Ένας απλός κηπουρός από την Αλβανία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στα σαράντα του χρόνια, ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη μέσα στην ξενιτιά. Εκεί, μια διαφωνία για την τιμή κάποιων μήλων στο παζάρι θα τον οδηγούσε τελικά στο μαρτύριο και στο αμάραντο στεφάνι της δόξας. Ο Χρήστος καταγόταν από αλβανική οικογένεια και είχε μάθει από μικρός να δουλεύει τη γη με υπομονή και ταπείνωση. Όταν έφυγε από την πατρίδα του, πήρε μαζί του μόνο την πίστη των πατέρων του και τις λίγες γνώσεις της τέχνης του.

Στην Πόλη βρήκε δουλειά σε κήπους με λαχανικά και φρούτα, που τα πουλούσε ο ίδιος στις αγορές της μεγάλης πολιτείας. Η ζωή του κυλούσε ήσυχα και ταπεινά, μέσα στον μόχθο της καθημερινής βιοπάλης και στην προσευχή. Δεν φανταζόταν πως μια συνηθισμένη διαπραγμάτευση για κάτι μήλα θα γινόταν αφορμή να δώσει την ομολογία της ζωής του. Εκείνη τη μέρα στο παζάρι, ένας Τούρκος ζήτησε να αγοράσει όλη την ποσότητα των μήλων που είχε ο Χρήστος εκείνη την ώρα.

Όμως δεν τα βρήκαν στην τιμή και ξέσπασε ανάμεσά τους μια έντονη και πικρή λογομαχία στο μέσο της αγοράς. Ο Τούρκος, θυμωμένος από τη διαφωνία τους, αποφάσισε να εκδικηθεί τον ταπεινό κηπουρό με τον πιο σκληρό τρόπο που γνώριζε η εποχή. Τον κατηγόρησε δημόσια πως είχε υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μια κατηγορία βαρύτατη για κάθε χριστιανό υπόδουλο. Έφεραν τον Χρήστο μπροστά στις τουρκικές αρχές της Κωνσταντινούπολης, όπου δύο ψευδομάρτυρες επιβεβαίωσαν με όρκο τα λόγια του κατηγόρου του.

Ο μάρτυρας απάντησε με παρρησία και δήλωσε πως ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα και πως μένει πιστός στον Χριστό. Όμως η μαρτυρία ενός χριστιανού δεν είχε καμία αξία μπροστά στους Τούρκους ψευδομάρτυρες, σύμφωνα με τους νόμους εκείνης της εποχής. Οι δικαστές διέταξαν να τον χτυπήσουν σκληρά στα πέλματα των ποδιών και να τον ρίξουν δεμένο μέσα στη φυλακή. Εκεί τον άφησαν χωρίς ψωμί και χωρίς νερό, ελπίζοντας πως η πείνα και ο πόνος θα έκαμπταν την αντοχή του.

Όμως ο ταπεινός κηπουρός έμενε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και δεχόταν τα βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή. Η ψυχή του είχε ήδη αποφασίσει να μην αρνηθεί τον Χριστό για κανένα λόγο και για καμία υπόσχεση γήινης σωτηρίας. Στην ίδια φυλακή βρισκόταν τότε ο λόγιος Καισάριος Δαπόντε, σπουδαίος ποιητής και άνθρωπος των γραμμάτων, που αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος. Είχε κρατηθεί για πολιτικούς λόγους και έγινε αυτόπτης μάρτυρας των βασανιστηρίων του Αγίου, τα οποία αργότερα κατέγραψε με σεβασμό.

Με δικό του αίτημα κατάφερε να βγάλει τα πόδια του Χρήστου από ένα ξύλινο μέγγενο που τα έσφιγγε δυνατά και τα πλήγωνε. Του πρόσφερε λίγο φαγητό και τον παρακάλεσε να φάει κάτι, για να πάρει δυνάμεις και να αντέξει τις επόμενες ώρες. Ο μάρτυρας όμως αρνήθηκε με γαλήνη και απάντησε πως θέλει να πεθάνει πεινασμένος και διψασμένος για τον Χριστό του. Έδωσε τότε στον Δαπόντε την πέτρα που ακονίζε τα μαχαίρια του, η οποία κρεμόταν στη ζώνη του ως ταπεινό εργαλείο.

