Ένας Ρωμαίος συγκλητικός από τη Ζεύγμα του Ευφράτη εγκατέλειψε τα πλούτη του και ανέβηκε σε βουνό τριάντα βέρστια μακριά από την πόλη. Εκεί ζύγιζε στη ζυγαριά το ψωμί των μαθητών του, για να μη ξεπεράσει κανείς το μέτρο της εγκράτειας. Ο όσιος Πούπλιος καταγόταν από αρχοντική οικογένεια και ανήκε στην τάξη των συγκλητικών της αυτοκρατορίας. Όμως η ψυχή του φλεγόταν από τον πόθο της αυταπάρνησης των πρώτων χριστιανών μαρτύρων και ομολογητών. Μοίρασε όλη την πατρική περιουσία στους φτωχούς και αναχώρησε για τη συριακή έρημο.

Διάλεξε έναν απόμερο τόπο σε ψηλό βουνό, μακριά από τη Ζεύγμα, και έχτισε ένα ταπεινό κελί. Εκεί ξεκίνησε σκληρή άσκηση, με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο. Η φήμη της αρετής του απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πέρα από αυτήν. Πολλοί νέοι άνδρες έτρεξαν κοντά του, ζητώντας οδηγό στον δύσκολο δρόμο της μοναχικής ζωής. Έτσι σχηματίστηκε γύρω του μια μικρή αδελφότητα αναχωρητών, με τον ίδιο πνευματικό πατέρα και διδάσκαλο.

Ο όσιος τους δίδασκε με τον λόγο, αλλά κυρίως με το παράδειγμα της δικής του αυστηρής βιοτής. Ο όσιος πρόσταξε τους μαθητές του να φτιάξουν στενά κελιά, χωρίς καμία ανέση και χωρίς τίποτα περιττό μέσα τους. Τους επισκεπτόταν συχνά και εξέταζε αν διατηρούσαν την υπόσχεση της ακτημοσύνης και της ολιγάρκειας με ακρίβεια. Ζύγιζε ο ίδιος το ψωμί κάθε αδελφού στη ζυγαριά, για να ελέγξει αν τηρείται το μέτρο. Όποιον έβρισκε με περισσότερο ψωμί από όσο όριζε ο κανόνας, τον ονόμαζε γαστρίμαργο και φίλο της σάρκας.

Όσους πάλι έβρισκε να έχουν έτοιμα μαγειρεμένα φαγητά μέσα στο κελί τους, τους θεωρούσε ότι έτρωγαν ακάθαρτη τροφή. Τις νύχτες δεν αναζητούσε ανάπαυση για το δικό του σώμα, αλλά περπατούσε σιωπηλά ανάμεσα στα κελιά. Στεκόταν έξω από κάθε πόρτα και άκουγε αν ο αδελφός μέσα προσευχόταν ή αν είχε παραδοθεί στον ύπνο. Όταν άκουγε φωνή προσευχής, απομακρυνόταν σιωπηλά, δίχως να ταράξει την ησυχία του αγωνιστή. Όταν όμως άκουγε ροχαλητό ή απόλυτη σιωπή ύπνου, χτυπούσε δυνατά την πόρτα και έλεγχε τον ράθυμο μοναχό.

Με αυτή τη συνεχή φροντίδα και πατρική παρουσία ο όσιος ανέδειξε άνδρες πνευματικούς, που χρησίμευσαν αργότερα στην προστασία και την υπεράσπιση της Εκκλησίας. Με την πάροδο του χρόνου ο όσιος Πούπλιος ίδρυσε δύο μοναστήρια στην ίδια περιοχή, για να εξυπηρετήσει διαφορετικές γλωσσικές ανάγκες. Το ένα προοριζόταν για τους ελληνόφωνους αδελφούς, ενώ το άλλο για τους συριόφωνους μοναχούς της γύρω περιοχής. Ποίμανε την αδελφότητα για περισσότερα από σαράντα ολόκληρα χρόνια, με σύνεση, διάκριση και πατρική αγάπη προς όλους.

Σε κάποια στιγμή τιμήθηκε με το αξίωμα του αρχιμανδρίτη, λόγω της αρετής του και του πλήθους των μαθητών. Όμως ο ίδιος δεν άλλαξε ούτε το ένδυμα ούτε τον τρόπο της ζωής του, παρά τη νέα αυτή τιμή. Παρέμεινε αυστηρός ασκητής μέχρι τα βαθιά γεράματά του, όπως ήταν από την πρώτη ημέρα της αναχώρησής του. Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχώρισαν ο Θεότεκνος, ο Θεόδοτος, ο Γρηγόριος και ο Αυφθόνιος για την αγιότητά τους. Δύο από αυτούς, ο Θεότεκνος και ο Αυφθόνιος, ανέλαβαν την ηγουμενία της μονής μετά την κοίμηση του γέροντος.

Ο μακάριος Πούπλιος ολοκλήρωσε ειρηνικά τον μεγάλο ασκητικό αγώνα του γύρω στο τριακόσια ογδόντα μετά Χριστόν. Παρέδωσε την καθαρή ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, αφήνοντας πίσω παρακαταθήκη πνευματική για όλες τις γενιές των μοναχών. Also "τριακόσια ογδόντα" should be checked. **Filename**: `01_25_Όσιος_Πούπλιος_ο_Σύρος_Ελληνικά_Καθαρά. Ένας Ρωμαίος συγκλητικός από τη Ζεύγμα του Ευφράτη εγκατέλειψε τα πλούτη του και ανέβηκε σε βουνό τριάντα βέρστια μακριά από την πόλη.

