Πενήντα χιλιάδες Έλληνες της Κριμαίας ακολούθησαν έναν επίσκοπο σε μια συγκλονιστική έξοδο προς τη γη της ελευθερίας. Η αυτοκράτειρα Αικατερίνη του απένειμε το αδαμάντινο εγκόλπιο της Παναγίας για το τολμηρό αυτό κατόρθωμα. Ο Άγιος Ιγνάτιος ήρθε στον κόσμο στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα μετά Χριστόν, στο νησί Θέρμη. Πιθανότατα πρόκειται για την Κύθνο των Κυκλάδων, που ονομαζόταν και Θερμιά εξαιτίας των ιαματικών της πηγών. Καταγόταν από τη γνωστή και ευσεβή οικογένεια Γεζεδινού, η οποία του μετέδωσε βαθιά πίστη και αγάπη στον Χριστό.

Νέος ακόμη ανέβηκε στο Άγιον Όρος και έφτασε στη μονή Βατοπαιδίου, όπου μόναζε ήδη ένας κοντινός συγγενής του. Αγάπησε ολόψυχα τη μοναχική ζωή, εγκατέλειψε κάθε κοσμική ματαιότητα και έλαβε το αγγελικό σχήμα με το όνομα Ιγνάτιος. Αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας και η αρετή του έγινε γνωστή πέρα από τα όρια του Αγίου Όρους. Έτσι κλήθηκε να αναλάβει ένα απομακρυσμένο και βασανισμένο ποίμνιο, που στέναζε κάτω από τον σκληρό ταταρικό ζυγό. Το χίλια επτακόσια εξήντα εννέα μετά Χριστόν χειροτονήθηκε επίσκοπος Γκοτφέι και Κεφάι της Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα δύσκολο έργο.

Οι σύγχρονοί του τον περιέγραφαν ως άνδρα τίμιο, ευσεβή, ηθικό, ταπεινό, αγνό και άγρυπνο φύλακα της Ορθοδοξίας. Είχε ήρεμη εξωτερική όψη, αγγελική συμπεριφορά και βαθιά πείρα στις εκκλησιαστικές υποθέσεις της εποχής του. Διέθετε φυσικά ταλέντα και πολλές ικανότητες, που τον ανέδειξαν σε καλοκάγαθο και ακαταπόνητο ιεράρχη του ταλαιπωρημένου λαού του. Κέρδισε γρήγορα την αγάπη και τον σεβασμό του ποιμνίου του με την πατρική του φροντίδα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την καλή του διακονία και του απένειμε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου.

Παράλληλα τον κατέστησε μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναθέτοντάς του βαρύτερες ευθύνες. Με όλα αυτά τα προσόντα έμελλε να γίνει ο νέος Μωυσής του υπόδουλου ποιμνίου του. Για χρόνια προσευχόταν με δάκρυα στον Θεό για τους διωγμούς που υφίστανε το ποίμνιό του από τους Τατάρους. Είχε συνειδητοποιήσει τον άμεσο κίνδυνο πνευματικής και φυσικής εξόντωσης που απειλούσε τους Ορθόδοξους χριστιανούς της περιοχής. Έτσι ξεκίνησε μυστικές συνομιλίες με τη ρωσική κυβέρνηση για τη σωτηρία τους.

Πέτυχε να καταγραφούν οι χριστιανοί της Κριμαίας ως Ρώσοι υπήκοοι, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μεγάλη έξοδο. Μετά τη Θεία Λειτουργία της εικοστής τρίτης Απριλίου του χίλια επτακόσια εβδομήντα οκτώ μετά Χριστόν, στη σπηλαιώδη εκκλησία της Σκήτης της Κοιμήσεως, κάλεσε τους πιστούς να ετοιμαστούν. Έμπιστοι άνθρωποι ανήγγειλαν σε όλους τους πιστούς της χερσονήσου την ακριβή ημέρα της αναχώρησης. Οι ταταρικές αρχές δεν έμαθαν τίποτε για το επικείμενο γεγονός και δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τα πλήθη.

Οι Έλληνες αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τις περιουσίες τους, τα σπίτια και τα κτήματά τους, τις εκκλησίες και τους πατρογονικούς τους τάφους. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους άρχισε η μεγάλη και επίπονη πορεία τους προς τη γη της επαγγελίας. Βαστούσαν στα χέρια τους την ιερή εικόνα της Παναγίας του Μπαχτσισαράι, που τους προστάτευε σε κάθε βήμα. Πνευματικός τους ηγέτης ήταν ο επίσκοπος Ιγνάτιος, που εμψύχωνε και παρηγορούσε το ποίμνιο. Όταν ξέσπασε στον δρόμο μια άγνωστη και θανατηφόρα επιδημία, ο άγιος ιεράρχης προσευχήθηκε θερμά στον Άγιο Χαράλαμπο τον θαυματουργό.