Του ζήτησε να την πουλήσει και με τα χρήματα να τελεστούν λειτουργίες στη μνήμη του από κάποιον ευλαβή ιερέα. Την ίδια εκείνη ημέρα, στις δώδεκα Φεβρουαρίου του χιλίους επτακόσιους σαράντα οκτώ, ο μάρτυρας αποκεφαλίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός έλαβε από τον Χριστό το αμάραντο στεφάνι της δόξας και αναδείχθηκε κηπουρός του παραδείσου. Also "συκοφαντούμενος" - no, not in my text. "ελπίζοντας" - participle!

Section 1, sentence 1: "Ένας απλός κηπουρός από την Αλβανία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στα σαράντα του χρόνια, καθώς αναζητούσε μια καλύτερη τύχη μέσα στην ξενιτιά " Section 2: "ελπίζοντας πως η πείνα και ο πόνος θα έκαμπταν την αντοχή του" → "με την ελπίδα πως η πείνα και ο πόνος θα έκαμπταν την αντοχή του" And "ένα ξύλινο μέγγενο" - μέγγενη is feminine, so "μια ξύλινη μέγγενη". "Ένας απλός κηπουρός από την Αλβανία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στα σαράντα του χρόνια, καθώς αναζητούσε μια καλύτερη τύχη μέσα στην ξενιτιά.

Εκεί, μια διαφωνία για την τιμή κάποιων μήλων στο παζάρι θα τον οδηγούσε τελικά στο μαρτύριο και στο αμάραντο στεφάνι της δόξας. Ο Χρήστος καταγόταν από αλβανική οικογένεια και είχε μάθει από μικρός να δουλεύει τη γη με υπομονή και ταπείνωση. Όταν έφυγε από την πατρίδα του, πήρε μαζί του μόνο την πίστη των πατέρων του και τις λίγες γνώσεις της τέχνης του. Στην Πόλη βρήκε δουλειά σε κήπους με λαχανικά και φρούτα, που τα πουλούσε ο ίδιος στις αγορές της μεγάλης πολιτείας.

Η ζωή του κυλούσε ήσυχα και ταπεινά, μέσα στον μόχθο της καθημερινής βιοπάλης και στην προσευχή. Δεν φανταζόταν πως μια συνηθισμένη διαπραγμάτευση για κάτι μήλα θα γινόταν αφορμή να δώσει την ομολογία της ζωής του. Εκείνη τη μέρα στο παζάρι, ένας Τούρκος ζήτησε να αγοράσει όλη την ποσότητα των μήλων που είχε ο Χρήστος εκείνη την ώρα. Όμως δεν τα βρήκαν στην τιμή και ξέσπασε ανάμεσά τους μια έντονη και πικρή λογομαχία στο μέσο της αγοράς "

1 "Ένας απλός κηπουρός από την Αλβανία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στα σαράντα του χρόνια, καθώς αναζητούσε μια καλύτερη τύχη μέσα στην ξενιτιά 2 "Εκεί, μια διαφωνία για την τιμή κάποιων μήλων στο παζάρι θα τον οδηγούσε τελικά στο μαρτύριο και στο αμάραντο στεφάνι της δόξας 3

"Ο Χρήστος καταγόταν από αλβανική οικογένεια και είχε μάθει από μικρός να δουλεύει τη γη με υπομονή και ταπείνωση 4 "Όταν έφυγε από την πατρίδα του, πήρε μαζί του μόνο την πίστη των πατέρων του και τις λίγες γνώσεις της τέχνης του 5 "Στην Πόλη βρήκε δουλειά σε κήπους με λαχανικά και φρούτα, που τα πουλούσε ο ίδιος στις αγορές της μεγάλης πολιτείας

6 "Η ζωή του κυλούσε ήσυχα και ταπεινά, μέσα στον μόχθο της καθημερινής βιοπάλης και στην προσευχή 7 "Δεν φανταζόταν πως μια συνηθισμένη διαπραγμάτευση για κάτι μήλα θα γινόταν αφορμή να δώσει την ομολογία της ζωής του 8

"Εκείνη τη μέρα στο παζάρι, ένας Τούρκος ζήτησε να αγοράσει όλη την ποσότητα των μήλων που είχε ο Χρήστος εκείνη την ώρα 9 "Όμως δεν τα βρήκαν στην τιμή και ξέσπασε ανάμεσά τους μια έντονη και πικρή λογομαχία στο μέσο της αγοράς 6 "Η ζωή του κυλούσε ήσυχα και ταπεινά μέσα στον μόχθο της καθημερινής βιοπάλης, στη δουλειά του κήπου και στη μυστική προσευχή

