Σαράντα χιλιάδες χριστιανοί της Αδριανούπολης σύρθηκαν αιχμάλωτοι στη βουλγαρική γη, ύστερα από πολιορκία τριών μηνών και ανελέητη σφαγή. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο επίσκοπός τους Μανουήλ, τον οποίο ο ηγεμόνας Μουρτάγων πριόνισε στη μέση και έριξε το σώμα του βορά στα σκυλιά. Η ιστορία αυτή ξετυλίγεται στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Αρμενίου, όταν ο βουλγαρικός στρατός υπό τον Κρούμο ρήμαξε τη Θράκη και τη Μακεδονία. Οι επιδρομείς έφτασαν μέχρι τα τείχη της Κωνσταντινούπολης και ύστερα στράφηκαν πίσω, για να κυριεύσουν την Αδριανούπολη μετά από μακρά πολιορκία.

Όσοι γλίτωσαν από τα σπαθιά μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι πέρα από τον Δούναβη, μαζί με τον ιερό ποιμένα της πόλης. Ο ειδωλολάτρης Κρούμος διέταξε να γκρεμίσουν τον επίσκοπο καταγής και να τον ποδοπατήσουν με μανία. Ο ίδιος όμως ο ηγεμόνας βρήκε σύντομα κακό θάνατο, ενώ ο διάδοχός του Δούκουμος έσβησε λίγο αργότερα. Στον θρόνο ανέβηκε τότε ο Δίτζευγος, άνθρωπος σκληρός και απάνθρωπος, ο οποίος συνέχισε με μεγαλύτερη αγριότητα τους διωγμούς. Έτσι ξεκίνησε ένας μακρύς χείμαρρος αίματος, που πότισε τη βουλγαρική γη και ανέδειξε στρατιά μαρτύρων με επικεφαλής ποιμένες, στρατηγούς και απλούς πιστούς.

Ο Δίτζευγος έστρεψε πρώτος την οργή του εναντίον του Μητροπολίτη Αδριανούπολης Μανουήλ, που στήριζε με τον λόγο του τους αιχμάλωτους χριστιανούς. Διέταξε να πριονίσουν τον άγιο στα δύο και να του κόψουν τα χέρια ώς τους ώμους με φοβερή σκληρότητα. Τα τίμια λείψανα του ιερομάρτυρα ρίχτηκαν έπειτα στα σκυλιά, για να μένουν χωρίς ταφή και τιμή. Η οργή όμως του Θεού χτύπησε τον τύραννο με τύφλωση και λίγο αργότερα τον σκότωσαν οι ίδιοι του οι υπήκοοι μέσα στο παλάτι.

Τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο Μουρτάγων, γνωστός και ως Ομουρτάγ, που ξεπέρασε τους προκατόχους του σε ωμότητα και μίσος. Απαίτησε από τους χριστιανούς να αρνηθούν τον Χριστό και να προσκυνήσουν τα είδωλα των πατέρων του. Όσοι έμειναν πιστοί κλείστηκαν στις φυλακές, υπέφεραν φρικτά βασανιστήρια και οδηγήθηκαν τελικά σε απάνθρωπο θάνατο. Ο ηγεμόνας ήθελε με τον τρόμο να λυγίσει την Εκκλησία στα νέα του εδάφη και να σβήσει το όνομα του Χριστού. Όμως οι πιστοί στέκονταν όρθιοι, ομολογούσαν μπροστά του την αλήθεια και βάδιζαν προς το μαρτύριο με ψυχή γαλήνια και αναμμένη καρδιά.

Ο Μουρτάγων στράφηκε με ιδιαίτερη μανία εναντίον των επισκόπων Γεωργίου Δεβελτού και Πέτρου, που στερέωναν το ποίμνιό τους στην πίστη του Χριστού. Διέταξε να τους χτυπήσουν με ξύλα μέχρι λιποθυμίας και ύστερα τους αποκεφάλισε με το ίδιο σπαθί. Μαζί με τους δύο ιεράρχες παρέδωσαν την ψυχή τους και επτά άλλοι χριστιανοί, που στάθηκαν ατρόμητοι μπροστά στον ηγεμόνα. Στη συνέχεια οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης και οι δύο γενναίοι στρατηγοί Ιωάννης και Λέων, που έπεσαν επίσης από το σπαθί.

Ο επίσκοπος Νικαίας Λεόντιος δέχθηκε στην κοιλιά το φονικό σίδερο και ξεψύχησε δοξάζοντας τον Κύριο. Με τον ίδιο τρόπο τελείωσαν τη ζωή τους και οι μάρτυρες Γαβριήλ και Σιώνιος, που έσκυψαν με χαρά τους αυχένες κάτω από το μαχαίρι. Ο σεβάσμιος πρεσβύτερος Πάροδος λιθοβολήθηκε από το πλήθος και πέρασε γλυκά τον δρόμο της εξόδου. Μαζί τους έλαβαν το αμάραντο στεφάνι ακόμη τριακόσιοι εβδομήντα επτά πιστοί δούλοι του Χριστού. Πολλοί άλλοι κλείστηκαν σε σκοτεινές φυλακές και υπέμειναν διώξεις από τους διαδόχους του Μουρτάγωνος, κερδίζοντας με αίμα την αιώνια βασιλεία.