικράτηση της Μόσχας απέναντι στους αντιπάλους της.

Όταν τα στρατεύματα της Τβερ κατέλαβαν την πόλη του Περεγιασλάβλ, εκείνος έσπευσε και την ανακατέλαβε ανάμεσα στα έτη χίλια τριακόσια τέσσερα και χίλια τριακόσια πέντε. Στα χρόνια από το χίλια τριακόσια είκοσι έως το χίλια τριακόσια είκοσι έξι ο πρίγκιπας σύναψε σημαντικές συμμαχίες με γείτονες ηγεμόνες. Χρησιμοποίησε τους γάμους των θυγατέρων τους και ένωσε γύρω του τους πρίγκιπες του Ροστώβ, του Μπελοζέρσκ και του Γιαροσλάβλ εναντίον της Τβερ.

Στις δεκαπέντε Αυγούστου του χίλια τριακόσια είκοσι επτά, στην πόλη της Τβερ, μια λαϊκή εξέγερση σκότωσε τον αντιπρόσωπο του χάνη Ουζμπέκ, τον Κόλχαν. Επικεφαλής της εξέγερσης ήταν ο άγιος πρίγκιπας Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς, ο οποίος αμέσως μετά κατέφυγε στο Πσκωφ. Η Τβερ καταλήφθηκε και η διοίκησή της ανατέθηκε στον Κωνσταντίνο Μιχαήλοβιτς, που ήταν σύζυγος μιας ανιψιάς του Ιωάννη. Το χίλια τριακόσια είκοσι εννέα ο πρίγκιπας έστειλε τον στρατό του εναντίον του Πσκωφ, ενώ ο μητροπολίτης Θεόγνωστος αναθεμάτισε τους κατοίκους της πόλης για το άσυλο που πρόσφεραν.

Ο πιεσμένος Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς αναγκάστηκε να εγκατασταθεί πρώτα στη Λιβονία και ύστερα στη μακρινή Λιθουανία. Το χίλια τριακόσια τριάντα ένα ο Ιωάννης απέκτησε από τον χάνη τον περιπόθητο τίτλο του μεγάλου πρίγκιπα όλης της Ρωσικής γης. Τα πράγματα όμως δεν θα ησύχαζαν για πολύ καιρό μέσα στις ταραγμένες εκείνες δεκαετίες. Το χίλια τριακόσια τριάντα οκτώ ο Αλέξανδρος της Τβερ πέτυχε τη συγγνώμη του χάνη Ουζμπέκ και επανήλθε στον θρόνο της. Τον επόμενο χρόνο ο Ιωάννης πήγε στη Χρυσή Ορδή και κατηγόρησε τον Αλέξανδρο ότι σκευωρεί εναντίον του ίδιου του χάνη.

Λίγο αργότερα ο Αλέξανδρος και ο γιος του Θεόδωρος οδηγήθηκαν κατηγορούμενοι στην Ορδή και δικάστηκαν με σκληρότητα. Για να ταπεινώσει βαθύτερα την Τβερ, ο Ιωάννης αφαίρεσε τις καμπάνες από τον καθεδρικό ναό του Σωτήρος. Στη συνέχεια τις μετέφερε στη Μόσχα ως σύμβολο της οριστικής υποταγής της αντιπάλου πόλης. Με τις κινήσεις αυτές η νέα πρωτεύουσα κέρδιζε πλέον την αναμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία στον ρωσικό βορρά. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του εκδόθηκε ένα πολύτιμο χειρόγραφο, γνωστό στην παράδοση ως Sijskoe Evangelie.

Σε αυτό υπάρχει πανηγυρικός λόγος για τη δικαιοσύνη και την ειρήνη στη ρωσική γη της εποχής του. Ο Ιωάννης οικοδόμησε με πέτρα ολόκληρο το αρχιτεκτόνημα του Κρεμλίνου και έδωσε στη Μόσχα την πρώτη της μνημειακή μορφή. Στις τέσσερις Αυγούστου του χίλια τριακόσια είκοσι έξι δέχθηκε τη συμβουλή του ηλικιωμένου μητροπολίτη Πέτρου και θεμελίωσε τον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Έτσι η Μόσχα συνέχισε την παράδοση της παλιότερης πρωτεύουσας του Βλαντιμίρ, όπου η τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας είχε ιδιαίτερα καλλιεργηθεί.

Ο πρίγκιπας διατήρησε στενούς δεσμούς με τον μητροπολίτη Πέτρο και αμέσως μετά τον θάνατό του κίνησε τη διαδικασία της αγιοποιήσεώς του. Έστειλε μάλιστα στη Σύνοδο του Βλαντιμίρ, το χίλια τριακόσια είκοσι επτά, επιστολή που κατέγραφε τα θαύματα πάνω στον τάφο του ιεράρχη. Ο άγιος Ιωάννης κοιμήθηκε με ειρήνη στις τριάντα μία Μαρτίου, αφού πρώτα έγινε μοναχός με το όνομα Ανανίας. Το ιερό σκήνωμά του ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου, μέσα στο ίδιο το Κρεμλίνο που ο ίδιος είχε χτίσει.