7 "Δεν φανταζόταν τότε πως μια συνηθισμένη διαπραγμάτευση για λίγα μήλα στην αγορά θα γινόταν αφορμή να δώσει την ύστατη ομολογία της ζωής του Sentence 3: "Ο Χρήστος καταγόταν από φτωχή αλβανική οικογένεια και είχε μάθει από μικρό παιδί να δουλεύει τη γη με υπομονή και ταπείνωση 1 "Ο Τούρκος, θυμωμένος από τη διαφωνία τους, αποφάσισε να εκδικηθεί τον ταπεινό κηπουρό με τον πιο σκληρό τρόπο που γνώριζε η εποχή

" - "θυμωμένος" is a participial form! Forbidden (-μένος). Need to rewrite: "Ο Τούρκος γέμισε θυμό από τη διαφωνία τους και αποφάσισε να εκδικηθεί τον ταπεινό κηπουρό με τον πιο σκληρό τρόπο της εποχής 2 "Τον κατηγόρησε δημόσια πως είχε υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μια κατηγορία βαρύτατη για κάθε χριστιανό υπόδουλο

3 "Έφεραν τον Χρήστο μπροστά στις τουρκικές αρχές της Κωνσταντινούπολης, όπου δύο ψευδομάρτυρες επιβεβαίωσαν με όρκο τα λόγια του κατηγόρου του 4 "Ο μάρτυρας απάντησε με παρρησία και δήλωσε πως ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα και πως μένει πιστός στον Χριστό 5

"Όμως η μαρτυρία ενός χριστιανού δεν είχε καμία αξία μπροστά στους Τούρκους ψευδομάρτυρες, σύμφωνα με τους νόμους εκείνης της εποχής 6 "Οι δικαστές διέταξαν να τον χτυπήσουν σκληρά στα πέλματα των ποδιών και να τον ρίξουν δεμένο μέσα στη φυλακή " - "δεμένο" is -μένο participial form! Rewrite: "Οι δικαστές διέταξαν να τον χτυπήσουν σκληρά στα πέλματα των ποδιών και να τον κλείσουν στη φυλακή με βαριές αλυσίδες

7 "Εκεί τον άφησαν χωρίς ψωμί και χωρίς νερό, με την ελπίδα πως η πείνα και ο πόνος θα έκαμπταν την αντοχή του 8 "Όμως ο ταπεινός κηπουρός έμενε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και δεχόταν τα βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή 9

"Η ψυχή του είχε ήδη αποφασίσει να μην αρνηθεί τον Χριστό για κανένα λόγο και για καμία υπόσχεση γήινης σωτηρίας 4 "Ο μάρτυρας Χρήστος απάντησε με μεγάλη παρρησία και δήλωσε καθαρά πως ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα και πως μένει πιστός στον Χριστό 8 "Όμως ο ταπεινός κηπουρός έμενε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και δεχόταν τα φοβερά βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή και γαλήνη

9 "Η ψυχή του είχε ήδη αποφασίσει να μην αρνηθεί τον Χριστό του για κανέναν λόγο και για καμία υπόσχεση γήινης σωτηρίας Sentence 3: "Έφεραν τον Χρήστο μπροστά στις τουρκικές αρχές της μεγάλης πόλης της Κωνσταντινούπολης, όπου δύο ψευδομάρτυρες επιβεβαίωσαν με όρκο τα λόγια του κατηγόρου του Sentence 2: "Τον κατηγόρησε δημόσια πως είχε δήθεν υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μια κατηγορία βαρύτατη για κάθε χριστιανό υπόδουλο 1

"Στην ίδια φυλακή βρισκόταν τότε ο λόγιος Καισάριος Δαπόντε, σπουδαίος ποιητής και άνθρωπος των γραμμάτων, που αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος 2 "Είχε κρατηθεί για πολιτικούς λόγους και έγινε αυτόπτης μάρτυρας των βασανιστηρίων του Αγίου, τα οποία αργότερα κατέγραψε με σεβασμό 3 "Με δικό του αίτημα κατάφερε να βγάλει τα πόδια του Χρήστου από μια ξύλινη μέγγενη που τα έσφιγγε δυνατά και τα πλήγωνε

4 "Του πρόσφερε λίγο φαγητό και τον παρακάλεσε να φάει κάτι, για να πάρει δυνάμεις και να αντέξει τις επόμενες ώρες 5 "Ο μάρτυρας όμως αρνήθηκε με γαλήνη και απάντησε πως θέλει να πεθάνει πεινασμένος και διψασμένος για τον Χριστό του " - "πεινασμένος", "διψασμένος" — participles -μένος!

