Στον παγωμένο ποταμό Σίτα, την τέταρτη Μαρτίου του χιλίων διακοσίων τριάντα οκτώ, ένας ηγεμόνας έπεσε μαχόμενος απέναντι στη φοβερή Ορδή του Μπατού Χαν. Ο Άγιος Γεώργιος, γιος του μεγάλου πρίγκιπα Βσεβολόντ, που έμεινε γνωστός με το παρωνύμιο Μεγάλη Φωλιά, θυσιάστηκε για την πατρίδα και την πίστη του. Γεννήθηκε στη ρωσική γη το έτος χίλια εκατόν ογδόντα εννέα και μεγάλωσε μέσα στην αυλή του πατέρα του, μαθαίνοντας από νωρίς την τέχνη του πολέμου και την ευσέβεια.

Όταν ήρθε η ώρα, ανέβηκε στον μεγαλοπρεπή θρόνο του Βλαδιμίρ το έτος χίλια διακόσια δώδεκα, διαδεχόμενος τον αδελφό του Κωνσταντίνο. Από την πρώτη στιγμή έδειξε χαρακτήρα γενναίο, ψυχή ταπεινή και καρδιά αφιερωμένη στον Χριστό. Οι σύγχρονοί του τον γνώρισαν ως άνδρα στρατιωτικής ανδρείας, αλλά και ως πιστό τέκνο της Εκκλησίας, που σεβόταν τους ποιμένες και προστάτευε τους μοναχούς. Η ζωή του κύλησε μέσα σε ταραγμένα χρόνια, καθώς η Ρωσία διχαζόταν από εμφύλιες έριδες των ηγεμόνων και απειλούνταν από νέους εχθρούς που έρχονταν από την ανατολή.

Σε όλη αυτή τη δοκιμασία, ο Γεώργιος κράτησε την πίστη του ζωντανή και τη γενναιότητά του ακέραιη. Η μεγάλη δοκιμασία της ζωής του ήρθε όταν τα στρατεύματα των Μογγόλων κατέκλυσαν τα ρωσικά εδάφη με αδίστακτη ορμή. Ήδη από το έτος χίλια διακόσια είκοσι τρία, τα ασιατικά στίφη είχαν εισβάλει στη χώρα και στη μάχη του Κάλκα συνέτριψαν τους διαιρεμένους Ρώσους ηγεμόνες, για να επιστρέψουν τότε στην Ασία. Η σκιά όμως της απειλής δεν έφυγε ποτέ από τον ορίζοντα.

Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το έτος χίλια διακόσια τριάντα επτά, η φοβερή Ορδή του Μπατού Χαν επέστρεψε με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη και κατέλαβε ολόκληρες περιοχές. Οι Μογγόλοι λεηλάτησαν τη Μόσχα, τη Σουζδαλία και πλησίαζαν απειλητικά προς τον θρόνο του Βλαδιμίρ. Ο Άγιος Γεώργιος αναγκάστηκε τότε να πάρει μια οδυνηρή απόφαση για το καλό του λαού του. Εμπιστεύθηκε τη φύλαξη της πρωτεύουσας στους γιους του και κατευθύνθηκε προς τον βορρά, ώστε να ενώσει τις δυνάμεις του με τους άλλους ηγεμόνες της Ρωσίας.

Η καρδιά του ήταν βαριά, γιατί ήξερε πως ίσως δεν θα ξανάβλεπε ποτέ τα παιδιά του και την αγαπημένη του πόλη. Ωστόσο, προχώρησε με αποφασιστικότητα, στηριζόμενος ολόψυχα στη βοήθεια του Θεού. Στις όχθες του παγωμένου ποταμού Σίτα συναντήθηκαν οι δύο στρατοί την τέταρτη Μαρτίου του χιλίων διακοσίων τριάντα οκτώ. Η μικρή αλλά γενναία συνοδεία του μεγάλου πρίγκιπα στάθηκε αντιμέτωπη με τις τεράστιες δυνάμεις των Μογγόλων, χωρίς ίχνος δειλίας ή υποχώρησης.

Οι Ρώσοι πολεμιστές μάχονταν με γνώση ότι υπερασπίζονταν την πίστη και την πατρίδα τους απέναντι σε αναρίθμητο εχθρό. Στη σκληρότατη εκείνη σύγκρουση η ρωσική δύναμη συντρίφτηκε και ο ίδιος ο Άγιος Γεώργιος έπεσε μαρτυρικά, ποτίζοντας με το αίμα του το παγωμένο χώμα της πατρίδας. Ο Επίσκοπος Κύριλλος του Ροστώβ έφτασε λίγο αργότερα στον τόπο της μάχης και αναζήτησε το σκήνωμα του ευσεβούς ηγεμόνα. Με δάκρυα και ευλάβεια το μετέφερε στον καθεδρικό ναό του Ροστώβ, όπου το ενταφίασε με την πρέπουσα τιμή και προσευχή.

Δύο χρόνια αργότερα, το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε με μεγαλοπρεπή ακολουθία στον περίφημο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην ίδια την πόλη του Βλαδιμίρ. Πολλά χρόνια πέρασαν, μέχρι που η Εκκλησία αναγνώρισε επίσημα την αγιότητα του γενναίου πρίγκιπα το έτος χίλια εξακόσια σαράντα πέντε. Έκτοτε ο πιστός λαός τιμά τη μνήμη του ως πρότυπο ηγεμόνα, πολεμιστή και μάρτυρα της Ορθοδοξίας.