Ένα περιστέρι κατέβαινε στην έρημο της Γεωργίας και τάιζε με τα ίδια του τα φτερά τον ασκητή Σίο μέσα στα άγρια βουνά. Ένας ισχυρός δούκας, ο Ευάγριος του Ζιχαντίνι, βγήκε στο κυνήγι και αντί για θήραμα συνάντησε ζωντανό θαύμα. Οι δύο αυτοί όσιοι έζησαν στη Γεωργία τον έκτο μετά Χριστόν αιώνα και άφησαν βαθύτατο αποτύπωμα στη μοναστική παράδοση του γεωργιανού λαού. Ο Όσιος Σίος καταγόταν από την Αντιόχεια και ήταν γόνος ευσεβούς και θεοφοβούμενης οικογένειας ευγενών της Συρίας.

Έφτασε στη Γεωργία ως μαθητής του μεγάλου Ιωάννη του Ζεδάζνι, μαζί με τους περίφημους δεκατρείς Σύρους πατέρες. Ο πνευματικός του πατέρας τον έστειλε να ασκητέψει στα ορεινά της Σαρκινέτι, σε τόπο ερημικό και δύσβατο. Εκεί ο Σίος έζησε με προσευχή, νηστεία και σιωπή, μακριά από τον κόσμο και τις παρηγοριές του. Η θεία πρόνοια φρόντισε για την τροφή του με τρόπο θαυμαστό μέσα στην απόλυτη μοναξιά της ερήμου. Ένα περιστέρι κατέβαινε καθημερινά και του έφερνε ψωμί, σαν να επαναλαμβανόταν η ιστορία των μεγάλων ερημιτών της Αιγύπτου.

Ο Ευάγριος ήταν άρχοντας του Τσιχεντίντι και κατείχε μία από τις σπουδαιότερες θέσεις στην αυλή του βασιλείου του Κάρτλι στη Δυτική Γεωργία. Συνήθιζε να βγαίνει για κυνήγι στις περιοχές γύρω από το ασκητήριο του Οσίου Σίου, χωρίς να γνωρίζει την παρουσία του. Μια ημέρα, καθώς περιπλανιόταν στα βουνά, συνάντησε τον ερημίτη και είδε με τα ίδια του τα μάτια το περιστέρι να του φέρνει την τροφή. Το θαύμα συγκλόνισε την ψυχή του και αμέσως αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πάντα για να μείνει κοντά στον άγιο.

Ο Όσιος Σίος όμως δίστασε, γιατί η απόφαση του φάνηκε υπερβολικά βιαστική και ασκημμένη από συγκίνηση. Ο άρχοντας επέμεινε με δάκρυα και θερμή παράκληση, ζητώντας να μη χάσει αυτή τη μοναδική κλήση. Τότε ο γέροντας του παρήγγειλε να γυρίσει στο σπίτι του, να τακτοποιήσει όλες τις υποθέσεις του και να αποχαιρετίσει τους δικούς του. Έπειτα έπρεπε να κατέβει στις όχθες του ποταμού Μτκβάρι κρατώντας ένα μπαστούνι που του χάρισε ο όσιος. Το ραβδί αυτό θα γινόταν όργανο θείου σημείου για να φανερωθεί η βούληση του Θεού.

Ο Ευάγριος έπραξε με ακρίβεια όσα του παρήγγειλε ο πνευματικός του πατέρας και κατέβηκε στις όχθες του μεγάλου ποταμού. Μόλις βύθισε το ραβδί μέσα στο νερό, τα ρεύματα σταμάτησαν και η κοίτη στέγνωσε μπροστά στα έκπληκτα μάτια του. Το σημείο ήταν φανερό και αδιαμφισβήτητο, και ο άρχοντας κατάλαβε ότι ο Θεός τον καλούσε στη μοναχική ζωή. Επέστρεψε στον Όσιο Σίο και παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην υπακοή του γέροντα. Ο πρώην δούκας μοίρασε όλη του την περιουσία και έγινε ένας από τους πρώτους γεωργιανούς μαθητές του μεγάλου ερημίτη.

Η φήμη της αγιότητας των δύο ανδρών απλώθηκε στα γύρω χωριά και τους τόπους της Γεωργίας. Νέοι ασκητές άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω τους, ζητώντας πνευματική καθοδήγηση και κοινό βίο. Έτσι γεννήθηκε σταδιακά η περίφημη μονή του Μγκβιμέλι, που θα γινόταν φάρος της γεωργιανής Ορθοδοξίας. Ο Ευάγριος αγόρασε με δικά του χρήματα το χωριό Σαλτέμπα μαζί με τα γύρω εδάφη και τα πρόσφερε στην αδελφότητα. Η δωρεά αυτή εξασφάλισε στους ασκητές τα απαραίτητα μέσα για την επιβίωση και τη διακονία.

Με την πάροδο του χρόνου ο Όσιος Σίος αναζήτησε ακόμη βαθύτερη ησυχία και πνευματική προσευχή μέσα στη σιωπή. Με την ευλογία του πνευματικού του πατέρα Ιωάννη αποσύρθηκε σε ένα σπήλαιο για την έσχατη άσκηση. Πριν αποσυρθεί όμως φρόντισε για τη διαδοχή της αδελφότητας με σύνεση και πατρική φροντίδα. Όρισε τον Όσιο Ευάγριο ηγούμενο της μονής και του εμπιστεύθηκε τη συνέχιση του πνευματικού έργου. Ο πρώην άρχοντας απέδειξε μέσα στη διακονία του πόσο γνήσια ήταν η μεταστροφή του προς τη ζωή της μετάνοιας.

Καθοδήγησε με σοφία τους αδελφούς και διατήρησε άσβεστο το πνεύμα της αυστηρής ασκητικής παράδοσης που παρέλαβε. Όταν ο Όσιος Σίος έφτασε στο τέλος της επίγειας ζωής του, ο Ευάγριος εκπλήρωσε όλα τα τελευταία καθήκοντα προς τον γέροντά του. Συνέχισε να ποιμαίνει το μοναστήρι μέχρι την κοίμησή του και άφησε φωτεινό παράδειγμα μοναχικής αρετής. Η μνήμη των δύο οσίων τιμάται από τη γεωργιανή Εκκλησία την τέταρτη Ιανουαρίου και επίσης την τέταρτη Φεβρουαρίου κάθε χρόνο.