Rewrite: "Ο μάρτυρας όμως αρνήθηκε με γαλήνη και είπε πως θέλει να πεθάνει με πείνα και δίψα για χάρη του Χριστού του 6 "Έδωσε τότε στον Δαπόντε την πέτρα που ακόνιζε τα μαχαίρια του, η οποία κρεμόταν στη ζώνη του ως ταπεινό εργαλείο 7 "Του ζήτησε να την πουλήσει και με τα χρήματα να τελεστούν λειτουργίες στη μνήμη του από κάποιον ευλαβή ιερέα

8 "Την ίδια εκείνη ημέρα, στις δώδεκα Φεβρουαρίου του έτους χίλια επτακόσια σαράντα οκτώ, ο μάρτυρας αποκεφαλίστηκε στην Κωνσταντινούπολη 9 "Έτσι ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός έλαβε από τον Χριστό το αμάραντο στεφάνι της δόξας και αναδείχθηκε κηπουρός του παραδείσου 8

"Την ίδια εκείνη ημέρα, στις δώδεκα Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους χίλια επτακόσια σαράντα οκτώ, ο μάρτυρας αποκεφαλίστηκε δημόσια στην Κωνσταντινούπολη 9 "Έτσι ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός έλαβε από τον Χριστό το αμάραντο στεφάνι της δόξας και αναδείχθηκε αληθινός κηπουρός του παραδείσου 2 "Είχε κρατηθεί για πολιτικούς λόγους και έγινε αυτόπτης μάρτυρας των φρικτών βασανιστηρίων του Αγίου, τα οποία αργότερα κατέγραψε με βαθύ σεβασμό

7 "Του ζήτησε να την πουλήσει και με τα χρήματα να τελεστούν άγιες λειτουργίες στη μνήμη του από κάποιον ευλαβή ιερέα 4 "Του πρόσφερε λίγο φαγητό και τον παρακάλεσε με αγάπη να φάει κάτι, για να πάρει δυνάμεις και να αντέξει τις επόμενες ώρες 6

"Έδωσε τότε στον Δαπόντε την μικρή πέτρα που ακόνιζε τα μαχαίρια του, η οποία κρεμόταν πάντοτε στη ζώνη του ως ταπεινό εργαλείο Section 1: "καθώς αναζητούσε" - finite verb ✓. No -οντας, -ώντας, -μένος, -μένη, -μένο that I can see. ✓ "δεμένο" replaced

"θυμωμένος" replaced. ✓ Section 3: "πεινασμένος", "διψασμένος" replaced. ✓ ✓

Ένας απλός κηπουρός από την Αλβανία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στα σαράντα του χρόνια, καθώς αναζητούσε μια καλύτερη τύχη μέσα στην ξενιτιά. Εκεί, μια διαφωνία για την τιμή κάποιων μήλων στο παζάρι θα τον οδηγούσε τελικά στο μαρτύριο και στο αμάραντο στεφάνι της δόξας. Ο Χρήστος καταγόταν από φτωχή αλβανική οικογένεια και είχε μάθει από μικρό παιδί να δουλεύει τη γη με υπομονή και ταπείνωση. Όταν έφυγε από την πατρίδα του, πήρε μαζί του μόνο την πίστη των πατέρων του και τις λίγες γνώσεις της τέχνης του.

Στην Πόλη βρήκε δουλειά σε κήπους με λαχανικά και φρούτα, που τα πουλούσε ο ίδιος στις αγορές της μεγάλης πολιτείας. Η ζωή του κυλούσε ήσυχα και ταπεινά μέσα στον μόχθο της καθημερινής βιοπάλης, στη δουλειά του κήπου και στη μυστική προσευχή. Δεν φανταζόταν τότε πως μια συνηθισμένη διαπραγμάτευση για λίγα μήλα στην αγορά θα γινόταν αφορμή να δώσει την ύστατη ομολογία της ζωής του. Εκείνη τη μέρα στο παζάρι, ένας Τούρκος ζήτησε να αγοράσει όλη την ποσότητα των μήλων που είχε ο Χρήστος εκείνη την ώρα.