Εκείνος του εμφανίστηκε σε όραμα και έσπευσε να συνδράμει τον δοκιμαζόμενο λαό μέσα στις δυσκολίες. Στη ρωσική ακτή της Αζοφικής εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες με την ευλογία του ιεράρχη και θεμελίωσαν τη μεγάλη πόλη Μαριούπολη. Η νέα πόλη αφιερώθηκε στην Παναγία και γύρω της απλώθηκαν είκοσι τρία ελληνικά χωριά γεμάτα ζωή και πίστη. Δημιουργήθηκε εκεί νέα μητρόπολη υπό την πνευματική εποπτεία του Ιγνατίου, που πλέον υπαγόταν στην Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία.

Οι συχνές τουρκικές επιθέσεις για την επιστροφή των κατοίκων προκάλεσαν φόβο και ταραχή, με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται μερικές φορές. Ο άγιος επίσκοπος όμως δεν πτοήθηκε ούτε κάμφθηκε από τα παράπονα και τις δοκιμασίες του λαού του. Θυμόταν την έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο και τις κατηγορίες τους εναντίον του θεόπτη Μωυσή. Συνήθιζε να λέει ότι από την Εκκλησία πηγάζει η ουράνια ευλογία και η επιτυχία σε όλα τα ανθρώπινα έργα. Έζησε σε ένα πέτρινο κελλί που έκτισε ο ίδιος, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μαριούπολη.

Στις τρεις Φεβρουαρίου του χίλια επτακόσια ογδόντα έξι μετά Χριστόν παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Πλάστη του. Ετάφη στον πρώτο ναό της Μαριούπολης, τον Άγιο Χαράλαμπο, και ο τάφος του έγινε μεγάλο προσκύνημα. Σήμερα μέρος των τιμίων οστών του φυλάσσεται στον ναό του Αγίου Γεωργίου Μαριούπολης. The final delivered file `02_03_Άγιος_Ιγνάτιος_Μαριουπόλεως. Πενήντα χιλιάδες Έλληνες της Κριμαίας ακολούθησαν έναν επίσκοπο σε μια συγκλονιστική έξοδο προς τη γη της ελευθερίας.

Η αυτοκράτειρα Αικατερίνη του απένειμε το αδαμάντινο εγκόλπιο της Παναγίας για το τολμηρό αυτό κατόρθωμα. Ο Άγιος Ιγνάτιος ήρθε στον κόσμο στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα μετά Χριστόν, στο νησί Θέρμη. Πιθανότατα πρόκειται για την Κύθνο των Κυκλάδων, που ονομαζόταν και Θερμιά εξαιτίας των ιαματικών της πηγών. Καταγόταν από τη γνωστή και ευσεβή οικογένεια Γεζεδινού, η οποία του μετέδωσε βαθιά πίστη και αγάπη στον Χριστό. Νέος ακόμη ανέβηκε στο Άγιον Όρος και έφτασε στη μονή Βατοπαιδίου, όπου μόναζε ήδη ένας κοντινός συγγενής του.

Αγάπησε ολόψυχα τη μοναχική ζωή, εγκατέλειψε κάθε κοσμική ματαιότητα και έλαβε το αγγελικό σχήμα με το όνομα Ιγνάτιος. Αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας και η αρετή του έγινε γνωστή πέρα από τα όρια του Αγίου Όρους. Έτσι κλήθηκε να αναλάβει ένα απομακρυσμένο και βασανισμένο ποίμνιο, που στέναζε κάτω από τον σκληρό ταταρικό ζυγό. Το χίλια επτακόσια εξήντα εννέα μετά Χριστόν χειροτονήθηκε επίσκοπος Γκοτφέι και Κεφάι της Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα δύσκολο έργο.

Οι σύγχρονοί του τον περιέγραφαν ως άνδρα τίμιο, ευσεβή, ηθικό, ταπεινό, αγνό και άγρυπνο φύλακα της Ορθοδοξίας. Είχε ήρεμη εξωτερική όψη, αγγελική συμπεριφορά και βαθιά πείρα στις εκκλησιαστικές υποθέσεις της εποχής του. Διέθετε φυσικά ταλέντα και πολλές ικανότητες, που τον ανέδειξαν σε καλοκάγαθο και ακαταπόνητο ιεράρχη του ταλαιπωρημένου λαού του. Κέρδισε γρήγορα την αγάπη και τον σεβασμό του ποιμνίου του με την πατρική του φροντίδα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την καλή του διακονία και του απένειμε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου.

