Κάτω από τα πόδια ενός ανυποψίαστου εργάτη, στα χρόνια της σκλαβιάς, μια παράξενη θερμότητα φανέρωσε τον κρυμμένο θησαυρό των Μεγάρων. Η μαρμάρινη πλάκα που ανασύρθηκε φύλαγε χαραγμένα τα ονόματα τεσσάρων αθλητών της πίστεως, του Αδριανού, του Πολυεύκτου, του Πλάτωνος και του Γεωργίου. Ο χρόνος και ο τρόπος του μαρτυρίου τους παραμένουν άγνωστοι στην ιστορία και στην παράδοση. Η Εκκλησία ωστόσο τιμά τη μνήμη τους κάθε χρόνο την πρώτη Φεβρουαρίου με ιδιαίτερη ευλάβεια.

Η ανακάλυψη των ιερών λειψάνων τους τοποθετείται κάπου ανάμεσα στα χίλια εξακόσια και στα χίλια εξακόσια εβδομήντα μετά Χριστόν. Ένας ντόπιος Μεγαρεύς, που έφερε το επώνυμο Οικονόμου, αποφάσισε τότε να χτίσει οικοδομή στον τόπο όπου σήμερα ορθώνεται ο φερώνυμος ναός. Οι εργάτες άρχισαν να σκάβουν τα θεμέλια χωρίς να γνωρίζουν τι έκρυβε η γη εκείνη. Ένας από αυτούς ένιωσε ξαφνικά κάτω από τα πέλματά του μια θερμότητα τόσο έντονη, που δεν μπορούσε καθόλου να συνεχίσει την εργασία του.

Φώναξε αμέσως τον Οικονόμου, ο οποίος βρισκόταν σε μικρή απόσταση και παρακολουθούσε προσεκτικά τις εργασίες. Εκείνος έσκυψε και άρχισε να σκάβει βαθύτερα με τα ίδια του τα χέρια, αναζητώντας την αιτία. Κάτω από το χώμα φάνηκε σιγά σιγά μια μαρμάρινη πλάκα με χαραγμένα επάνω της τα ονόματα των τεσσάρων Μαρτύρων. Όταν ο Οικονόμου και οι εργάτες ανέσυραν προσεκτικά την πλάκα, αντίκρισαν τα σεπτά λείψανα των Αθλοφόρων του Χριστού. Η χαρά της Μεγαρικής γης ωστόσο δεν κράτησε για πολύ, καθώς σύντομα διαδόθηκε η είδηση παντού.

Κάποιοι ασεβείς άνθρωποι, μόλις έμαθαν για την αποκάλυψη, σχεδίασαν μια πράξη γεμάτη ιεροσυλία και αναίδεια. Πλησίασαν κρυφά τον τόπο της εύρεσης και σύλησαν τα τίμια λείψανα των Αγίων μέσα στη νύχτα. Ύστερα έφυγαν βιαστικά και πέρασαν στην Πελοπόννησο, ώστε να χαθούν τα ίχνη τους από τους κατοίκους. Οι Μεγαρείς πόνεσαν βαθιά και αναζήτησαν τους ιερόσυλους με κάθε δυνατό τρόπο. Οι έρευνες όμως απέβησαν άκαρπες, επειδή και οι τουρκικές αρχές της εποχής έδειξαν παγερή αδιαφορία απέναντι στο γεγονός.

Ο Οικονόμου δεν λύγισε από τη συμφορά και αποφάσισε να ταξιδέψει ως την Κωνσταντινούπολη με κάθε προσοχή. Πήρε μαζί του τη μαρμάρινη πλάκα με τα χαραγμένα ονόματα, ως ζωντανή μαρτυρία των γεγονότων. Στην Πόλη παρουσιάστηκε στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και διηγήθηκε αναλυτικά όσα συνέβησαν στα Μέγαρα. Η μαρτυρία του Οικονόμου διασώθηκε στη μνήμη της Εκκλησίας και πέρασε με ευλάβεια από γενιά σε γενιά. Για τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκαν οι τέσσερις Άγιοι στη γη των Μεγάρων μπορούμε να υποθέσουμε δύο εκδοχές.

Η πρώτη εκδοχή λέει ότι οι Μάρτυρες υπέφεραν διωγμούς από χριστιανομάχους στην περιοχή των Σερρών εκείνα τα χρόνια. Εκδιωγμένοι από τον τόπο τους, κατέφυγαν τότε στα Μέγαρα αναζητώντας προστασία και κάποιον ασφαλή τόπο καταφυγής. Εκεί όμως συνελήφθησαν ξανά από τους διώκτες της πίστεως και τελείωσαν τη ζωή τους με μαρτυρικό θάνατο. Η δεύτερη εκδοχή θέλει τους Αγίους να υπηρετούν ως στρατιώτες στη φρουρά της μεγαρικής περιοχής. Εκεί φανέρωσαν την πίστη τους στον Χριστό και υπέμειναν με γενναιότητα τα βασανιστήρια μέχρι την τελευταία τους αναπνοή.

Οι δύο αυτές παραδόσεις δείχνουν τη φλογερή αγάπη των Μαρτύρων προς τον Κύριο και την Εκκλησία. Σήμερα ο ναός που υψώθηκε από τον Οικονόμου στέκει ζωντανός μάρτυρας της αγιαστικής παρουσίας τους στην πόλη. Οι πιστοί προσέρχονται με κατάνυξη και τιμούν τη μνήμη των τεσσάρων Μαρτύρων κάθε πρώτη Φεβρουαρίου. Οι πρεσβείες τους συνοδεύουν τους κατοίκους των Μεγάρων και κάθε χριστιανό που επικαλείται με πίστη το άγιο όνομά τους.