Όμως δεν τα βρήκαν στην τιμή και ξέσπασε ανάμεσά τους μια έντονη και πικρή λογομαχία στο μέσο της αγοράς. Ο Τούρκος γέμισε θυμό από τη διαφωνία τους και αποφάσισε να εκδικηθεί τον ταπεινό κηπουρό με τον πιο σκληρό τρόπο της εποχής. Τον κατηγόρησε δημόσια πως είχε δήθεν υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μια κατηγορία βαρύτατη για κάθε χριστιανό υπόδουλο. Έφεραν τον Χρήστο μπροστά στις τουρκικές αρχές της μεγάλης πόλης της Κωνσταντινούπολης, όπου δύο ψευδομάρτυρες επιβεβαίωσαν με όρκο τα λόγια του κατηγόρου του.

Ο μάρτυρας Χρήστος απάντησε με μεγάλη παρρησία και δήλωσε καθαρά πως ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα και πως μένει πιστός στον Χριστό. Όμως η μαρτυρία ενός χριστιανού δεν είχε καμία αξία μπροστά στους Τούρκους ψευδομάρτυρες, σύμφωνα με τους νόμους εκείνης της εποχής. Οι δικαστές διέταξαν να τον χτυπήσουν σκληρά στα πέλματα των ποδιών και να τον κλείσουν στη φυλακή με βαριές αλυσίδες. Εκεί τον άφησαν χωρίς ψωμί και χωρίς νερό, με την ελπίδα πως η πείνα και ο πόνος θα έκαμπταν την αντοχή του.

Όμως ο ταπεινός κηπουρός έμενε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και δεχόταν τα φοβερά βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή και γαλήνη. Η ψυχή του είχε ήδη αποφασίσει να μην αρνηθεί τον Χριστό του για κανέναν λόγο και για καμία υπόσχεση γήινης σωτηρίας. Στην ίδια φυλακή βρισκόταν τότε ο λόγιος Καισάριος Δαπόντε, σπουδαίος ποιητής και άνθρωπος των γραμμάτων, που αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος. Είχε κρατηθεί για πολιτικούς λόγους και έγινε αυτόπτης μάρτυρας των φρικτών βασανιστηρίων του Αγίου, τα οποία αργότερα κατέγραψε με βαθύ σεβασμό.

Με δικό του αίτημα κατάφερε να βγάλει τα πόδια του Χρήστου από μια ξύλινη μέγγενη που τα έσφιγγε δυνατά και τα πλήγωνε. Του πρόσφερε λίγο φαγητό και τον παρακάλεσε με αγάπη να φάει κάτι, για να πάρει δυνάμεις και να αντέξει τις επόμενες ώρες. Ο μάρτυρας όμως αρνήθηκε με γαλήνη και είπε πως θέλει να πεθάνει με πείνα και δίψα για χάρη του Χριστού του. Έδωσε τότε στον Δαπόντε την μικρή πέτρα που ακόνιζε τα μαχαίρια του, η οποία κρεμόταν πάντοτε στη ζώνη του ως ταπεινό εργαλείο.

Του ζήτησε να την πουλήσει και με τα χρήματα να τελεστούν άγιες λειτουργίες στη μνήμη του από κάποιον ευλαβή ιερέα. Την ίδια εκείνη ημέρα, στις δώδεκα Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους χίλια επτακόσια σαράντα οκτώ, ο μάρτυρας αποκεφαλίστηκε δημόσια στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός έλαβε από τον Χριστό το αμάραντο στεφάνι της δόξας και αναδείχθηκε αληθινός κηπουρός του παραδείσου. Ένας απλός κηπουρός από την Αλβανία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στα σαράντα του χρόνια, καθώς αναζητούσε μια καλύτερη τύχη μέσα στην ξενιτιά.

Εκεί, μια διαφωνία για την τιμή κάποιων μήλων στο παζάρι θα τον οδηγούσε τελικά στο μαρτύριο και στο αμάραντο στεφάνι της δόξας. Ο Χρήστος καταγόταν από φτωχή αλβανική οικογένεια και είχε μάθει από μικρό παιδί να δουλεύει τη γη με υπομονή και ταπείνωση. Όταν έφυγε από την πατρίδα του, πήρε μαζί του μόνο την πίστη των πατέρων του και τις λίγες γνώσεις της τέχνης του. Στην Πόλη βρήκε δουλειά σε κήπους με λαχανικά και φρούτα, που τα πουλούσε ο ίδιος στις αγορές της μεγάλης πολιτείας.