Παράλληλα τον κατέστησε μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναθέτοντάς του βαρύτερες ευθύνες. Με όλα αυτά τα προσόντα έμελλε να γίνει ο νέος Μωυσής του υπόδουλου ποιμνίου του. Για χρόνια προσευχόταν με δάκρυα στον Θεό για τους διωγμούς που υφίστατο το ποίμνιό του από τους Τατάρους. Είχε συνειδητοποιήσει τον άμεσο κίνδυνο πνευματικής και φυσικής εξόντωσης που απειλούσε τους Ορθόδοξους χριστιανούς της περιοχής. Έτσι ξεκίνησε μυστικές συνομιλίες με τη ρωσική κυβέρνηση για τη σωτηρία τους.

Πέτυχε να καταγραφούν οι χριστιανοί της Κριμαίας ως Ρώσοι υπήκοοι, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μεγάλη έξοδο. Μετά τη Θεία Λειτουργία της εικοστής τρίτης Απριλίου του χίλια επτακόσια εβδομήντα οκτώ μετά Χριστόν, στη σπηλαιώδη εκκλησία της Σκήτης της Κοιμήσεως, κάλεσε τους πιστούς να ετοιμαστούν. Έμπιστοι άνθρωποι ανήγγειλαν σε όλους τους πιστούς της χερσονήσου την ακριβή ημέρα της αναχώρησης. Οι ταταρικές αρχές δεν έμαθαν τίποτε για το επικείμενο γεγονός και δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τα πλήθη.

Οι Έλληνες αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τις περιουσίες τους, τα σπίτια και τα κτήματά τους, τις εκκλησίες και τους πατρογονικούς τους τάφους. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους άρχισε η μεγάλη και επίπονη πορεία τους προς τη γη της επαγγελίας. Βαστούσαν στα χέρια τους την ιερή εικόνα της Παναγίας του Μπαχτσισαράι, που τους προστάτευε σε κάθε βήμα. Πνευματικός τους ηγέτης ήταν ο επίσκοπος Ιγνάτιος, που εμψύχωνε και παρηγορούσε το ποίμνιο. Όταν ξέσπασε στον δρόμο μια άγνωστη και θανατηφόρα επιδημία, ο άγιος ιεράρχης προσευχήθηκε θερμά στον Άγιο Χαράλαμπο τον θαυματουργό.

Εκείνος του εμφανίστηκε σε όραμα και έσπευσε να συνδράμει τον δοκιμαζόμενο λαό μέσα στις δυσκολίες. Στη ρωσική ακτή της Αζοφικής εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες με την ευλογία του ιεράρχη και θεμελίωσαν τη μεγάλη πόλη Μαριούπολη. Η νέα πόλη αφιερώθηκε στην Παναγία και γύρω της απλώθηκαν είκοσι τρία ελληνικά χωριά γεμάτα ζωή και πίστη. Δημιουργήθηκε εκεί νέα μητρόπολη υπό την πνευματική εποπτεία του Ιγνατίου, που πλέον υπαγόταν στην Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία.

Οι συχνές τουρκικές επιθέσεις για την επιστροφή των κατοίκων προκάλεσαν φόβο και ταραχή στους πιστούς, με αποτέλεσμα να διαμαρτύρονται μερικές φορές. Ο άγιος επίσκοπος όμως δεν πτοήθηκε ούτε κάμφθηκε από τα παράπονα και τις δοκιμασίες του λαού του. Θυμόταν την έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο και τις κατηγορίες τους εναντίον του θεόπτη Μωυσή στην έρημο. Συνήθιζε να λέει ότι από την Εκκλησία πηγάζει η ουράνια ευλογία και η επιτυχία σε όλα τα ανθρώπινα έργα.

Έζησε σε ένα πέτρινο κελλί που έκτισε ο ίδιος, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μαριούπολη. Στις τρεις Φεβρουαρίου του χίλια επτακόσια ογδόντα έξι μετά Χριστόν παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Πλάστη του. Ετάφη στον πρώτο ναό της Μαριούπολης, τον Άγιο Χαράλαμπο, και ο τάφος του έγινε μεγάλο προσκύνημα για τους πιστούς. Σήμερα ένα μέρος των τιμίων οστών του φυλάσσεται με ευλάβεια στον ναό του Αγίου Γεωργίου Μαριούπολης. **Αρχείο παράδοσης:** `02_03_Άγιος_Ιγνάτιος_Μαριουπόλεως.