Εκεί ζύγιζε στη ζυγαριά το ψωμί των μαθητών του, για να μη ξεπεράσει κανείς το μέτρο της εγκράτειας. Ο όσιος Πούπλιος καταγόταν από αρχοντική οικογένεια και ανήκε στην τάξη των συγκλητικών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ψυχή του φλεγόταν από τον πόθο της αυταπάρνησης των πρώτων χριστιανών μαρτύρων και ομολογητών της πίστης. Μοίρασε όλη την πατρική του περιουσία στους φτωχούς και αναχώρησε για τη συριακή έρημο της ανατολής. Διάλεξε έναν απόμερο τόπο σε ψηλό βουνό, μακριά από τη Ζεύγμα, και έχτισε ένα ταπεινό κελί.

Εκεί ξεκίνησε σκληρή άσκηση, με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο των δυνάμεων. Η φήμη της αρετής του απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πέρα από αυτήν. Πολλοί νέοι άνδρες έτρεξαν κοντά του και ζητούσαν οδηγό στον δύσκολο δρόμο της μοναχικής ζωής. Έτσι σχηματίστηκε γύρω του μια μικρή αδελφότητα αναχωρητών, με τον ίδιο πνευματικό πατέρα και αυστηρό διδάσκαλο. Ο όσιος τους δίδασκε με τον λόγο, αλλά κυρίως με το παράδειγμα της δικής του αυστηρής βιοτής.

Ο όσιος πρόσταξε τους μαθητές του να φτιάξουν στενά κελιά, χωρίς καμία ανέση και χωρίς τίποτα περιττό μέσα τους. Τους επισκεπτόταν συχνά και εξέταζε αν διατηρούσαν την υπόσχεση της ακτημοσύνης και της ολιγάρκειας με ακρίβεια. Ζύγιζε ο ίδιος το ψωμί κάθε αδελφού στη ζυγαριά, για να ελέγξει αν τηρείται σωστά το μέτρο. Όποιον έβρισκε με περισσότερο ψωμί από όσο όριζε ο κανόνας, τον ονόμαζε γαστρίμαργο και φίλο της σάρκας. Όσους πάλι έβρισκε να έχουν έτοιμα μαγειρεμένα φαγητά μέσα στο κελί τους, τους θεωρούσε ότι έτρωγαν ακάθαρτη τροφή.

Τις νύχτες δεν αναζητούσε ανάπαυση για το δικό του σώμα, αλλά περπατούσε σιωπηλά ανάμεσα στα κελιά της αδελφότητας. Στεκόταν έξω από κάθε πόρτα και άκουγε αν ο αδελφός μέσα προσευχόταν ή αν είχε παραδοθεί στον ύπνο. Όταν άκουγε φωνή προσευχής, απομακρυνόταν σιωπηλά, δίχως να ταράξει την ησυχία του αγωνιστή μοναχού. Όταν όμως άκουγε ροχαλητό ή απόλυτη σιωπή ύπνου, χτυπούσε δυνατά την πόρτα και έλεγχε αυστηρά τον ράθυμο. Με αυτή τη συνεχή φροντίδα και πατρική παρουσία ο όσιος ανέδειξε άνδρες πνευματικούς, που υπερασπίστηκαν αργότερα την αγία Εκκλησία του Χριστού.

Με την πάροδο του χρόνου ο όσιος Πούπλιος ίδρυσε δύο μοναστήρια στην ίδια περιοχή, για να εξυπηρετήσει διαφορετικές γλωσσικές ανάγκες των μαθητών. Το ένα προοριζόταν για τους ελληνόφωνους αδελφούς, ενώ το άλλο για τους συριόφωνους μοναχούς της γύρω περιοχής. Ποίμανε την αδελφότητα για περισσότερα από σαράντα ολόκληρα χρόνια, με σύνεση, διάκριση και πατρική αγάπη προς όλους. Σε κάποια στιγμή τιμήθηκε με το αξίωμα του αρχιμανδρίτη, λόγω της αρετής του και του πλήθους των μαθητών του.

Ο ίδιος όμως δεν άλλαξε ούτε το ένδυμα ούτε τον τρόπο της ζωής του, παρά τη νέα αυτή τιμή. Παρέμεινε αυστηρός ασκητής μέχρι τα βαθιά γεράματά του, όπως ήταν από την πρώτη ημέρα της αναχώρησής του. Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχώρισαν ο Θεότεκνος, ο Θεόδοτος, ο Γρηγόριος και ο Αυφθόνιος για την αγιότητά τους. Δύο από αυτούς, ο Θεότεκνος και ο Αυφθόνιος, ανέλαβαν την ηγουμενία της μονής μετά την κοίμηση του γέροντος. Ο μακάριος Πούπλιος ολοκλήρωσε ειρηνικά τον μεγάλο ασκητικό αγώνα του γύρω στα τριακόσια ογδόντα από τη γέννηση του Χριστού. Παρέδωσε την καθαρή ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, και άφησε παρακαταθήκη πνευματική για όλες τις γενιές των μοναχών. **`01_25_Όσιος_Πούπλιος_ο_Σύρος_Ελληνικά_Καθαρά.