Η ζωή του κυλούσε ήσυχα και ταπεινά μέσα στον μόχθο της καθημερινής βιοπάλης, στη δουλειά του κήπου και στη μυστική προσευχή. Δεν φανταζόταν τότε πως μια συνηθισμένη διαπραγμάτευση για λίγα μήλα στην αγορά θα γινόταν αφορμή να δώσει την ύστατη ομολογία της ζωής του. Εκείνη τη μέρα στο παζάρι, ένας Τούρκος ζήτησε να αγοράσει όλη την ποσότητα των μήλων που είχε ο Χρήστος εκείνη την ώρα. Όμως δεν τα βρήκαν στην τιμή και ξέσπασε ανάμεσά τους μια έντονη και πικρή λογομαχία στο μέσο της αγοράς.

Ο Τούρκος γέμισε θυμό από τη διαφωνία τους και αποφάσισε να εκδικηθεί τον ταπεινό κηπουρό με τον πιο σκληρό τρόπο της εποχής. Τον κατηγόρησε δημόσια πως είχε δήθεν υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος, μια κατηγορία βαρύτατη για κάθε χριστιανό υπόδουλο. Έφεραν τον Χρήστο μπροστά στις τουρκικές αρχές της μεγάλης πόλης της Κωνσταντινούπολης, όπου δύο ψευδομάρτυρες επιβεβαίωσαν με όρκο τα λόγια του κατηγόρου του. Ο μάρτυρας Χρήστος απάντησε με μεγάλη παρρησία και δήλωσε καθαρά πως ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα και πως μένει πιστός στον Χριστό.

Όμως η μαρτυρία ενός χριστιανού δεν είχε καμία αξία μπροστά στους Τούρκους ψευδομάρτυρες, σύμφωνα με τους νόμους εκείνης της εποχής. Οι δικαστές διέταξαν να τον χτυπήσουν σκληρά στα πέλματα των ποδιών και να τον κλείσουν στη φυλακή με βαριές αλυσίδες. Εκεί τον άφησαν χωρίς ψωμί και χωρίς νερό, με την ελπίδα πως η πείνα και ο πόνος θα έκαμπταν την αντοχή του. Όμως ο ταπεινός κηπουρός έμενε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και δεχόταν τα φοβερά βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή και γαλήνη.

Η ψυχή του είχε ήδη αποφασίσει να μην αρνηθεί τον Χριστό του για κανέναν λόγο και για καμία υπόσχεση γήινης σωτηρίας. Στην ίδια φυλακή βρισκόταν τότε ο λόγιος Καισάριος Δαπόντε, σπουδαίος ποιητής και άνθρωπος των γραμμάτων, που αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος. Είχε κρατηθεί για πολιτικούς λόγους και έγινε αυτόπτης μάρτυρας των φρικτών βασανιστηρίων του Αγίου, τα οποία αργότερα κατέγραψε με βαθύ σεβασμό. Με δικό του αίτημα κατάφερε να βγάλει τα πόδια του Χρήστου από μια ξύλινη μέγγενη που τα έσφιγγε δυνατά και τα πλήγωνε.

Του πρόσφερε λίγο φαγητό και τον παρακάλεσε με αγάπη να φάει κάτι, για να πάρει δυνάμεις και να αντέξει τις επόμενες ώρες. Ο μάρτυρας όμως αρνήθηκε με γαλήνη και είπε πως θέλει να πεθάνει με πείνα και δίψα για χάρη του Χριστού του. Έδωσε τότε στον Δαπόντε την μικρή πέτρα που ακόνιζε τα μαχαίρια του, η οποία κρεμόταν πάντοτε στη ζώνη του ως ταπεινό εργαλείο. Του ζήτησε να την πουλήσει και με τα χρήματα να τελεστούν άγιες λειτουργίες στη μνήμη του από κάποιον ευλαβή ιερέα.

Την ίδια εκείνη ημέρα, στις δώδεκα Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους χίλια επτακόσια σαράντα οκτώ, ο μάρτυρας αποκεφαλίστηκε δημόσια στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι ο Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός έλαβε από τον Χριστό το αμάραντο στεφάνι της δόξας και αναδείχθηκε αληθινός κηπουρός του παραδείσου.