Όταν ο δήμιος έκοψε το κεφάλι του στην Ιερουσαλήμ, εκείνο στράφηκε προς την ανατολή και δοξολόγησε τον Θεό με γαλήνη απερίγραπτη. Ο νεαρός Γεωργιανός ηγούμενος είχε αρνηθεί τον τίτλο του εμίρη και τα πλούτη που του πρόσφερε ο σκληρός Πέρσης άρχοντας. Ο άγιος μάρτυς Λουκάς έζησε τον δέκατο τρίτο αιώνα και καταγόταν από την έντιμη και ευσεβή γεωργιανή οικογένεια Μουχαϊσδζέ. Όταν κοιμήθηκε ο πατέρας του, η μητέρα του άφησε τα παιδιά της και πήγε να ασκηθεί σε μοναστήρι των Ιεροσολύμων.

Όταν ο Λουκάς έφτασε στην ηλικία των είκοσι ετών, ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους για να συναντήσει τη μητέρα του και να προσκυνήσει. Έμεινε εκεί για κάποιο διάστημα και αποφάσισε να παραμείνει για πάντα, λαμβάνοντας το μοναχικό σχήμα. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και έμαθε άριστα την αραβική γλώσσα. Οι αδελφοί της μονής αναγνώρισαν γρήγορα τη σοφία του και του ζήτησαν να αναλάβει τα ηνία της ως ηγούμενος. Για τρία χρόνια ο Λουκάς διηύθυνε τη μονή με τρόπο υποδειγματικό, καθοδηγώντας τους πατέρες με σύνεση και αγάπη.

Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα τείχη της μονής και έφτασε ως τις πύλες των αρχόντων. Όμως ο διάβολος φθόνησε τον άγιο πατέρα και υποκίνησε κάποιον επιφανή Πέρση, ονόματι Σεϊχ-Χιδάρ, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή του σουλτάνου Πεντούχτ. Ο σουλτάνος εκείνος ταυτίζεται πιθανότατα με τον Ζαχίρ-Ρουκεντίν-Μπαϊβάρς-Μπουντουκντάρ της Αιγύπτου, ο οποίος βασίλεψε τον δέκατο τρίτο αιώνα. Ο Πεντούχτ παραχώρησε τη Μονή του Τιμίου Σταυρού στον Σεϊχ-Χιδάρ, και εκείνος συμπεριφέρθηκε στους Γεωργιανούς μοναχούς με σκληρότητα απάνθρωπη.

Τελικά τους έδιωξε όλους από το μοναστήρι και φυλάκισε αρκετούς πατέρες σε σκοτεινά κελιά. Ο μακάριος Λουκάς θεώρησε χρέος του απέναντι στον Θεό να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον σκληρό άρχοντα για χάρη της αδελφότητάς του. Οι χριστιανοί αδελφοί και αδελφές του τον προειδοποίησαν με αγωνία και του είπαν να φύγει μακριά και να κρυφτεί από εκείνον. Ο Λουκάς όμως δεν έδωσε καμία σημασία στις παραινέσεις τους, γιατί προτιμούσε τον θάνατο για τον Χριστό από μια ζωή υποταγμένη στον κόσμο.

Πλησίασε λοιπόν με τόλμη τον Σεϊχ-Χιδάρ και του ζήτησε την άμεση απελευθέρωση των φυλακισμένων πατέρων της μονής του. Ο άγιος δήλωσε στον Πέρση άρχοντα ότι ήταν έτοιμος να δεχθεί κάθε απαίτηση για χάρη της αδελφότητας. Ο πονηρός εκείνος ηγέτης δεν ζήτησε τίποτε άλλο παρά μόνο να ασπαστεί ο Λουκάς τη θρησκεία του Ισλάμ. Του υποσχέθηκε μάλιστα ότι θα τον ανέβαζε στο αξίωμα του εμίρη, αν δεχόταν να αρνηθεί τον Χριστό. Όταν όμως ο άγιος αρνήθηκε με σταθερότητα, ο εξαγριωμένος Σεϊχ-Χιδάρ διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του.

Μετά την τέλεση του φρικτού μαρτυρίου, η αποκομμένη κεφαλή του αγίου στράφηκε προς την ανατολή και ευχαρίστησε τον Θεό με έκφραση γαλήνης ανέκφραστης. Λίγο αργότερα, ο σαστισμένος Σεϊχ-Χιδάρ διέταξε να καεί το τίμιο σώμα του μάρτυρα μέσα στις φλόγες. Το μαρτύριο αυτό συντελέστηκε στα Ιεροσόλυμα κατά το χίλια διακόσια εβδομήντα επτά, την εποχή της σκληρής δοκιμασίας των γεωργιανών μοναχών. Η μνήμη του αγίου Λουκά τιμάται από την Εκκλησία στις δώδεκα Φεβρουαρίου κάθε χρόνο.

Η ομολογία του στάθηκε φως για τους Γεωργιανούς πατέρες της Παλαιστίνης και παρηγοριά για τους διωγμένους χριστιανούς. Το παράδειγμά του δείχνει ότι η αγάπη του ποιμένα προς το ποίμνιο φτάνει μέχρι την εκούσια θυσία της ίδιας της ζωής.